Megadeth :: Endgame

Sinds zijn breuk met Metallica heeft Dave Mustaine ettelijke keren voor zijn (muzikaal) leven gevochten, ook Megadeth’s twaalfde studioalbum Endgame klinkt bij momenten als een regelrechte oorlogsverklaring.

Mustaine moet een beetje de Kim Jong-il van de heavy metal zijn, om in volle isolatie en met enige controverse en autoriteit een arsenaal aanmuziek op te bouwen. Killing Is My Business… And Business Is Good! en Peace Sells… But Who’s Buying waren halverwege jaren tachtig meteen voltreffers. Maar het echte antwoord op eeuwige vijand Metallica kwam begin jaren negentig met Rust In Peace, het debuut van gitaarvirtuoos Marty Friedman en vellenmepper Nick Menza, en Countdown Extinction, met twee miljoen verkochte exemplaren het commerciële hoogtepunt.

Met oudgediende Ellefson op bas, Friedman en Menza leek Mustaine de muzikale staf voor een decennium te hebben gevonden. Door interne strubbelingen, drugsuitspattingen en Mustaine’s zware armblessure leek Megadeth echter in 2002 ten dode opgeschreven. Ook de wegen van Mustaine en Ellefson scheidden en twijfels rezen of Mustaine ooit opnieuw zou kunnen gitaren. In 2004 sloeg big Dave met een nieuwe line-up en The System Has Failed krachtig terug. Met het goed onthaalde United Abominations en Roadrunner-promotiecampagnes lijkt Megadeth’s veteranenstatus definitief herbevestigd.

Een eerste blik op de songteksten van Endgame doen vertrouwde thema’s als oorlog, persoonlijke relaties en verslaving vermoeden. Het overdreven politieke gespuug van United Abominations werd wel achterwege gelaten. Dat wordt meteen bevestigd door Mustaine’s gesnauw in het openingsduo "Dialectic Chaos" en "This Day We Fight!" waarmee Endgame als een rotvaart van start gaat. In deze heerlijk toegankelijke thrash-stoot stopten Mustaine en nieuwbakken gitarist Broderick duidelijk zo veel mogelijk solo’s per maat. De algemene toon van Endgame is meteen gezet.

Eerste single "Headcrusher" is ondanks de kinderlijke teksten ook weer instrumentaal gezien een mep in het gezicht. We horen Mustaine’s snijdende vocalen blaffen in Now let the torture begin, dead by a headcrusher of het On your knees prisoner, take your position. Even leek het of een kind voor een eerste keer een martelmuseum binnenwandelde. Voor de grote Megadeth-fan is er echter niks choquerend aan dit nummer. Ook de koelbloedige riffer "1,320" en "Endgame", waar Mustaine als vanouds Bush lik op stuk geeft, bewijzen dat de gitaartandem voor een gezwind soleertempo koos.

Het door Shadown Drover aangegeven tempo in "44 Minutes" is net iets te traag om in de thrash-lijn te passen. Toch beantwoordt het sing-along-moment Baptized in a firefight, hot blood running cold as ice, 44 minutes of target practice aan de clichés der heavy metal, ooit mee voorgeschreven door Mustaine.

Voor de helft van het album dreigt er echter een langgerekte geeuw. Zo wiegt "The Hardest Part Of Letting Go… Sealed With A Kiss" op een rustig akoestisch ritme en een snauwende Mustaine. Het schuim zit hem duidelijk op de lippen te zitten, wij bleven er echter rustig bij. Ook de weinig opwindende leads in het slotoffensief zullen geen paniek veroorzaken.

Endgame is zeker niet het beste van wat we van Mustaine en co het laatste decennium te horen kregen. Niettemin verraden een vijftal nummers de efficiënte aanvalskracht van Endgame. Laat dus Graspop 2010 het volgende doelwit zijn. En daar zullen ongetwijfeld slachtoffers vallen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 11 =