Grizzly Bear :: Veckatimest

Warp,
2009.
V2

Er was eens – nog niet zo lang geleden, want de dieren konden al
lang niet meer spreken – een meisje dat in een voor haar onbekend
huisje in het bos een bed uitkoos om een dutje te doen. Toen het
meisje weer wakker werd, zaten er vier jonge mannen op de bedden
rondom haar. Ze bekeken haar aandachtig, maar stelden zich geen
enkele vraag bij de aanwezigheid van deze vreemdelinge in hun bed.
Ze waren er dan ook gewoon aan geraakt dat mensen plotseling hun
wereld binnengeslopen kwamen, en zich door de warmte in slaap
lieten wiegen.

De jongens stelden zich aan het meisje voor als Grizzly
Bear
. Ze namen haar mee op een luistertochtje door het fictieve
land van Veckatimest, niet te verwarren met het eiland in de buurt
Massachusetts (hoewel het daar wel leentjebuur was gaan spelen voor
de naam). Het land heette ooit Horn of Plenty, daarna Yellow
House
en nu wordt het dus ‘Veckatimest’ genoemd. Met elke
naamsverandering werd het land mooier en nu het de naam
‘Veckatimest’ droeg, werd er gefluisterd dat het met gemak de Tuin
van Eden evenaarde of zelfs overtrof.

Grizzly Bear, bestaande uit Daniel Rossen, Christpoher Bear, Ed
Droste en Chris Taylor, besloten om het meisje eerst mee te nemen
naar ‘Southern Point’. Daar voerden jazzy tonen haar mee op een
carrousel die zich, vergezeld van een vrolijk basdeuntje, langzaam
op gang trok, maar het meisje al snel liet rondtollen door een
wereld van ophefmakende klanken om daarna, met een simpele strijk
over de gitaarsnaren, weer rustig tot stilstand te komen.

Nog steeds kirrend van het plezier dat ze net had mogen proeven,
probeerde ze haar lange bruine, krullende haar terug in bedwang te
krijgen. In de verte hoorde ze een piano spelen die haar even deed
terugdenken aan de periode dat Sesamstraat nog echt had geleken.
Verward stond ze om zich heen te kijken, op zoek naar The Beatles
die zich hier ergens schuil moesten houden, al wist ze goed genoeg
dat die enkele cruciale leden misten om hun overbekende muziek nog
te kunnen maken. En mochten die er toch nog zijn geweest, dan
zouden ze de gerechtigde leeftijd niet meer hebben om zulke song te
schrijven.

Hoewel ze de rest van het land nog niet had kunnen bekijken, had ze
al stiekem voor zichzelf uitgemaakt dat dit haar favoriete plekje
zou worden. Ze wilde nog wel even blijven, maar de jongens van
Grizzly Bear duwden haar langzaam naar een rustige oase iets
verderop. Op ‘All We Ask’ en ‘Fine For Now’ mocht ze blootsvoets
door het gras waden, zich af en toe Kate Bush-gewijs over de grond
slepen of met grote gestes wijdbeens over een bloemenperkje
springen, maar nooit langer dan de songs dat toelieten.

Wonderbaarlijke landen hebben wonderbaarlijke inwoners. Zo
ontmoette ze even later de vreemdste ‘Cheerleader’ ooit. Het
mentale plaatje van een gebronsde, van een te kort opwaaiend rokje
voorziene, blonde bimbo, dat haar hersenen tevoorschijn toverde,
viel helemaal niet te rijmen met de ingetogen pracht die ze hier
hoorde. Ze stond met open mond voor zich uit te staren, verbaasd
over het feit dat zoveel schoonheid verscholen kon liggen in de
schijnbare simpele tonen.

Na het lichtvoetige en van Fleet Foxes-achtige oehoe’s voorziene
‘Dory’ en het filmisch paukende ‘Ready Able’, plofte ze met ‘About
Face’ opeens in een ander deel in Veckatimest. Ze schudde haar
hoofdje en voelde zich even Alice in Wonderland die zich net door
een te klein deurtje had gewurmd. ‘Hold Still’ kwam haar te
psychedelisch voor. Op de achtergrond klonk het geluid van een
zwalpend zaagblad, en het leek haar alsof Grizzly Bear er genot uit
schepte om muziekinstrumenten op de verkeerde momenten hun zegje te
laten doen.

Een beetje bang voor wat nog moest komen liep ze verder, maar
wanneer ze het prettige ‘While You Wait for the Other’ hoorde,
vloog ze de beren met open armen om de hals en bedankte hen voor
deze tweede plek waar het zo goed vertoeven is.

Het einde van haar bezoek aan Veckatimest naderde en ze voelde een
kleine geeuw opzetten bij ‘I Live With You’. De eerste sprongetjes
die ze op het Disney-achtige, fluitende vogeltoontje kon maken
verdwenen snel, en vervaagden in een saaiheid die niet paste in dit
land. Ze schuifelde schoorvoetend voort, want het was tijd om weer
naar het bedje te gaan en het land van Veckatimest te verlaten. De
jongens begeleidden haar terug naar dat huisje en ze verliet haar
wonderbaarlijke sprookjesbeleving door zich langzaam in slaap te
laten wiegen door het al even wonderbaarlijk mooie
‘Foreground’.

Wanneer ze haar ogen weer opende, kon ze zich niet meer herinneren
hoe lang ze al lag te slapen. Druppelsgewijs kwamen de
herinneringen uit haar droom weer binnen gesijpeld. Ze glimlachte,
want de meeste dromen zijn bedrog, maar daarom niet minder leuk.
Tot ze op haar hoofdkussen een kleurrijk albumhoesje zag liggen.
“Grizzly Bear – Veckatimest” stond erop, en ze besefte dat er aan
echte sprookjes nooit een einde komt, en dat het bij Veckatimest
maar een kwestie is van de juiste knopjes aan te raken om terug in
het land van duizend dromen te belanden.

Grizzly Bear komt ook u in vervoering brengen op 20 augustus
2009, tijdens de eerste dag van Pukkelpop.

www.grizzly-bear.net
www.myspace.com/grizzlybear

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 12 =