Junior Boys :: Begone Dull Care

Eerste indrukken kunnen zo bedrieglijk als Maurice Lippens zijn. Tweede, derde en vijftiende indrukken blijkbaar ook. Zozeer worden we per extra luistersessie bij het vaststellen van ons oordeel over Begone Dull Care van Junior Boys — bastaardzonen van Kraftwerk en Wham, oftewel the thinking man’s Hot Chip — heen en weer geslingerd tussen algehele euforie en lichte teleurstelling. "Practice is over" voor het Canadese elektronica-duo, zoals het ons zelf al toezingt op "Bits & Pieces". Die practice leverde onder de vorm van Last Exit en So This Is Goobye (te onzent plaat van het jaar 2006) weliswaar al twee onverbiddelijke klassiekers van de Jaren Nu(l) op.

Met drie of meer plaatjes op de teller krijgt je verzamelde huisvlijt echter onherroepelijk de allure van een — we proeven het woord even alvorens het toch aan onze iMac toe te vertrouwen — Repertoire. Eentje waarin — naast voor hoogtepunten — eventueel ook genadeloos plaats wordt ingeruimd voor mindere momenten, een fase waarin de hipsters en andere critici het momentum bij Anderen & Beteren ontwaren en de sky soms toch net iets verder lijkt te liggen dan de limit.

Begone Dull Care behelst — naast een lelijke titel met ingewikkelde kunstfilmreferenties en een non-descripte hoes — acht nummers, samen afklokkend op 47 minuten. Om dat te halen, gaan Jeremy Greenspan en Matt Didemus per nummer vaak over de zes-minutengrens, waar de lucht ijl wordt als je niet kan putten uit je reserves aan spankracht, intensiviteit en pure magie. Middels een warm bad van majestueuze, nooit weeïge synth-klanken, kraakverse beats, melancholische indie vocals en spannende bleeps weet Junior Boys onze aandacht grotendeels tot aan het gaatje vast te houden. Middelpuntvliedende tracks als pakweg "In The Morning" troffen we tot nog toe op Begone Dull Care niet aan. Waar we — de wens is de vader van de gedachte — klaar stonden om ons jureringbordje "uitstekend" boven te kunnen halen, hielden we het voorlopig veelal toch bij "goed", soms afgewisseld door "erg goed". Als auditief gebruiksvoorwerp — een superieure stereofone soundtrack bij al uw workouts en eindeloze treinritten — lijkt Begone Dull Care met zijn knisperende, glasheldere productie alvast een geheide voltreffer. Of het ook buiten die cocon een toekomst tegemoet gaat en meer is dan glorieus geluidsbehang, merken we in de komende tijd vanzelf wel.

Het voorlopig uitblijven van zo een definitief oordeel heeft ons er niet van kunnen weerhouden alvast veelbelovende vriendschappen te sluiten met het pulserende "Bits & Pieces", het volmaakte en to the pointe "Sneak A Picture" en hekkensluiter "What’s It For". We laten Begone Dull Care en zijn auteurs een eind verder met ons op weg gaan, af en toe achterom kijkend wie nog mee is en wiens beentjes toch te kort bleken. We sturen een kaartje wanneer we er zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × drie =