Liars :: Sisterworld

Mute, 2010.

Er zijn zo van die bands die niet zonnig of zorgeloos kunnen
klinken, zelfs al deden ze hun stinkende best. Neurosis is zo’n
groep en Liars dus ook. Hoe
verscheiden de platen van dit volstrekt unieke noise-trio ook
klinken, telkens weer zijn ze zwanger van een psychotische onrust.
Alsof je tuurt in de abyssale dieptes van de psyche van een
psychiatrische patiënt. Het is met ‘Sisterworld’ niet anders. De
band trok dit keer naar L.A. voor de opnames van de plaat en die
door misdaad en criminaliteit geteisterde stad heeft z’n effect
niet gemist. ‘Sisterworld’ is een verontrustend achterstraatje van
een plaat. Te bewandelen op eigen risico!

De hoes van de plaat is dan ook niet toevallig gekozen. Wie het
slotje lospeutert, opent een doos van Pandora vol beklemmende
noiserock en onheilspellende mantra’s. Ook ‘Sisterworld’ is
namelijk weer een staaltje bevreemdende schoonheid à la Liars,
bloedmooi en lelijk tegelijk. Voor het eerst in hun discografie is
deze plaat echter geen stijlbreuk met de vorige. Na de langgerekte
tribale koortsdroom van ‘Drum’s Not Dead’ kozen Angus Andrew en co
met de titelloze opvolger voor een songgerichter geluid en
‘Sisterworld’ sluipt in het kielzog van die aanpak.

Wel nieuw: de heldere productie vol galmende, bijna Spectoriaanse
klanken en de uiterst gelaagde sound. Daardoor is opener ‘Scissor’
misschien wel het meest singlewaardige nummer dat Liars ooit heeft
gemaakt, ondanks plotse gulpen van gifgroene noise. Het contrast
met de ingehouden en sinistere vocals van Andrew (alsof Nick Cave werk van
Edgar Allen Poe voordraagt) is ronduit verpletterend.

Toch is ‘Sisterworld’ in tegenstelling tot hun vorige platen voor
het eerst geen revolutie, maar een synthese van wat geweest is. U
kunt het dan ook jammer vinden dat de pulserende noisepunk van
‘Scarecrows On A Killer Slant’ een doorslagje is van ‘Plaster Casts
Of Everything’ (van de titelloze voorganger), maar er helemaal op
loos gaan is een veel beter idee. Ook de Beck-getinte grooves
van ‘No Barrier Fun’ of de sinistere dodenmars van ‘Drip’ had de
band al eerder ontgonnen, maar wat geeft het? Het zijn doordacht
gerecycleerde klassesongs die een meer dan waardige aanvulling zijn
op de eigenzinnige Liars-backcatalogue.

En dat de exploratiezucht van het trio nog lang niet in de
palliatieve fase zit, bewijst deze plaat gelukkig ook nog. Luister
maar naar de rondedans van strijkers op de macabere sfeerschepping
van ‘Here Comes All The People’ of de manier waarop koperblazers
het slepende ‘Goodnight Everything’ langzaam naar het kookpunt
voeren. En dan is er nog het ultieme hoogtepunt ‘Proud Evolution’,
Andrew zet het Thom Yorke-gewijs op
een mantrisch kreunen terwijl onheilspellende klanken en een pure
discobeat aan het muilen gaan. Het zijn songs die bewijzen dat de
doordachtheid van ‘Sisterworld’ wel degelijk kan rijmen met de
spontaniteit en intrigerende eigenzinnigheid van Liars.

Ja, ‘Sisterworld’ is geen zevenmijlslaarspas voorwaarts voor Liars.
En ja, de meeste songs slaan geen nieuwe zijweg in. Maar who
cares
? De band verfijnt z’n unieke sound op inventieve wijze
en nog steeds klinkt niemand als Liars. Zelfs zonder een nieuwe
facelift slagen de schuinsmarcherende Amerikanen er dus opnieuw in
om ons van onze sokken te blazen. Het is weinigen gegund!

www.thesisterworld.com
www.myspace.com/liarsliarsliars

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 2 =