Owl City + Lights

Adam Young aka Owl City is hyperpopulair. In het Verenigd
Koninkrijk weerhield hij de ophefmakende X-factortweeling ‘Jedward’
van de eerste stek in de charts, maar ook in België is de
Amerikaanse knul een niet te versmaden hitparadesucces. Dat was ook
zonder voorkennis gauw merkbaar in de Botanique, waar enkele
security guards hun uiterste best deden om de meute jonge meisjes
met spandoeken en beschilderde gezichten zo rustig mogelijk te
houden.

We hadden echter de indruk dat een deel van het publiek nóg meer
zin had in Lights dan in de eigenlijke hoofdact.
Lights is een jonge, easy on the eye Canadese synthpopzangeres die
bij ons nog niet echt potten heeft gebroken. In de Orangerie werd
ze nochtans ontvangen als de nieuwe Britney Spears. Haar optreden
ging erg goed van start, en ook wij stonden mee te bewegen op ‘The
Listening’, ‘Lions!’ en ‘February Air’.

Jammer genoeg volgden er nadien nog een stuk of zeven songs en die
bevielen een stuk minder. Lights ís in feite een soort van nieuwe
Britney, maar dan sluw vermomd als coole indie chick. Optredens
hoeven niet altijd hoogintellectuele evenementen te zijn, maar deze
dame viel toch een stuk té licht verteerbaar uit om nog echt
genietbaar te zijn.

Owl City zelf slaagde er beter in de grens te
bewaren tussen toegankelijk en pure plastiek. Met een bijna
ontroerend enthousiasme zette hij in met het dansbare ‘Umbrella
Beach’. Young deelde het podium met een voltallige band, inclusief
een violiste en celliste, die hem zeker geen windeieren legden en
voor een meer gelaagde sound wisten te zorgen. Aan het einde van de
avond deden de bevallige dames zelfs dienst als danseresjes.

Met nog maar één album uit werd het optreden logischerwijs
voornamelijk een ritje doorheen dat debuut van Owl City, het fel
naar The Postal Service en Death Cab For Cutie refererende ‘Ocean
Eyes’. Enkele nieuwe nummers haalden de setlist ook, maar deze
wisten ons bij een eerste luisterbeurt nog niet echt te overtuigen.
Geef ons dan maar ‘The Tip Of The Iceberg’, ‘On The Wing’ of de al
redelijk vroeg in de strijd gegooide hitsingle ‘Fireflies’, waarbij
Young zijn microfoon tijdens het refrein inruilde voor het nog
steeds hyperkinetische publiek.

Een ander hoogtepunt was ‘The Saltwater Room’, waarin Young in duet
ging met de lieflijke keyboardspeelster en achtergrondzangeres
Breanne Düren. Niet alleen in dit mooie nummer, maar ook als
backing vocaliste in de meeste andere songs vormde de suikerzoete
stem van Düren voor een mooi evenwicht voor de ‘Amerikaanse indie
nerd’-klank (denk Ben Gibbard van Death Cab) van Adam Young.

Aan het einde van de set kwamen nog enkele publiekslievelingen
voorbij. Wij zetten de handen vooral op elkaar bij het horen van
‘Dental Care’ en ‘Cave In’. In de bisronde passeerde ook nog het
catchy ‘Hello Seattle’ de revue.

Adam Young en zijn band zijn goede entertainers en we hebben ons
geen moment verveeld in de Botanique. Of het optreden ons nog lang
zal bijblijven, is een andere vraag. Maar laat ons daar voor een
keer niet te zwaar aan tillen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + 11 =