múm :: Sing Along to Songs You Don’t Know

Het ziet er niet naar uit dat múm de relevantie die
de band ooit had nog snel zal bereiken. Na hun wereldplaat
‘Yesterday Was Dramatic – Today Is OK’ uit 2000 en de waardige
opvolger ‘Finally We Are No One’ (2002), bood ‘Summer Make Good‘ wel
meer van hun knisperende elektronica en etherische sfeerschepping,
maar klonk het allemaal al heel wat minder interessant. De
vrouwelijke basisleden verlieten de band en het IJslandse, tot duo
teruggebrachte múm zocht zich nieuwe muzikanten en sloeg een heel
andere, minder elektronische weg in. Twee jaar geleden werd het
leuke ‘Go Go
Smear The Poison Ivy
‘ gemaakt, een plaat met aanzienlijk minder
vernieuwende – helemaal niet eigenlijk – maar fijne indiepop. De
fans van het eerste uur hebben deze overstap nooit goed verteerd en
zouden de band nu wel eens definitief de rug kunnen toekeren, want
‘Sing Along To Songs You Don’t Know’ gaat door op diezelfde weg
maar brengt minder kwaliteit.

De muziek van múm gaat vaak gepaard met een zekere infantiliteit en
onschuld. Mocht múm een instelling zijn, dan was het een
kindercrèche voor intelligente kleuters. De nieuwe release doet
weinig om van imago te veranderen, integendeel. Opener ‘If I Were a
Fish’ bevat lyrics als “If I were a fish / And you were a
seashell / Would you marry me anyway / Would you have my
babies
” en dat op klanken waar je tweejarigen vrolijk mee
houdt. Toch is het nummer verre van slecht. Het is lekker dromerig,
heeft leuke country-injecties en een mooi veelvoud aan
geluiden.

Maar het kan nog beter. ‘Prophecies & Reversed Memories’
bijvoorbeeld begint met dezelfde kleutertonen, maar barst dan open
in een bruisend en vrolijk deuntje indiepop, dat zichzelf wel iets
te veel herhaalt. De prijs voor de meest geslaagde titel gaat naar
‘The Smell of Today Is Sweet Like Breastmilk In the Wind’. Maar het
is veel meer dan dat: het brengt ons ook een flitsende, erg
beweeglijke en aanstekelijke, hoofdzakelijk elektronische melodie.
De kleuters zijn plots gek geworden. Vooral wanneer de zanglijnen
zich inzetten wordt het nummer naar een hoog niveau getild. “We
are not afraid to die
“, zingt het múm-koor zich een weg
doorheen de song.

Dat múm het ook wat ingehoudener en melancholischer kan, bewijst
het met het mooie ‘Blow Your Nose’. Het nummer laat zich slepen
door strijkers en is een knappe brok troost. Snuit je neus maar in
mijn mouw, het is oké. ‘Illuminated’ gaat al niet veel sneller
vooruit en brengt ons de engelengeluiden die we van múm gewoon
zijn. De kleuters zweven over een wolkenlandschap, terwijl de
aartsengelen zien dat het goed is. Muzikaal is het ons toch echter
wat te braafjes.

‘Kay-Ray-Ku-Ku-Ko-Kex’ heeft wellicht weinig met de Ku Klux Klan te
maken en is een mooi staaltje samenzang, maar ook niet veel meer
dan dat. ‘Sing Along’ nodigt uit om mee te zingen en heeft daar
beslist de juiste melodie voor, al blijft het daar ook bij. ‘Ladies
of the New Century’ is als afsluitende pianoballad helemaal niet
slecht, maar het brengt net iets te weinig om te kunnen
beklijven.

‘Sing Along To Songs You Don’t Know’ is met andere woorden zo’n
net-niet-album geworden. We mogen múm niet echt afrekenen op het
feit dat ze niet meer vernieuwend zijn, want welke groep is dat
vandaag wel? Wat we wel mogen verwachten zijn sterke songs, en de
zweverige indiepop die múm hier brengt bevat daar te weinig van.
Misschien nog maar eens het roer omgooien?

www.mum.is
www.myspace.com/mumtheband

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + 9 =