Six Organs Of Admittance :: Luminous Night

Een jaar dat voorbij is gegaan zonder een plaat van Six Organs Of Admittance? Het klinkt haast te belachelijk voor woorden maar het is de waarheid, in 2008 bracht Ben Chasny geen enkel album uit onder het pseudoniem Six Organs Of Admittance. Of nee, er was de op honderd exemplaren gereleaste cd-r Goatflower.

Chasny had met andere woorden nog iets goed te maken, want sinds hij als Six Organs Of Admittance startte in 1998 heeft hij op het sabbatjaar 2001 na, elk jaar minimaal één album uitgebracht. Dat maakte op elf jaar een totaal van tien studioplaten, zonder de e.p.’s en split-lp’s mee te rekenen. In 2005 liet Chasney bovendien de kleine labels achter zich om bij het relatief grote Drag City te debuteren met het indrukwekkende School Of The Flower waarna Sun Awakens en Shelter From The Ash volgden in 2006 en 2007 respectievelijk.

Het meest opvallende was echter dat Chasny ondanks zijn indrukwekkende output nauwelijks minderwaardige albums uitbracht. De stroom releases bleef aan eenzelfde minimumnorm beantwoorden waardoor nieuwe platen haast blasé onthaald werden als “opnieuw een pareltje psych/acid folk waarbij inventief gitaargetokkel en een eigenzinnige interpretatie van gitaarwonderen als John Fahey en oude bluesnegers de teneur bepaalden.”

Luminous Night laat met “Actaeons Fall (Against The Hounds)” een gelijkaardig geluid horen. Weliswaar is — niet geheel onverwacht gezien de titel — een pastorale fluit in het nummer aanwezig (alsook zachte drums), maar het zijn wel degelijk de gitaarlijnen die primeren waarbij Chasny alweer op indrukwekkende wijze de melodieën met elkaar laat verweven opdat het nummer zich als een melancholische ode gebouwd op de fundamenten van het gitaarspel kennen laat.

Ook het herderlijke “Anesthesia” heeft een aangenaam verdovende invloed. De zoemende bromstem van Chasny slentert achteloos op de onderlaag van jankende gitaren en behoedzaam gitaargetokkel. De moderne interpretatie van de Britse acid folk krijgt er met het nummer een nieuwe pleitbezorger erbij. “I’m a vengeful man” fluistert hij bij wijze van afscheidsgroet alvorens “Bar-Nasha” (mensenzoon) zich als een oude onheilsprofeet kenbaar maakt. De Oosters aandoende percussie verleent samen met de scheurende gitaren de muur waartegen Chasnys doordachte tokkelen leunen kan terwijl zijn bariton brommend Brits klinkt.

Het dronende “Cover Your Wounds With The Sky” (Sunn O))) light, alvast qua klank) dendert een viertal minuten voort alvorens het aanvankelijk lichtvoetige “Ursa Minor” steeds dieper wegzakt in onbestemde klanken naarmate ook de tekst in zijn eigen ongeluk verloren loopt. “This hospital is no place to say goodbye, I’ll take you to the shore” klinkt het ergens halverwege alvorens de onrust zijn plaats opeist. In “The River Of Heaven” mag Eyvind Khang zijn steentje bijdragen maar ondanks diens wonderlijke vioolspel, is het wel degelijk Chasny die de touwtjes in handen houdt en een grillig, repetitief ritmepatroon oplegt waartegen de melodie nauwelijks verhaal heeft.

Het nummer is een van de typische “buitenbeentjes” op Chasnys platen die een tegenwicht vormen voor de meer klassieke nummers genre “The Ballad Of Charley Harper” dat alle ingrediënten bevat die Six Organs Of Admittance-platen zo groots maken. Dat de song opgevolgd wordt door het hoogst Unheimlich klinkende “Enemies Before The Light” zou in minder getalenteerde handen tot het nodige wenkbrauwgefrons leiden. Hier verwordt het tot een koortsige droom die aantoont hoezeer het poëtische en het gruwelijke verwant zijn.

Luminous Light is een klassieke Six Organs Of Admittance-plaat in die zin dat Ben Chasny geen nieuwe paden exploreert. Maar de blauwdruk die dit album de facto is, geldt net zo goed als een culminatie van Chasnys kunnen en talent. Eerder dit jaar verscheen de dubbel-lp RTZ dat oud werk bundelde, later dit jaar zou Empty The Sun uitkomen, de soundtrack bij het gelijknamige boek van Josef Mattson. Mooie vooruitzichten dus, maar met Luminous Light heeft Chasny zichzelf dit jaar sowieso al opnieuw bewezen. Elf jaar en elf schitterende platen, er zijn weinigen die zo een vlekkeloos parcours kunnen voorleggen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − 10 =