The Drums :: Summertime! (ep)

Moshi Moshi, 2010.

Wake up/ It’s a beautiful morning!” Met uitroepteken!
Terwijl die afgrijselijk koude winter van 2009-2010 ons
Belgenlandje langzamerhand achter zich laat, komt er uit Brooklyn
een heerlijk zomerbriesje aangewaaid in de vorm van The Drums.
Jonathan Pierce en Jacob Graham maakten in het verleden het mooie
weer bij respectievelijk Elkland en Goat Explosion. Beide
jeugdvrienden ruilden de Sunshine State in voor het hippe New York,
en wisten daar afgelopen zomer met energieke optredens voldoende
buzz te veroorzaken om – nog voor het jaar goed en wel was
begonnen – door alle hippe muziekmagazines in het lijstje
‘doorbraken van 2010’ te worden geplaatst.

In het begin van de herfst brachten ze in eigen beheer hun
e.p.-debuut uit, maar deze cd werd vorige week officieel
uitgebracht door Moshi Moshi. “Summertime!” neemt je 25 minuten en
zeven héérlijke songs lang mee op een huppeltocht langs zonnige
stranden, zwoele avonden en (on)gecompliceerde zomerromances. Over
al deze zonnige vrolijkheid ligt daarenboven nog een subtiel laagje
venijn gevernist.

Eerste single ‘Let’s Go Surfing’ wordt al enkele weken
grijsgedraaid op allerhande radiostations. Het nummer verenigt het
beste dat The Ramones en Beach Boys te bieden hebben. Wie het
echter liever bij hedendaags namedroppen houdt, komt automatisch
uit bij Vampire
Weekend
. Die tamboerijntjes! Dat synthdeuntje! Het
handengeklap! Het nummer is bijna vanzelfsprekend simpel, maar
behoort tegelijkertijd tot het meest aanstekelijke dat we de
afgelopen maanden hebben gehoord.

Hetzelfde kan gezegd worden van opener ‘Saddest Summer’, een song
die het gevoel van de oneindige mogelijkheden die een zomer te
bieden heeft vastlegt op het ritme van een broeierig gitaarriffje.
Liefde? Check! (“If you have a boyfriend/ well then kiss
him
“) Verveling? Check! (“Summer’s just beginning/ I might
learn to hate you
“) Teleurstelling? Check! (“This ain’t
what I thought it would be/ This is the saddest summer
ever
“)

Onze voorlopige favoriet is het snedige ‘Don’t Be A Jerk, Johnny’,
een nummer dat werd opgebouwd rond een synthdeuntje dat vage
herinneringen naar boven brengt aan zowel The Cure‘s ‘Close To
Me’ als hun ‘Just Like Heaven’. (On)bedoeld? Ook Pierce z’n stem
zwemt in Robert Smith-waters in deze heerlijke ode aan de
teloorgang van sympathie. “You used to be so pretty/ Now you’re
full of horseshit
“: ja, we moesten er toch wel even om
grijnzen.

The Drums besluiten hun ep met ‘I Felt Stupid’, een puberaal
liefdesliedje dat meer dan welk ander nummer op dit debuut eighties
uitschreeuwt. Het vat meteen ook de grootste verdienste van deze
band perfect samen: ze nemen stukjes new wave, een genre dat toch
wel vooral wordt gekenmerkt door algehele Weltschmerz, en voegen
die samen met surfpop à la Beach Boys.

‘Summertime!’ draait overuren in de stereo en we kunnen ondertussen
elk nummertje meeschreeuwen alsof we het al jaren kennen. Nu maar
hopen dat deze zeven songs de voorbode zijn van een heerlijke
zomer. Het is altijd voorzichtig omspringen met dergelijke
uitspraken zo vroeg op het jaar, we zitten immers nog steeds een
beetje in de listomania-flow van de voorbije maanden, maar deze
plaat zou wel eens eindejaarslijstjesmateriaal kunnen zijn.

www.wearethedrums.com
www.myspace.com/thedrumsforever

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + 16 =