Wilco (The Band) brengt Wilco (The Album) uit, zijn zevende studioplaat, en opent die met "Wilco (The Song)". Op papier lijkt het megalomaan en narcistisch, op plaat klinkt het oprecht, romantisch en vooral: verduiveld aanstekelijk.
Het zijn ambivalente tijden voor Wilco. Ex-groepslid Jay Bennet, die recent nog een rechtszaak tegen opperWilco Jeff Tweedy had aangespannen, bezweek eind mei aan een fatale overdosis. Niettemin bevindt Wilco zich momenteel op een onmiskenbaar hoogtepunt van zijn turbulente, reeds 15 jaar durende carrière. Dat bleek duidelijk uit de stijlvolle documentaire Ashes Of American Flags. En dat blijkt ook uit hun creatieve output.
Tweedy schaarde zich nadrukkelijk achter nieuwbakken president Obama, verleent zijn medewerking aan allerlei benefietconcerten, nam een cover ("The Jolly Banker") van Woody Guthrie op en participeert straks, samen met drie andere Wilco’s, in het hernieuwde, veelbelovende 7 Worlds Collide-project van ex-Crowded House Neil Finn. Als klap op de vuurpijl is er nu een kersvers studioalbum. Zijn zevende. En grotendeels opgenomen in de studio van diezelfde Finn in Nieuw Zeeland.
Internetwijze fans konden het album enkele weken geleden al integraal beluisteren. Wilco (The Album), want zo heet het schijfje dus, lekte immers vroegtijdig. Wilco maakte de 11 songs prompt voor streaming beschikbaar op zijn eigen website. Nu is de plaat, voorzien van een even debiele als hilarische hoes, ook in tastbare vorm verkrijgbaar.
Wat meteen opvalt: net als Sky Blue Sky is Wilco (The Album) een sobere, erg basic plaat. Net als het vorige album is Wilco’s zevende van alle franjes ontdaan. Na het meer experimentele tweeluik Yankee Hotel Foxtrot – A Ghost Is Born borduurt Wilco verder op de rootsy countryrock van zijn eerste platen, met veel akoestische en pedal steel gitaren. Invloeden van dienst zijn nog steeds Gram Parsons (het ingetogen "One Wing" en de kleurrijke kostuums op de hoesfoto’s), Television (het grillige "Bull Black Nova") en Neil Young (altijd en overal).
Opener "Wilco (The Song)" valt meteen met de deur in huis. Noem het een statement, een uit de hand gelopen grap of een muzikaal state of the art, feit is dat "Wilco (The Song)" een vintage Wilcolied is. Het zou er nog aan mankeren. Tweedy die vanuit een soort transcendentaal perspectief naar zijn eigen groep kijkt, en middels rake, in melancholie gedrenkte beschrijven ("This is an aural arms open wide/a sonic shoulder for you to cry on") op een glasheldere gitaargolf, de liefde voor zijn eigen band bezingt. Wilco (ten voeten uit), quoi.
Net als Sky Blue Sky is Wilco (The Album) geen plaat die inslaat als een uitgelaten horde Basij-militie op de reformistische Iraanse betogers. Wilco (The Album) heeft tijd nodig om zijn pracht ten volle te ontplooien. Nummers als "Deeper Down" of "Everlasting Everything", op het eerste gehoor weinig in het oor springend, kruipen bij iedere luisterbeurt steeds dieper onder de huid.
Wel een instant classic is "I’ll Fight". Oersimpel arrangement, kleffe tekst ("I will go into/war’s waters/ I will wade…And if I’ll die/I’ll alone/Like Jesus on the cross"), maar dankzij de typische, kwikzilveren Wilcotoets en Tweedy’s bitterzoete stem een onvervalst hoogtepunt.
Eveneens bloedmooi: "You and I", waarin de Canadese engel Feist zich gracieus rond Tweedy’s tenor vleit. In "Country Disappeared" geeft Tweedy dan weer het faliekante buitenlandbeleid van zijn land een flinke veeg uit de pan: "You’ve got the helicopters dangling/angling to shoot/The shots to feed the hungry weekend news crew anchormen/So every evening we can watch from above/Crush the cities like a bug". Goed raak.
Of dit een Wilco grand cru is, zullen we u op het einde van het jaar weten te vertellen. In afwachting laten we Wilco (The Album) met veel plezier nog even verder savoureren. Wilco (we love you baby)!
Op donderdag 20 augustus speelt Wilco op Pukkelpop.
