Bat For Lashes :: Two Suns

EMI, 2009

Natasha Khan zette ons twee jaar geleden in vuur en vlam met de
prachtige debuutplaat, een verzameling intelligente doch instant
aanstekelijke indiepop. Hoe kon je niet genieten wanneer haar
smeulende stem op eigenzinnige wijze enkele genres aftastte en ze
in het Bat For Lashes-universum onderbracht. ‘Fur And Gold’ is een
van die albums waarmee de band doorheen de tijd hechter en hechter
werd, maar waarvan we ons ook afvroeger hoe je ze in godsnaam
opvolgt.

‘Two Suns’ is een logische, zij het indrukwekkende tweede stap
geworden, die het karakter van het project niet verloochent maar
toch enkele nieuwe elementen incorporeert, meteen ook nog enkele
extra stappen in de goede richting. Het sensuele, rokerige timbre
is niet verloren gegaan, maar desalniettemin klinkt Khans stem een
stuk soepeler. Ze verkent gepassioneerde schrille hoogten alsook
beheerste plechtstatigheid en wordt aldus als een extra instrument
ingezet om de sfeerschepping compleet te maken. De klankkleur
alleen al verraadt het subject van een song. Luister maar hoe de
breekbaarheid van ‘Moon And Moon’ overgebracht wordt: terwijl Khan
zingt hoe ze de maan aanroept om haar halve trouwboek terug te
vinden, hoor je hoe de vastberadenheid in haar stem met een
nachtelijke bries wegwaait.

Deze verhoogde dosis gevoel is zeer welgekomen, want de lyrics zijn
op deze tweede langspeler uitgegroeid tot mini-epen, waarin een
liefdesverhaal gekruid wordt met turbelente queestes, magie en
ritualisatie. De prachtige single ‘Daniel’ begint als het
zoetgevooisde relaas van een schijnbaar onbreekbare liefdesband
(“I knew that you had flame in your heart and under our blue
skies, marble movie skies, I found a home in your eyes: we’ll never
be apart
“) die natuurlijk onderbroken wordt en tot een
zoektocht van bijna mythologische proportie leidt. Opvallend
hierbij is ook de instrumentalisatie, die nog rijker is dan op het
debuut. Ook op deze manier krijgen de nummers extra hoekjes en
kantjes. ‘Daniel’ kleurt stilistisch nog binnen de lijntjes van het
debuut, maar dat blijft niet het hele album zo. Experimenten met
gospel (‘Peace Of Mind’) en elektronica (‘Pearl’s Dream’, dat door
Björk-fans ongetwijfeld onmiddellijk in de armen
gesloten zal worden) laten deze plaat buiten enig vakje
barsten.

Als rode draad vloeit het verhaal van Pearl doorheen ‘Two Suns’:
een mystieke pendant van Khan die in een epische strijd verwikkeld
is om haar (illusoire?) soulmate te redden. Dit concept overheerst
de plaat niet, hoewel Pearl wel de complexere opbouw van sommige
nummers verklaart. Pearl mag zichzelf voorstellen op ‘Siren Song’
en illustreert de brandende pieken van haar passie met een naar
Kate Bush lonkende theatraliteit, die naar dramatiek neigt, maar
zijn plaats als franje kent en respecteert. Een pak verder gaat
‘Two Planets’, dat nogmaals aan de IJslandse trots refereert,
ditmaal anno ‘Dancer In The Dark’. Een ritualistische, bijna
mechanische structuur wordt leven ingeblazen door de doorbloede
stem, die je afwisselend vurig warm en ijzig koud maakt, maar
onafhoudend in zijn greep houdt. Tegenover deze emotionele
wervelwind staat Khan, die zelf de stem van rede voor haar rekening
neemt en bij momenten (‘Travelling Woman’) haar alter ego lijkt te
sussen.

Al deze factoren samen zorgen voor magnifieke resultaten die zich
in enkele seconden in het diepste van je ziel vastklauwen. De
abjecte toon waarmee het toepasselijk getitelde ‘Glass’ de plaat
ontsteekt intrigeert stante pede: in de trant van Metallic
Falcons
doorkruist een ijle stem een desolaat landschap om met
plechtige percussie een eerste fabel rond de zoektocht naar
Khan/Pearl’s geliefde af te vuren. Een prachtcompositie die ook
lyrisch rijker is dan volledige catalogi van concurrenten. In een
dikke vier minuten schept Khan een volledig mystiek universum; een
voorbeeldbeeld: twee zonnen creëren een diamant die de twee zielen
voor eeuwig moet verbinden. Het hoeft echter steeds niet zo
eclectisch te zijn. De afsluiter ‘The Big Sleep’ is een
ijzingwekkend requiem in duet met Scott
Walker
dat in alle minimalisme door merg en been gaat.

Voor de release van deze plaat kon je op Myspace onder meer ‘Sleep
Alone’ al checken: een nummer waardoor op het eerste gehoor een
echo van ‘Tahiti’ en ‘Trophy’ van de voorganger raast, maar die
zich langzaamaan naar het territorium van ‘Two Suns’ bekeert via de
introductie van het magische element in de tekst (“Lonely spell
to conjure you, but conjure hell is all I do
“), de
elastischere stemvoering en de mystiekere sfeer. Vanop vertrouwd
terrein maakte Natasha Kahn je al warm om dieper haar universum in
te trekken, neem haar bij de in scharlakenrood fluweel gehulde hand
en geef je over aan de muzikale avonturentocht van dit
pareltje.

Bat For Lashes staat op 15 mei in een uitverkochte Rotonde in
het kader van Les Nuits Botaniques.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =