Little Boots :: Hands

Warner, 2009

In het spoor van de nouveau hype van retropop die ook door
de alternatieve middens in de armen wordt gesloten, volgt na
Ladyhawke en
La Roux nu ook Little Boots. Née Victoria Christina
Hesketh, trachtte ze aanvankelijk via een deelname aan ‘Pop Idols’
de wereld aan haar voeten te krijgen. Na een vroegtijdige
uitschakeling zocht ze echter haar heil in het toeren met een
jazztrio. Na een ommetje in de indietronica jatte ze een
nickname bij ‘Caligula’, gooide ze zelfgeschreven,
ingezongen en ingespeelde composities op het wereldwijde web en
belandde ze in geen tijd op het podium van Jools Holland.

Bij ons kwam de doorbraak er met het lekkere singletje ‘New In
Town’: een sneetje wavepop als hét perfecte visitekaartje (ultiem
meezingbaar, onmiddellijk herkenbaar), waarbij we het haar graag
vergeven dat ze voor het ijle middenstuk leentjebuur speelde bij
Kylie Minogue. Aan deze laatste zal Hesketh je op deze debuutplaat
trouwens meermaals doen denken, soms met happy memories
(‘Hearts Collide’ is de symbiose van ‘Confide In Me’ en ‘Slow’),
soms door het openrijten van oude wonden (‘Tune Into My Heart’
graaft de Stock, Aitken & Waterman-meligheid nog eens
op).

Van enige kitsch is Little Boots duidelijk niet vies en natuurlijk
heeft dit een aardig effect op de amusementswaarde van de plaat.
‘Click’ is barokke eurosongpop, die zowel muzikaal als tekstueel
(“I though we clicked like two parts of a puzzle, now I’m all
in a muddle
“) lekker voorbij kabbelt. Soms raakt ze de balans
echter kwijt en krijg je een te zware karikatuur à la ‘Remedy’: te
zware synths, een te goedkoop refreintje en het aloude
cliché van uitgaan als medicijn tegen alle smart.

Little Boots is dan ook op haar best wanneer het allemaal een
beetje meer onderkoeld gehouden wordt. Op het grandioze staaltje
trancedisco ‘Stuck On Repeat’ hoor je een Giorgio Moroder-beat die
door Ladytron onder handen genomen lijkt. Ook het geil gepruilde
‘Mathematics’ staat klaar om de dansvloer in vuur en vlam te zetten
met prettig gestoorde metaforen (“nothing can divide a heart
plus a heart
“, “your x is equal to my y“) en funky
elektronica. Samen met Phil Oakey van The Human League knutselde ze
‘Symmetry’ in elkaar, een duel tussen twee generaties in een
gewichtloze clubarena.

Ondanks enkele delicatessen lijdt ‘Hands’ onder enig
persoonlijkheidsgebrek. Hesketh mist karakter in haar stem en die
valt in blekere composities magertjes uit. Het zenuwachtige ritme
van ‘Meddle’ kon bijvoorbeeld best een krachtiger bereik gebruiken.
Bovendien onderscheidt ze zich bij momenten duidelijk minder van de
hitparademeute dan haar collega’s. ‘Earthquake’ is entertainend,
maar het blijft prefabpop die zonder de zware synths best in de
Girls Aloud-stal beland zou kunnen zijn.

Temidden van de concurrentie valt Little Boots enigszins uit de
boot: ze mist de muzikale edge van La Roux en Ladytron, en moet
binnen het commerciële popcircuit haar meerdere erkennen in de
excentrieke Lady Gaga. Niettegenstaande blijft het een genot te
merken dat de toekomst van de popmuziek bij dames met ballen lijkt
te liggen, die bovendien eigen composities uit hun mouw kunnen
schudden in plaats van ze in het kruis van een producer te gaan
zoeken.

www.littlebootsmusic.com

www.myspace.com/littlebootsmusic

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + 12 =