Marble Sounds :: Nice Is Good

Negeer deze recensie gewoon. Spoed u liever naar Marble Sounds’ MySpace, bekijk de clip van “The Time To Sleep” op YouTube en luister. Koop. Nu. In plaats van dit te lezen. Vorig jaar, toen Marble Sounds nipt tweede was geworden in goddeau’s demoproject, kwamen we amper verder dan een ietwat lullig gestameld “dit is mooi, dit is goed, dit is héél mooi”. Wat nu gedaan met een debuut dat bevestigt in de overtreffende trap?

Debuut van het jaar! Schoonheidsprijs van het jaar! Revelatie van het jaar! Dat gaan we allemaal niet schrijven over Nice Is Good. Zulk gehijg in recensies is ondertussen het equivalent geworden van ‘Ken ik u niet ergens van?’ wanneer u uw eerste vleesgeworden verliefdheid wilt aanspreken. En zo voelt een eerste beluistering van Nice Is Good ook aan zodra “The Time To Sleep” halverwege aanzwelt: als die eerste verliefdheid. Het is een plaat die u lange tijd niet uit hoofd en hart krijgt, zo u dat al wilt – en tuurlijk wilt u dat niet.

Dit is zo’n uiterst zeldzaam debuut dat nu al antwoorden biedt in plaats van vragen oproept. U hoort nu al dat deze band een groeimarge heeft waar elke debuterend groepje anno 2010 zijn spaarcenten voor over heeft — zonder dat Nice Is Good één picoseconde teleurstelt, verveelt, undone aanvoelt. U hoort nu al dat deze band scheurbuik krijgt van een niet te stillen honger naar schoonheid, barst van het talent om die schoonheid te vertalen naar meeslepende melodieën die zich opwerpen als onbereikbare liefdes voor meligheid. Bovendien beschikt Marble Sounds over de instincten die ervoor zorgen dat ze niet met verkeerde ideeën hun eigen songs onderuit schoffelen.

Dat bleek onder andere op de cd-voorstelling in Trix. Wie er bij was, weet dat er iets staat te gebeuren met deze groep. Aanvankelijk was Marble Sounds een soloproject van Pieter Van Dessel, maar intussen is de groep uitgegroeid tot een hecht vijftal dat leden telt van Isbells, Soon en General Mindy. Of een uitstekende Gianni Marzo nu tokkelt op een banjo (“Come Here”), of de hele band een song laag per laag laat openbloeien (“Smoking Was A Day Job”, “We Slow”) of u bij het nekvel een bloedend mooie climax in sleurt (single van het voorjaar “The Time To Sleep”): het effect is steevast totaal.

Nice Is Good is daarom ook ontzettend en toch onopvallend veelzijdig, maar laat zich luisteren als een geheel waarop elke seconde minder een groot gemis zou zijn. Eventuele beperkingen worden in een handomdraai een sterkte. Zo zorgt Van Dessels naar eigen zeggen beperkte stem er mee voor dat de songs met beide voeten stevig op de grond blijven. En anders is er nog altijd een glockenspiel dat onverwacht de gitaarmuur van “Good Occasions” onder de knoet houdt — live voelt het trouwens nu al aan als een klassiekertje.

Van Dessels stem is er een die vergeleken wordt met die van Markus Acher van The Notwist, maar Marble Sounds is al met belachelijk veel groepen vergeleken — het bewijs dat elke vergelijking faalt. De zondagse laatavond-mood van Pinback hangt weliswaar over de plaat, maar die zwelt al eens aan tot een uitbarsting die alle groepjes aan de Coldplay-universiteit naar een kansloze tweede zit stuurt, of speelt al eens even tikkertje met postrock, maar loopt gelukkig net op tijd weg. Hoogtepunt “My Friend”, geweven rond een sample van Guided By Voices’ prachtige “Drinker’s Peace”, bloeit dan weer open tot een uitbarsting met blazers die zo van The National live had kunnen zijn.

Nu we toch met namedropping bezig zijn, even meegeven dat Marble Sounds de gewoonte heeft z’n set af te sluiten met een cover van Sparklehorses “Saturday”, al in het voorprogramma van Micah P. Hinson heeft gespeeld én met “Come Here” al op een tribute voor Kate Bloom prijkte. Die letterlijk ongehoorde melting pot ‘uniek’ noemen, zou de immer relativerende Van Dessel zelf ongetwijfeld weglachen. We doen het dan ook niet — shit, te laat. Wat er ook van zij, titel “Nice Is Good” is door dat alles nu al het understatement van het jaar. Die titel is trouwens ontleend aan een uitspraak van Joel (Jim Carrey) in de film“Eternal Sunshine Of The Spotless Mind” — geen toeval, aangezien plaat en film u pal in dezelfde sfeer onderdompelen.

U bent toch aan het einde van deze recensie beland? Zonde. U had de afgelopen minuten al naar “The Time To Sleep” kunnen luisteren, of “My Friend”, of “We Slow”. Een veel nuttiger en mooier tijdverdrijf. Deze woorden bent u straks al vergeten, Marble Sounds’ debuut bijlange niet. Dit is de groep die u moet zien in de juiste tent op dat festivalterrein deze zomer. In de juiste zaal in of desnoods ver uit uw buurt. Maar kom hier in geen geval aandraven met nog maar één reden om Marble Sounds niet te ontdekken en te koesteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 13 =