Speech Debelle :: Speech Therapy

Als u denkt dat hiphop een exclusief mannelijke aangelegenheid is, dan hebt u het mis. Als u denkt dat hiphop enkel rond vette beats draait, dan hebt u het, helaas, opnieuw mis. Het Britse Speech Debelle bewijst met haar debuut Speech Therapy dat het ook anders kan. Met doordachte teksten en een zuiver akoestische begeleiding bijvoorbeeld.

Het is dan ook van het tijdperk van de CVP-staat geleden dat akoestische instrumenten nog onomwonden hun opwachting konden maken op een hiphopplaat. Nadien heerste vaak een futuristische opsmuk op zijn Timbalands en op meer soulvolle platen werden de jaren zestig digitaal gereanimeerd. Versta ons niet verkeerd, ook wij kunnen Duffy’s retrogeluid best smaken. Maar als je weet dat het blonde zangeresje werd weggeplukt uit een rockgroep om romige soulnummers in te zingen, dan kan je aan de oprechtheid beginnen twijfelen. Bij Speech Debelle is hieromtrent geen twijfel mogelijk. De vijfentwintigjarige brengt haar nummers met het hart op de tong: “I’ve been hurt and it’s not an excuse but it’s a reason… It’s a law that says you get back what you put forth.”

“This is my speech therapy, this ain’t rap”, klinkt het op het titelnummer. De plaat schommelt dan ook tussen hiphop en soul in, een plek waar schoon volk als Lauryn Hill ooit haar plek vond. Net als de frontvrouw van The Fugees destijds deed, snijdt Speech Debelle thema’s aan die je niet meteen op een rappplaat zou verwachten, gaande van het opgroeien in armoede op “Searching” (“2am in my hostel bed / My eyes turn red / My belly ain’t fed”), over de dagelijkse sleur in een grootstad als London in “Working Weak”, tot een verbitterd relaas over haar vader in “Daddy’s Little Girl”: “I don’t have that love for my father”. De begeleding klinkt een pak opgewekter en geeft het album een positief gevoel mee. Viool, piano en akoestische gitaar ondersteunen de meeste nummers, en in het vrolijke “The Key” voert een karinet de boventoon. Jazeker, ook dit is hiphop.

Om voor wat afwisseling te zorgen, wist Speech Debelle enkele gasten te strikken. Hierbij werd niet voor de eerste de beste grote naam gekozen puur als promotie, zoals dat in hiphopmiddens wel eens gebeurt — Mike Skinner of Lily Allen waren in dat opzicht handig geweest — maar voor goed gecaste genodigden die effectief een meerwaarde bieden. Zo zet opkomend talent Micachu het refrein van “Better Days” naar haar hand en tilt de Britse rapguru Roots Manuva “Wheels In Motion” al croonend naar een hoger niveau.

Het constante niveau van Manuva kan Speech Debelle voorlopig nog geen plaat lang aanhouden. Op de tweede helft van het album staan enkele nummers (“Working Weak”, “Buddy Love”…) die vooral muzikaal nog iets boeiender hadden gekunnen. Af en toe betrappen we de jonge Britse ook nog op een iets te banale tekstregel. “Things must get better / Because after every storm comes good weather” bijvoorbeeld, op “Live And Learn”. Maar als Speech Debelle op haar tweede plaat van die kinderziektes weet te genezen, voorspellen we haar een mooie carrière. Aan gebrek aan passie en overtuiging zal het alleszins niet liggen.

In tijden dat producers hun best doen om het volle soulgeluid van de jaren zestig zo getrouw mogelijk na te bootsen, dat sommigen geloven dat zelfs de Brabantse grond ware soul voortbrengt, komt Speech Debelle uit Zuid-Londen met een eerlijk alternatief dat hopelijk voor een ommekeer kan zorgen. Een ommekeer richting oprechtheid en authenticiteit. Wie met oprechte teksten en zelfs met een puur akoestische begeleiding weet te overtuigen, heeft de essentie begrepen. Hier hoort u nog van.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 3 =