Wanneer een artiest even zin heeft om de teugels te vieren of nieuwe ideeën uit te proberen zonder zijn schare fans voor het hoofd te stoten, vormen remix-albums en soundtracks een dankbare uitlaatklep. Het zijn immers geen reguliere albums die aan eenzelfde (verkoops)logica dienen te beantwoorden.
Het is op zich een mooie redenering, maar voor Odd Nosdam gaat ze alvast niet op. Zo klonk zijn vorig jaar verschenen dubbelplaat Pretty Swell Explode tjokvol remixes, b-sides en ander fraais in essentie niet zo gek anders dan zijn andere albums. Dat krijg je natuurlijk met artiesten die zelfs op hun reguliere releases klinken alsof ze net een soundtrack geschreven hebben voor een Tex Avery-cartoon die door David Lynch en Luis Buñuel gezamenlijk geconcipieerd werd.
Qua ‘vreemde eend in de bijt’-gehalte valt het ook buiten het eigen Nosdam-universum best wel mee op T.I.M.E. Soundtrack. Het is zelfs veilig om te stellen dat dit album een van de meest toegankelijke en open releases van Odd Nosdam is sinds zijn werk bij cLOUDDEAD. Een mogelijk belangrijke reden hiervoor is dat T.I.M.E. Soundtrack geschreven werd voor een skatefilm en dat het niet echt voor de hand ligt om avant-gardische cut ups te monteren bij de soms halsbrekende stunten van de skaters.
De tracks zijn volledig op maat van snel afwisselende beelden gesneden (zo klinken ze althans) en zijn dan ook verassend kort. Geen enkel nummer haalt de drie minuten en zo goed als de helft klaart de klus zelfs in minder dan een minuut. Een dergelijke mix van vooral korte nummers liet Nosdam eerder al horen bij No More Whig For Ohio, met dien verstande dat die laatste plaat vooral als een troepje bij elkaar gegooide samples klonk, terwijl bij aangaande T.I.M.E. Soundtrack niet alleen qua nummers, maar ook heel de plaat in beschouwing genomen van consequentie gesproken kan worden.
In de — zonder uitzondering — instrumentale songs valt niet alleen de electro te horen die de hiphop mee vorm gaf (“Trunk Bomb”), maar net zo goed Nosdams dada’s (“Top Rank”) als avant-hop (“One For Dallas en “Wig Smasher”) en zelfs nauwelijks merkbare niemendalletjes van vijftien seconden (“Root Loop”). Net als bij Level Live Wires weet Odd Nosdam hier perfect hoever hij kan gaan om enerzijds het skatepubliek dat zweert bij klassieke hiphop en punkrock genre Pennywise niet te verjagen, maar om anderzijds net zo min Anticon-liefhebbers voor het hoofd te stoten.
T.I.M.E. Soundtrack is een vreemde plaat naar Odd Nosdam-normen omdat ze zo ‘normaal en toegankelijk’ klinkt zonder een knieval te zijn. Meer nog dan op Level Live Wires zoekt hij met dit album aansluiting bij een publiek dat van hiphop meer verlangt dan eenheidsworst, maar zonder daarom echt vernieuwend te zijn (“Fly Mode”). Op een bizarre manier beantwoordt T.I.M.E. Soundtrack dan toch aan de geplogenheden van de soundtrack als ‘iets anders’, zij het dan dat Odd Nosdam ironisch genoeg voor een toegankelijkere aanpak kiest dan op zijn reguliere albums.
