Brutal Truth, Deceased, Marginal :: 1 mei 2014, Trix bar

Justin Timberland was blijkbaar in het land, maar een steenworp verderop speelden de grindcorelegendes van Brutal Truth hun afscheidsconcert. U mag eens raden waar wij uithingen.

Begin dit jaar dropte Dan Lilker, de bassist en bezieler van Brutal Truth, een kleine bom op de grindcorewereld: na meer dan een kwarteeuw het leven van een professionele muzikant te hebben beleefd, is het welletjes geweest. Het waanzinnige ritme van bijna dertig jaar non-stop tournees, opnames, nòg meer tournees was Lilker (die ook nog eens in Stormtroopers of Death, Nuclear Assault en talloze andere metalbands speelt, en zelf een korte geschiedenis bij Anthrax en Sick Of It All kan voorleggen) te veel geworden. Op zijn vijftigste verjaardag hangt hij zijn basgitaar aan de wilgen, maar niet vooraleer er uitgebreid afscheid zou worden genomen van vrienden en fans, met wat anders een allerlaatste tournee.

Vooraleer de New Yorkers aan de beurt kwamen, kon het Antwerpse Marginal het vuur in de pistons steken. De heren raasden als een weerwind door debuutplaat The Venom, met hun eigenzinnige ‘all school’-combinatie van crust, thrash en grind. Marginal had er overduidelijk zin in, maar had toch moeite om, ondanks de thuismatch, het publiek in gang te krijgen. Iets wat verrassend genoeg de hele avond een behoorlijk probleem leek te zijn. Tot aangename verrassing van velen schotelde Marginal het publiek nog 3 nieuwe nummers voor (waar van er eentje duidelijk wel héél erg nieuw was), vooraleer af te sluiten met een stevig “Morbid Computer” en lijflied “Marginal”. Een klein half uur hard rechtdoor: daarvoor moet u bij Marginal zijn.

Zowat iedereen was heel erg benieuwd naar Deceased, de tweede act van de avond. Dit vijftal uit Virginia heeft er net geen dertig jaar geschiedenis met enkele serieuze wapenfeiten opzitten (Deceased was onder meer de allereerste band die tekende bij het toen volslagen onbekende Relapse-label), maar slaagde er op mysterieuze wijze nooit in om een Europese tour te ondernemen. Wel, voor alles is een eerste keer, en dus stonden deze thrashculthelden in 2014 voor de allereerste keer op Belgische bodem. Ze hadden er blijkbaar op gewacht, want Deceased had er heel veel zin in. Vooral de imposant gebouwde frontman King Fowley barstte van energie en enthousiasme en sleepte zijn ietwat vreemd samengestelde band mee. Later leerden we dat de helft van Deceased niet meer live speelt en we dus een mix van originele leden en vervangers te zien kregen. Maar bric-a-bracband of niet: dat überstrakke en dichtgeplamuurde spel loog er niet om. Hier stond een band die niet voor niets al thrashpioniers staan geboekstaafd. Dat is vooral te horen aan het ouder werk als “Fading Survival” of “Haunted Cerebellum” uit begin jaren ’90 dat nog steeds staat als een huis. Zonder enige twijfel zorgde Deceased voor de aangenaamste verrassing van de avond. Chapeau ook voor het Acid-shirt (zoekt u dat maar eens op) van zanger Fowley, die duidelijk zijn klassiekers kent.

De klassieker van de avond betrad echter een klein half uur later het podium, en raasde vanaf seconde 1 als een bezetene over het publiek: het laatste optreden van Brutal Truth zou geen uitboller worden, integendeel. Hoewel het viertal lichtjes vermoeid en half bezopen oogde, hielden deze oervaders van de Amerikaanse grindcore rotsvast aan hun ‘take no prisoners’-ethiek, en vlamden ze als vanouds de ene na de andere blastriff de zaal in. Vooral de energie van de geblokte juggernaut Kevin Sharp (met veslenste cowboyhoed) trekt het publiek eindelijk uit sluimermodus. Ook niks te vroeg. Maar het blijft telkens weer met open mond naar de, nu ja, unieke stageprésence van drummer Rich Hoak kijken. Nooit zal je iemand zo snel en efficiënt de meest complexe ritmes en razend snelle blasts afleveren, terwijl je constant vreest dat hij elk moment ten prooi kan vallen aan een fatale aanval van hersenverlamming. Rustpunten (die waren best nodig) werden opgevuld met uitvoerige heen-en-weerbedankingen, betuigingen van respect en het spontaan doorgeven van pintjes. Maar Brutal Truth kwam vooral om te spelen, en draaide er op een dik uur een imposante setlist door (dat heb je met al die korte nummers), waarin zowel nieuwer werk uit de laatste plaat End Times als echt oud spul uit de eerste twee platen uitvoerig aan bod kwam. Vooral YDI-cover “I Killed My Family” bleek een stevig schot in de roos, en zette eindelijk het feest volledig in gang. De rest van de avond was het afscheidsfeestje dat Brutal Truth verdiende, en de band bedankte dan ook met het twee seconden durende bisnummer “Collateral Damage”. Een passender einde van de carrière van deze chaosnihilisten konden we zelf niet bedenken. Vaarwel, Brutal Truth.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − zeven =