Met Transylvania heeft Creature With The Atom Brain een tweede volwaardige langspeler uitgebracht. Transylvania klinkt minder beukend dan voorganger I Am The Golden Gate Bridge, maar is des te meer een zinderende, bij momenten loodzware plaat geworden die het sinistere gevoel dat de naam "Transylvania" oproept prima in bezwerende rockmuziek weet om te zetten.
Als balorige tiener verbleef ondergetekende eind jaren negentig een week in Transylvania. Midden in de Roemeense woestenij lag een dorpje van niks, waar enkele straatarme, maar gastvrije families onderdak boden aan een aantal tieners uit de Westerse middenklasse. Een onderdompeling in een andere cultuur heette het, en na een bezoek aan de plaatselijke salamifabriek bleek dat we alles gezien hadden wat die andere cultuur te bieden had voor wie geen eigen vervoer had. Avondlijk vertier breidde zich daarom uit tot een dagtaak en het ironisch advies van een van de vaders uit de gastgezinnen — don’t come home if you’re not drunk — bleek minder ironisch dan aanvankelijk aangenomen werd. Zelfgestookte alcohol bleek immers een adequate remedie om het constante sinistere gevoel dat over het plaatsje hing draaglijk te maken. Een week in het dorpje midden in de Roemeense stofvlakte volstond om een overdreven groot David Lynchgevoel op te roepen. Een gans leven in die plaats uitzitten, leek een vooruitzicht erger dan een gevangenisstraf.
Enkele weken na de terugkeer naar het rijke Westen kwam het bericht dat drie tieners uit het dorp vermoord waren teruggevonden. Bij elk van de slachtoffers was het hart uit het lichaam gesneden. Het bericht had een schokkerend effect, maar verbaasde vreemd genoeg niet. Na nog geen uur in het plaatsje had je immers het permanente gevoel dat er een Dreiging om de hoek school. Eenzelfde gevoel zit doorheen Transylvania verweven. Creature With The Atom Brain is er immers in geslaagd een Geheel af te leveren: een zinderende, duistere rockplaat, verscholen in een dito sfeervolle hoes, voorzien van een titel die in één woord de hele inhoud kernachtig samenvat.
Dat geslaagde resultaat komt eigenlijk als een kleine verrassing. Toen Creature de nummers van Transylvania in februari in Trix voor het eerst aan het publiek liet horen, klonken de creaties behoorlijk eenvormig. De songs leken niet meer dan halfslachtige ideeën die begin noch einde hadden en op niet veel meer dan gewoon wat gitaargeweld gefundeerd waren.
Hoe fout kan een eerste indruk zijn. Van bij de eerste luisterbeurt is Transylvania namelijk een verslavende trip van jewelste, een zinderende duik in de onderbuik van de gitaarrock, waar met het toepasselijk getitelde "Something Is Wrong" de rillingen je over het lijf lopen. Waar Mark Lanegan zijn duistere zelf is op "Lonely Light", maar waar ook plaats is voor een funky titelnummer. "Transylvania" is immers zo’n pulserende en hypnotiserende track die je helemaal meeneemt in zijn klauwen en bijna vermorzelt met zijn knisperend slotakkoord.
Door de zwaarte die, zowel in de ritmes als in de mood, over de plaat hangt, is de vergelijking met Kyuss gauw gemaakt, zeker aangezien Chris Goss achter de knoppen zat bij de totstandkoming van Transylvania. Toch is dit geen doorslag van een van de machtige platen van het oer-woestijngezelschap, dit viertal heeft immers zelf talent zat — en gebruikt het ook — om met een eigen geluid op de proppen te komen. Een geluid dat eerst bijna ondoordringbaar was, zich op Golden Gate Bridge openvouwde tot een pletwas en nu weer gemuteerd is tot een beangstigende middernachtelijke doodsreutel.
