We vs Death :: A Black House, A Coloured Home

Met zijn debuut We Are Too Concerned/We Too Are Concerned in 2006 werd het Nederlandse We vs. Death gemakshalve onder postrock geklasseerd. De band die in essentie meer gemeen had met de emorock van Fugazi en aanverwanten dan het golvende Explosions In The Sky, kreeg die stempel vooral opgedrukt vanwege zijn keuze voor een melancholisch-instrumentaal geluid. Maar de groep tastte de grenzen van het genre toen al duchtig af.

Met zijn nieuwe plaat A Black House, A Coloured Home laat de band het befaamde genre nog verder achter zich, niet zozeer door zangpartijen te incorporeren, maar vooral door voor een andere muzikale structuur te kiezen. “The Things You Did” maakt meteen al zoveel duidelijk. De dwingende, haast marcherende drums geven de pas aan, waarboven het gitaargepluk en de trompet afwisselend kiezen voor een geluidstapijt dat nauwer aansluit bij stofzuigende shoegazer-geluiden dan postrockerupties en voorzichtig gepingel. De half-gedeclameerde zang van drummer Gerben Houwer wringt zich er ietwat onnodig tussenin.

Bij “Hands” is die zang beter geplaatst. Houwer is zeker geen eersteklas-zanger maar zijn toon, op het randje van vals, past wel uitstekend bij de tragiek die onderhuids in het nummer aanwezig is en zich langzaam ontplooit. Waar de band op zijn vorige album nog naar de klassieke postrocktrucs greep om zijn tristesse hoorbaar te maken, weet hij deze nu veel beter binnen het geheel op te lossen. Dat “The Sun” duidelijk naar een abrupt afgebroken crescendo werkt, stoort nergens omdat de band het gecreëerde verwachtingspatroon eigenzinnig weet in te vullen.

Net als bij de vorige nummers is er immers sprake van een hoekige potigheid die rechtstreeks afstamt van de indiescene uit de jaren tachtig. We vs Death heeft geen behoefte aan tierlantijntjes of opzichtige breekbaarheid om zijn verhaal te vertellen. “Mirage” scheurt door de boxen en slaagt erin om, ondanks een ijl knisperend gitaargeluid, zichzelf niet in het verdomhoekje van de postrock te plaatsen. De stevige maar ook dromerige instrumentale track toont aan dat We vs. Death nog steeds een uitstekende instrumentale band is, die niet terug moet grijpen naar de leeggegraaide trukendoos om emoties over te brengen.

Een bedenking die ook voor het instrumentale “Black Map” geldt, waar postrock maar een van de vele invloeden is. De enige “schandvlek” op de plaat is “Collection Of Stones” dat jammer genoeg nergens zijn potentieel weet waar te maken door Houwens dreinerige manier van zingen. Het spaarzame, melancholische nummer steunt immers in de eerste plaats op de zanglijn die emotioneel rijk behoort te zijn in plaats van het nu geserveerde gejammer. Die half gedeclameerde zangstijl is meer op zijn plaats bij het knap opgebouwde “Golden Medals” dat naadloos aansluit bij de rest van het album.

De grote kracht van We vs. Death ligt nog steeds in de songopbouw, want ook al heeft de band nu zang in zijn geluid geïncorporeerd, hij blijft in de eerste plaats een instrumentale band. Drummer Gerben Houwer tracht weliswaar met wisselend succes de rol van zanger op te nemen, het blijft duidelijk dat de zanglijnen te weinig uitgewerkt zijn. In een aantal nummers stoort dit totaal niet, maar bij andere songs is de zang te prominent aanwezig om de schematische aanpak te rechtvaardigen.

We vs. Death is een uitstekende instrumentale band, zoals hij ook op deze plaat bewijst. Als hij echter ook zang als een vast onderdeel van zijn songs wenst op te nemen, dan doet hij er goed aan hier meer aandacht en tijd aan te besteden. De songs zelf staan nog steeds als een huis, maar het volstaat niet om alleen aan de fundamenten te werken, ook de detailafwerking vraagt de nodige zorg. A Black House, A Coloured Home is een uitstekende plaat, maar ook een waarin meer had kunnen zitten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − vier =