Net toen we dachten dat de MySpace-generatie alweer ver achter ons lag, duikt er nu een nieuwe naam op die voor wiebelende benen en tappende handen zorgt. Instant vrolijkheid staat hoog genoteerd op de lijst van verwezenlijkingen van Ocean Eyes van Owl City, maar daar houdt het jammer genoeg op.
Begonnen als het kelderproject van de jonge Amerikaan Adam Young, groeide Owl City in amper drie jaar tijd uit tot een rasecht succesverhaal, een American Dream buiten proportie. Op een blauwe maandag besloot hij zijn songs, ontstaan na wat wroeten op de laptop, op het Internet te gooien en sindsdien gaat het razendsnel voor de voormalige magazijnier bij Coca-Cola. Zijn derde langspeler Ocean Eyes is dankzij het succes van de single "Fireflies" meteen ook de grote doorbraak over de oceaan heen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Ocean Eyes bevat twaalf nummers die allen uit hetzelfde hout gesneden zijn. Verdienstelijk als lichtvoetige en luchtige popelektronica, ware het niet dat de muziek van Adam Young veel te grote gelijkenissen vertoont met wat The Postal Service zo’n zeven jaar geleden al op plaat heeft gezet.
Deze vergelijking is nu al een dooddoener, maar je kan er niet omheen. Bekende tracks van The Postal Service zoals "Such Great Heights" en "The District Sleeps Alone Tonight" zijn de blauwdruk van haast elk nummer op Ocean Eyes. Eenmaal dat is vastgesteld, wordt het moeilijk om nog onbevangen naar deze plaat te luisteren. Daarnaast sijpelt doorheen de deuntjes ook heel wat Imogen Heap (en haar zijproject Frou Frou) door. Het kalf is al lang verdronken, nog voor de cd goed en wel begonnen is.
Dit is op zich allemaal jammer, want Ocean Eyes begint uitstekend met het zwierige "Cave In" waarbij een oldskool —of is het nu al oldfashioned?— Nintendodeuntje de boel komt opluisteren. Voor de rest volgt er vooral consistentie wat de elf andere tracks betreft: up-tempo pop en elektronica zonder al te veel diepgang. Het hoeft natuurlijk niet altijd zwaarwichtig en vol Weltschmerz te zijn, maar het is allemaal net iets té.
"Umbrella Beach" en "The Tip of The Iceberg" vertonen dan weer trance-invloeden en klinken op sommige momenten als Europese dance uit ver vervlogen tijden. De draak van dit album is echter met stip "Dental Care", een soort van lyrische beschrijving van een tandartsbezoek op muziek gezet. "I’ve been to the dentist a thousand times, so I know the drill/I smooth my hair, sit back in the chair/But somehow I still get the chills". Banaliteit troef!
Op het tweede deel van het album sluipt de meligheid er ook nog in, zoals bij "Meteor Shower". Maar zelfs tijdens een meer ingetogen song, kan Young het niet laten om kwistig met vrolijke deuntjes om te springen. Een overdosis zeemzoeterigheid is de uiteindelijkediagnose. Alsof je net een ganse stapel pannenkoeken gegeten hebt en dan een rit in een achtbaan moet uitzitten; zo voelt Ocean Eyes aan. Geen enkele positieve noot? Jawel, "The Saltwater Room" zorgt door de stem van Breanne Düren voor een welkome afwisseling in het monotone geklaag van Adam Young. En natuurlijk is "Fireflies" een oorwurm van jewelste waar zelf de grootste pessimist onbewust op mee neuriet. Misschien is Owl City geen eendagsvlieg, maar deze plaat is in ieder geval wel een slecht begin.
