Drie echte langspelers ver in hun carrière gaat het goed met Creature With The Atom Brain. De band is zowat een heel jaar de baan op met Mark Lanegan, ter promotie van diens excellente Blues Funeral. Alsof de duivel er mee gemoeid is, heeft ook Creature een verdacht sterk album uitgebracht.
Was die Aldo Struyf geen creep, vroeg Greg Dulli enkele jaren geleden in een interview naar aanleiding van het verschijnen van Saturnalia, de plaat die Dulli samen met Mark Lanegan net gemaakt had onder de naam Gutter Twins.
Een vreemde vraag, die vermoedelijk niet al te serieus genomen moest worden. Maar nu The Birds Fly Low het licht gezien heeft, kan Dulli profetische woorden toegedicht worden. Althans, afgaand op de donkere, bezwerende muziek die op The Birds Fly Low, de derde en beste plaat die Creature tot nu toe gemaakt heeft, te vinden is.
Ergens tegen het einde van dat album, wanneer al zowat een half uur spanning opgebouwd is, rolt de bezwerende intro van “Break Me Blue” je tegemoet, waarop Struyf je plots verbaal de genadeslag toedient. ‘You take my life, I’ll take yours’, zingt de man, op zo’n manier dat Mark Lanegan zich misschien zelfs een beetje ongemakkelijk zou beginnen voelen.
Dat The Birds Fly Low — geweldige titel, overigens — zo weet te overweldigen, mag een klein wonder heten. De band stond tot nu toe weliswaar bekend voor zijn meeslepende platen, waarin een mooie evolutie waar te nemen valt van aangename herrie naar tantrische rock waar je niet van terug hebt, maar ontbeerde net dat ene meesterwerk. Bovendien liep de band zowat leeg. Michiel Van Cleuvenbergen trok het onderwijs in en Dave Schroyen zat in de studio met Birds That Change Color.
U mag van Triggerfinger vinden wat u wil, maar Mario Goossens heeft toch maar mooi voor beroering achter het drumstel gezorgd op deze plaat. Net als Younes Faltakh van The Hickey Underworld overigens, die zwaar loos gaat in “R-Frequency” en daarmee net doet waar dat nummer om vraagt.
Nog gasten? Noem een muzikant en de kans is groot dat hij op The Birds Fly Low meespeelt. Als usual suspects zijn er uiteraard Tim Vanhamel en Pascal Deweze die op “Southern Wind” opnieuw richting jaren zestig duiken, zij het dat hier de zonovergoten gloed van Broken Glass Heroes plaats gemaakt heeft voor de grimmige atmosfeer die eerder met Charles Manson geassocieerd kan worden. Ook Mark Lanegan zet de langdurige samenwerking verder door de hypnotische rocker “Black Rider Run” nog net dat tikje pakkender te maken, al is de door voodoo aangedreven percussie van Damien Verhasselt daar evenmin vreemd aan.
Met The Birds Fly Low heeft Creature With The Atom Brain — van timing gesproken — de ultieme herfstplaat gemaakt. Gitzwart, bij momenten behoorlijk beangstigend, maar net zo zeer betoverend en meeslepend en vol sfeervolle gitaartracks die de stilte van een novembernacht uitermate efficiënt weten te doorbreken. Als die plaat nu al zo’n indruk maakt, kan het niet anders of er is een hete herfst op komst.
