Brutal Truth :: Evolution Through Revolution

Het kan deugd doen om een horde nieuwbakken revolutionairen komaf te horen maken met de regels en wetten van de vorige generatie, om een tabula rasa te krijgen, of een aframmeling die je besef van plaats en tijd even in de war schopt. Nog boeiender wordt het echter als de oudgedienden, afgeschreven en vergeten, vanuit het niets opduiken met een programma dat het gekrakeel van de woeste troonopvolgers even doet verstommen. Om maar te zeggen dat Brutal Truth nog steeds sant in Grindcoreland is.

De titel van Koningen van de Grindcore gaat ongetwijfeld naar het Britse Napalm Death. Zij vonden het uit, beïnvloedden duizenden volgelingen over de hele wereld en houden de vlam, na een tijdje gerotzooid te hebben met halfslachtige metal, nog steeds furieus brandend. Aan de andere kant van de oceaan was een hoofdrol weggelegd voor Brutal Truth, in 1990 opgericht door Dan Lilker (ex-Anthrax en S.O.D.) en drie kompanen, waaronder Kevin Sharp, nog steeds actief als zanger. De band pakte meteen uit met een genreklassieker (Extreme Conditions Demand Extreme Responses) en werd een van de meest invloedrijke extreme metalbands tot het bijltje erbij neergegooid werd in de late 90’s.

Twaalf jaar na hun vorige album (Sounds Of The Animal Kingdom uit 1997) is het viertal opnieuw van de partij, en dat met een focus, kracht en toewijding die bewijzen dat ze het muziek spelen nooit helemaal hebben opgegeven. Sharp brult en raast als vanouds, de ritmesectie met Dan Lilker en de immer carnavaleske drummer Richard ‘half mens, half metronoom’ Hoak tekent opnieuw voor de meest opgemerkte fond uit het circuit en gitarist Erik Burke (ooit nog te horen bij Lethargy, met Brann Dailor en Bill Kelliher die later Mastodon oprichtten) zorgt voor het ideale tegengewicht met zijn dissonante riffs, snedige wendingen en duizelingwekkende geluidenarsenaal. Bij Brutal Truth gaat het niet zomaar over power chords, simpele blast beats en thrashen. Elk lid wordt tot het uiterste van zijn kunnen gedreven.

Het openingssalvo van “Sugardaddy” (bekijk zeker eens de leutige clip op het net), “Turmoil” en “Daydreamer” toont meteen dat Brutal Truth zo veel meer is dan een stelletje hardcore punkers dat de boel versnelt en sociopolitieke manifesten in je gezicht spuwt. Dat politieke bewustzijn is er zeker (getuige het artwork en titels als “War Is Good en “Global Good Guy”), maar de band is te grillig om zich voor een kar te laten spannen. Hier en daar wordt zeker tegemoet gekomen aan de verwachtingen (er zijn een aantal vrij traditionele brokken razernij, er is een track van niet meer dan zeven (!) seconden en een stuk noise), al is het veel interessanter om te horen hoe de band de platgetreden paden ontwijkt. Enkel doordat de vier zich het spelletje volledig eigen gemaakt hebben, zijn ze in staat om het perfect te manipuleren en binnenstebuiten te keren.

Puristen hebben op Evolution Through Revolution dan ook niets te zoeken. Wat immers aan te vangen met iets als het perfect getitelde “Get A Therapist… Spare The World”, waar haast simplistisch hakken via brute uithalen wordt omgeleid naar dissonant gefreak. Zo halverwege de plaat begint pas duidelijk te worden wat er allemaal gaande is: de titeltrack bevat meer ideeën dan de meeste bands in een volledige carrière stoppen en als song nummer negen (“Powder Burn”) goed en wel halverwege is, heb je het gevoel dat er nog een stapje verder gegaan wordt. Dan komt Brutal Truth pas écht op gang en wordt je een glimp van de compleetheid gegund. Dat Burke klinkt als East Bay Ray (The Dead Kennedys) met zijn surf-fixatie, en er mee weggeraakt, is nog het mooist van al.

Snelheid en gecontroleerde furie zijn de hoofdingrediënten van grindcore, al gaan de vier soms ook tragere oorden opzoeken. Net zoals labelgenoten Pig Destroyer op Phantom Limb vaker geneigd waren om thrashterritorium op te zoeken, zo zijn deze kerels ook niet te beroerd om de razende beats even te laten voor wat ze zijn. “Detached”, stukken van “Lifer” en het ironische “Grind Fidelity” krijgen zo nog meer impact. Al even onverwacht: de cover van “Bob Dylan Wrote Propaganda Songs”, die nog een paar seconden van het origineel van The Minutemen afknijpt.

Evolution Through Revolution zal voor velen te veel van het goede zijn. Dat is uiteindelijk ook de grootste kritiek die je er op kan hebben: je moet al een fan of genrefreak zijn om deze afmattende rit van veertig minuten uit te zitten en even enthousiast te blijven van begin tot einde. Krijg je tijdens een concert nog een fikse portie schwung mee, dan is het album een uiterst taaie brok dierlijke furie. Maar het moet gezegd: we hoorden een stel veteranen zelden zo verwoestend uithalen, wars van regels en verwachtingen. Wie het genre ook maar enigszins een warm hart toedraagt, weet wat te doen. De nieuwe Brutal Truth is gewoonweg een motherfucker, een kopstoot van jewelste en het zou ons niet verwonderen als we opnieuw te maken hebben met een genreklassieker in spe.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 − twee =