Tom McRae :: The Alphabet of Hurricanes

V2, 2010.

Negen jaar na zijn gelijknamig debuutalbum (genomineerd voor de
Mercury Prize) ligt ‘The Alphabet of Hurricanes’ in de (digitale)
winkelrekken en staat de discografieteller van de Britse
singer-songwriter Tom McRae op vijf. Wie in 2000 oud genoeg was om
van zijn eerste plaat te genieten, herinnert zich zeker en vast
tracks als ‘The End of The World News’ en ‘You Cut Her Hair’. Het
zijn twee songs die de tand des tijds moeiteloos hebben doorstaan.
Opvolger ‘Just Like Blood’ wist ons als geheel zelfs nog meer te
ontroeren.

Dat we zijn latere albums wat minder vaak in de cd-lade stopten
heeft niks maar dan ook niks te maken met de geboden kwaliteit,
maar eerder met de veel te grote muzikale concurrentie en – we
moeten daar eerlijk in zijn – de wat beperkte evolutie van McRae’s
oeuvre. Dat sommigen beweren dat zijn albums onderling inwisselbaar
zijn zult u ons hier echter niet horen zeggen, deze stelling kan
dan ook alleen komen uit de mond van oppervlakkige luisteraars. En
daar rekenen wij ons totaal niet bij.

Ondergetekende trok zich de afgelopen weken terug in McCrae’s
wereld. Niet alleen omdat onze hoofdredacteur ons verplicht om
gedurende enkele weken als een kluizenaar te leven vooraleer we ook
maar iets op papier zetten (inderdaad: papier, want u dacht toch
niet dat er elektriciteit in onze berghut is?), maar ook omdat we
te veel respect hebben voor artiesten als de heer McRae,. Na
ettelijke luisterbeurten konden we alleen maar concluderen dat deze
Brit zelf verre van oppervlakkig te werk gaat. De meeste van zijn
songs graven net dat ietsje dieper, en wie er voor open staat kan
niet anders dan zich volledig laten meezuigen door de eerlijkheid
waarmee hier gemusiceerd wordt.

Aftrappen doet McRae op zijn gekende manier: klein en sober. Mocht
hij de Nederlandse taal machtig zijn, dan zouden we zelfs durven te
spreken van kleinkunst. Meer dan een gitaar en enkele noten piano,
aangevuld met een fijn stukje poëzie, heeft hij hier immers niet
nodig om zijn verdriet en (wan)hoop vorm te geven.

Wat volgt mag wat ons betreft direct als hoogtepunt bestempeld
worden, want ‘Won’t Lie’, – muzikaal verwant aan walsjes zoals
Noordkaaps ‘Ik Hou Van U’ – blijkt een song te zijn die ook niet
had misstaan op Nick Caves ‘Murder Ballads’. Of hoe een onschuldige
én wulpse melodie door scherpe zinnetjes als “Breathing in and
breathing out, for one last time
” plots een andere dimensie
krijgen, alsof Jekyll & Hyde hier één-twee-drie-gewijs een
macaber dansje ten berde brengen.

‘American Spirit’ moet dan weer de natte droom zijn van wie voor
een populaire emoserie als pakweg ‘Grey’s Anatomy’ op zoek is naar
een hartverscheurende inkleuring van die dramatische scène waarin
de held van het verhaal op sterven ligt. Wij kunnen u verzekeren
dat als op de hartmonitor slechts een vlakke lijn te zien is en Tom
McRae’s stem de boventoon neemt, menig traantje zal geplengd
worden.

Ook ‘Summer of John Wayne’, ‘Please’ (heerlijk koortje) en single
‘Out of the Walls’ (kippenvel, opnieuw!) zijn beklijvend genoeg om
deze emotionele bard onder de betere songwriters van het moment te
catalogeren. Toch zullen we ook enkele songs met de mantel der
liefde moeten toedekken. Zo is ‘Told My Troubles to the River’ te
veel een schets en blijft ook ‘Me & Stetson’ ondanks de gimmick
van de vervormde stem en de handclaps wat steken in goede
bedoelingen. Maar voor de rest geen kwaad woord over ‘The Alphabet
of Hurricanes’!

Tom McRae werkte meer dan drie jaar aan dit album. Daarbij nam hij
zelf de productie in handen, een beslissing die we hem dus
duidelijk niet kwalijk kunnen nemen. Ondanks die paar mindere
momenten, valt de algemene balans immers uiterst positief uit. En
nu we vernomen hebben dat er wellicht een vervolg op dit album
komt, kijken wij al uit naar dat tweede deel. Afspraak ergens eind
dit jaar?

Tom McCrae speelt op 24 maart 2010 in de Orangerie van de
Botanique (Brussel).

www.tommccrae.com
www.myspace.com/tommccrae

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + 9 =