Kylesa :: Static Tensions

Kylesa heeft een “moeilijke” lp uit. Eigenlijk kan je dat al
vermoeden na een schuine blik op het hoesschilderij. Een druk
psychedelisch kunstwerk van John Baizley (Baroness) dat je een
geïntrigeerd maar ongemakkelijk gevoel geeft. Zijn band is trouwens
uit dezelfde stad als Kylesa en een betrouwbare referentie qua
sound. Kylesa absorbeert invloeden uit alle onderstromen van het
hardrock- en metaluniversum. Het gecreëerde geluid ontstaat
vervolgens in beroete reageerbuisjes waarin deze alchemisten hun
wilde experimenten uitvoeren. De basisingrediënten zijn steeds:
twee stemmen, drie gitaren, drie drumstellen en een toefje analoge
synth. Wanneer alle dampen zijn weggewaaid (of geïnhaleerd) en de
lekkages opgedweild, blijf je met het bezinksel achter en dat is
solide en straf spul, doch moeilijk verteerbaar. Niet dat die van
Kylesa tegen melodie of structuur zijn maar je mag er niet
te rap aan wennen en de heren en dame hebben duidelijk de bedoeling
om langzaam onder je vel te kruipen en er lang te blijven zitten.

Tussen het vorige album ‘Time Will Fuse It’s Worth’ en deze zaten
een aantal jaren en wat wijzigingen in de band. Voor de
statistieken: op de laatste drie albums telde Kylesa niet minder
dan vier drummers in de rangen. Sinds de vorige lp doen ze het
namelijk met twee drumkits tegelijk en op de nieuwe plaat komen die
voor het eerst allebei goed tot hun recht. In het openingsnummer
‘Scapegoat’ zwepen ze de gitaren en stemmen van het leidersduo
Philip Cope / Laura Pleasants zo op dat ze van manische jachtigheid
bijna uit mijn luidsprekers struikelen. Ook het tweede nummer
‘Insomnia for Months’ houdt het tempo hoog en het springerige,
paranoïde ritme doet vermoeden dat men effectief maanden niet sliep
en zich kunstmatige oppepte tijdens de opnames. Die eerste twee
tracks zullen er vlotjes ingaan bij liefhebbers van rauwe
dis-hardcore en punk zoals we die in elk Europees kraakpand kunnen
vinden. Op deze lp zijn ze echter definitief die scene ontgroeid.
Ieder album van Kylesa bracht ons tot nu toe iets nieuws en op dit
album spreek ik zelfs van innovatie. De psychedelische ondertoon
die vroeger ook al merkbaar was komt hier op meerdere nummers wel
heel nadrukkelijk aan de oppervlakte. Zo is er ‘Unknown Awareness’
dat een vuige, crusty bassriff combineert met bijna etherische
gitaarharmonieën die rechtstreeks van een 70’er LSD-tripband kunnen
komen. De volgende track ‘Running Red’ opent zelfs met een piano,
serveert wat swoesjie synths, demonstreert weer de tribale
(ge)wel(d)daden van de dubbele drummer set-up én Laura zingt en ze
komt er nog redelijk goed mee weg ook. Dit nummer is een pareltje.
Als je wil checken of Kylesa iets voor jou is dan is dit een goede
leidraad voor hun sound: de psychedelische paranoia, de angstige
reflexen, alles zit er in, uiteraard naast het eclectische muzikale
vakmanschap.

Het zingen schijnt hen blijkbaar te bevallen want in ‘Perception’,
met middenin een zweverig maar weerbarstig rustpunt, wordt het
aandeel roepen grofweg geëvenaard door Laura’s engelachtige zang.
Naar het einde toe hakken ze er wel weer stevig in. In ‘Almost
Lost’ komen het psychedelische en agressieve weer samen. Bovendien
wordt voor een solo ook nog gretig in de southern rock traditie
gegraaid. Niet dat Kylesa ineens een pak softer is geworden; dat
onderstrepen ze met het slot van de lp. In ‘Only One’ worden weer
bijtende vocalen en schuimbekkende sludge riffs gehanteerd maar
niet zonder een vette knipoog naar de eighties. Het klinkt
misschien gek maar een gastbijdrage van Bruce Dickinson had hier
niet misstaan op dat melodieuze middengedeelte. ‘To Walk Alone’
snijdt het eindspel aan met een melodieus riedeltje en bouwt dan
steeds verder op naar een climax. Alle stemmen, gitaren en drummers
keren hun zondige ziel nog een keer binnenstebuiten. De laatste
weerstand van de luisteraar wordt gebroken en die wil dan maar één
ding: nog een keer de hele lp. Nog één van de kwaliteiten van
‘Static Tensions’: al dit meanderende geweld zit verpakt in een
compact album van 40 minuten.

Het fysieke omhulsel, de hoes, heeft zijn deel van de lof al
gekregen. Ook de auditieve verpakking is nagenoeg perfect. Philip
Cope is erin geslaagd om aspecten van zijn band in een zware maar
organische mix te vatten. Er ligt een warme deken over de songs die
het paranoïde en agressieve karakter ervan soms wat tempert zonder
echter de boel te verstikken. Iets wat vooral op het vorige album
toch al wel eens het geval was. De band incorporeert meerdere
elementen die de sound verrijken maar behoudt zonder twijfel het
fundament van uptempo doom en hardcorepunk. Een kenmerk van
zelfbewust talent dat een band evolueert zonder zijn eigenheid of
wortels te verliezen. Opgroeiend in de zuiderse metalscene van de
States, gaan de tentakels van je wortelstelsel waarschijnlijk nogal
breed. Kylesa slaagt er dus in, net als een handjevol andere bands
uit de streek, om een uniek geluid neer te zetten. Dat wil nu niet
zeggen dat iedereen hier zijn gading in gaat vinden. Eigenlijk is
‘Static Tensions’ een behoorlijk hermetisch album dat zijn troeven
niet onmiddellijk uitspeelt. De luisteraar wordt wat op de proef
gesteld, soms bijna op het verkeerde been gezet en het is maar de
vraag of alle potentiële fans ook het geduld en de volharding gaan
hebben om alle aspecten te laten inzinken. Dit is zo’n plaat waarop
je iedere keer weer iets nieuws kan horen, waarvan je na iedere
luisterbeurt weer een nieuw lievelingsnummer kiest. Ondanks het
‘moeilijke’ van de muziek hebben de nummers alle weerhaakjes die
het hen toelaten zich in je hoofd te nestelen en bij je te blijven
als je weer een weg zoekt in de onpersoonlijke buitenwereld vol
muzak.

http://www.myspace.com/kylesa
http://www.kylesa.com/

Kylesa speelt op 20 juni in Trix (Antwerpen).

Kijk hier en hier naar recente livebeelden van Scion Rock Fest
(Atlanta).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + 14 =