Brad Mehldau :: Highway Rider

Nonesuch, 2010

Een kenmerk van de eigentijdse jazz is dat ze allesbehalve binnen
de grenzen van haar eigen genre blijft. Het is nochtans niet de
eerste keer dat zoiets gebeurt, want wie in het rijke
muziekverleden graaft, stoot soms op boeiende voorbeelden van
artistiek exotisme. In de jaren zestig waren enkele musici al op
zoek naar niet-Europese invloeden, omdat de traditionele (be)bop
stilaan over haar hoogtepunt heen was en te oubollig werd
bevonden.

Misschien is die avontuurlijke zoektocht cyclisch van aard,
waardoor ze vaak terugkeert en anno 2010 wederom de kop opsteekt.
Enkele weken terug was er al het verrassende ‘Yesterday You Said
Tomorrow
‘ van de jonge Christian Scott, dat op indrukwekkende
wijze aansluiting zocht met rock, fusion en hiphop. Nu brengt Brad
Mehldau met ‘Highway Rider’ een wervelend epos uit dat een even
avontuurlijke onderneming is.

Mehldau is echter niet aan zijn proefstuk toe. Met zijn trio heeft
hij in het verleden, naast een uitgebreid jazzoeuvre, ook al
muziekbewerkingen van Radiohead, Soundgarden, The Beatles en Nick
Drake uitgevoerd. Pop- en rockmuziek worden niet door de
Amerikaanse jazzpianist geschuwd, die ooit een opleiding bij
pianist Fred
Hersch
heeft genoten. Bij ‘Highway Rider’ wordt Mehldau
bijgestaan door zijn goede vriend en collega Joshua Redman
(saxofoon), drummer Matt Chamberlain en een volledig instrumentaal
orkest. 104 minuten gevuld met weelderige avonturen!

Vanaf openingstrack ‘John Boy’ stroomt een onophoudelijke vloedgolf
aan emoties uit de speakers. Zachte, melancholische mijmeringen, de
verzuchtingen van een bezonken muzikant. Brad Mehldau speelt
oorstrelend zachtjes, terwijl Joshua Redman nog steeds niks aan
organische speelkracht heeft ingeboet. ‘Don’t Be Sad’ is een
troostende knuffel na een kleine dip, die uitmondt in een uitbundig
moment van extase en kippenvel.

Mehldau is misschien niet zo experimenteel als zijn leermeester,
hij weet steeds de juiste gevoelens tijdens zijn muziek op te
wekken. Melodische atmosferen worden stapvoets maar vastberaden
verkend. Brad Mehldau verlegt grenzen met fluwelen handschoenen.
Hemelse flarden pianomuziek (‘At The Tollbooth’) worden afgewisseld
met composities barstensvol dynamiek (‘We’ll Cross The River
Together’). De orkestrale invulling op ‘Highway Rider’ is een
beslissing die enkel maar kan aangemoedigd worden. ‘Capriccio’ is
echter eerder luchtig en speels, maar draagt een stempel van de
eeuwige jeugd.

De snelle ritmes spelen een distinctieve rol op ‘Highway Rider’. In
‘The Falcon Will Fly Again’ wordt dit uitstekend gedemonstreerd in
het terugkerende motief. Het biedt een standvastig ijkpunt waaruit
Mehldau zijn melodische escapades ontwikkelt. ‘Come With Me’ heeft
eveneens een benadrukt metrum, dat de basis is voor een knappe
tour de force van Redman op de saxofoon.

‘Walking The Peak’ start met ietwat stugge orkestrale bewegingen
maar geeft de muziek tegelijk een heldhaftig en groots karakter.
Dat gevoel wordt uitstekend verbeeld door de vele instrumentale
details en de aanzienlijke duur van het nummer. De luisteraar wordt
niettemin makkelijk door de muziek heen gesleept. ‘Always
Departing’ en ‘Always Returning’ zijn twee aaneenhangende (en
afsluitende) composities, en fungeren als een soort van orkestrale
uitsmijter. Mehldau trekt hier de kaart van de romantiek, het
opwekken van extreme gevoelens zoals weemoed en melancholie. Een
magistraal tutti-moment waar de spanning tot een hoogtepunt wordt
gedreven.

‘Highway Rider’ is een album dat zelf na een aanzienlijke tijd nog
makkelijk zijn weg naar de cd-lade vindt. Een lange rit om uit te
zitten, maar koersliefhebbers zullen dit beamen: helse en slopende
bergétappes zijn nu eenmaal het leukst om te volgen. Een
overweldigende impressie, volgestouwd met bezieling en getekend
door vakmanschap.

Brad Mehldau speelt op 13 en 14 mei in de Ancienne Belgique in
Brussel.
Op 25 mei wordt er een soloconcert opgevoerd in het cultuurcentrum
van Hasselt.

http://www.bradmehldau.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 15 =