Op zijn tweede solo-album trekt Grizzly Bears-gitarist Daniel Rossen de instrumentenschuif open. Naast gitaar beroert de man op ‘You Belong There’ ook de contrabas, verscheidene houtblazers, maar vooral ook onze ziel. De Grizzly trekt alleen verder, weg van zijn vertrouwde kudde, en laat een spoor van satijn na.
Jazeker, die tweede soloplaat van Daniel Rossen; het was er even op wachten. Maar liefst tien jaar zijn er verstreken sinds de man voor het eerst van zich liet horen als solo-artiest. De haardos toen nog vol, een gsm met touchscreen was enkel voor hipsters en het woord ‘pandemie’ kenden we alleen uit Sci-Fi films. Niet dat we die eerste EP, Silent Hour/Golden Mile, vergeten waren. Slechts enkele nummers lang, met die prachtige hoes van een onderkoeld woestijnlandschap. Daniel trof ons hart en wij kregen honger naar meer, maar een vervolg kwam er niet meteen. Wachten, eeuwig wachten. Er kwam nieuw werk van ’s mans hoofdbezigheid Grizzly Bear, alsook van zijn folkproject Department of Eagles. Geen wonder dat de tijd om nog aan solowerk te denken beperkt bleef tot die enkele seconden per week waarop je wiebelend op je voeten staat te wachten tot het voetgangerslicht op groen springt.
Op deze tweede, You Belong There, doet Rossen waar hij zo goed in is: ons losmaken van het hier en nu en de luisteraar meevoeren naar zijn Hof van Eden, waar we ons neer vleien in het gras, onder een gemoedelijk wiegende wilg. De klank van een Monetschilderij. In dat decor beleven we een resem dagdromen, vluchtig als een zomerbries. Zo mooi kan het leven zijn.
Maar laat je niet bedriegen: de nummers mogen dan wel makkelijk binnenkomen, ze zitten enorm vernuftig in elkaar. Rossen weeft een web geweven uit enkele thema’s die afwisselend naar voren treden en vervolgens weer wegdeemsteren. Ook het arsenaal aan instrumenten is uitgebreid; de man leerde zichzelf zo maar even een vijftal nieuwe instrumenten spelen. En wij waren al trots toen we erin slaagden om de digicorder van onze smart-TV te programmeren.
De tocht begint met “Its’s a Passage”, waarin statige, bijna flamenco-aandoende gitaarakkoorden op ons afgerold komen als oceaangolven. Tussen de schuimkoppen een dromerige stem. Een deinend ritme neemt over, alsof we op ons paard verder trekken, weg van de kust, richting prairie. Dezelfde sfeer klinkt in het meer orkestrale “Shadow in the Frame”, het sirenegezang van “You Belong There” en het meer gitaargedreven “Unpeopled Space”. Dan verglijden we plots richting nachtmerrie in “Celia” en “Tangle”, waarin een hysterische klanken uitspuwend orkest voor chaos zorgt. Ja, ook het Hof van Eden herbergt al eens scherpe doorns. Maar geen paniek, nare dromen zijn zo snel weer over als ze gekomen zijn. Rossen gaat verder op zijn elan langs kleine, alledaagse paradijsjes. Op “Keeper and Kin” worden we zelfs nog met een warme walm elektronica omringd. We naderen stilaan het slot, “Repeat the Pattern”, waarin de gitaar weer op de voorgrond treedt. Dit laatste tableau toont een oeroud bos, waar machtige woudreuzen ons omringen. Eerbiedig knielend eindigt Daniel met een lofrede voor deze innemende natuur. De tocht is voorbij.
Het gevoel dat achterblijft na enkele luisterbeurten van You Belong There, is dat we hier een plaat in handen hebben van een uiterst begaafde muzikant die zichzelf vrij spel geeft, los van compromissen met bandleden of platenmaatschappijen. Soms klinkt het daardoor wat als spielerei en losse ideeën in plaats van coherente nummers, maar ach, uiteindelijk krijgen we hier waar we voor kwamen: een klein uur lang bevinden we ons op een plek van de eeuwige lente, ver van hier. Klinkt misschien naïef, maar is naïviteit niet gewoon een poging van ons brein om niet los te laten en volledig te genieten? Press play, sluit de ogen, en laat de dopamine vloeien.
