Tienerklanken, keldershows en slechte deo. Maar ook: tristesse en boosheid in gelijke mate. En het schot van Kurt Cobain dat alles bepaalde. Dat waren zo een beetje de jaren ’90 in een notendop. Al vijftien jaar probeert het label Numero Group de muzikale geest van dat tijdvak nog wat breder te vangen, nu ook in pop-up stores zoals in Brussel deze week.
Numero Group, bij ons verdeeld door Konkurrent, startte in 2003 nochtans als een eerder klassiek heruitgavelabel zoals er wel meer zijn. Het bracht verborgen en vergeten klompjes goud uit de soul, gospel en volksmuziek naar boven, zonder daarbij op een hitartiest als Sixto Rodriguez of Beverly Glenn-Copeland te botsen. Altijd keurig vormgegeven en met de verhalen over verloren opnames of onopgemerkt gebleven genieën erbij.
Een kleine vijftien jaar geleden boorde het label schijnbaar per ongeluk echter een nieuwe goudader aan. De underground van de jaren ’80 en ’90 bleek nog tal van verloren gegane bandjes te bevatten en er lagen nog een hele of halve meesterwerken op de plank. Het label begon zich te specialiseren in de brede laag muziek die zich in de schaduw van grunge en de ‘mainstream’ alternatieve rock uit die periode bevond. Die insteek combineert Numero met een goed oor voor muziek én voor wat er leeft op het internet, onder jonge muziekfans. Het doet op die manier wat elk goed (archief)label doet: een verhaal vertellen dat te lang vergeten was en veel verassende wendingen bevat.
Het verhaal in dit geval is dat van our band could be your life, het leven in een versleten tourbus die rijdt op jonge, wilde dromen. Hoe de oerschreeuw van de Amerikaanse hardcore van de jaren ’80 zich via de al wat meer melodische posthardcore van Fugazi vertakte in de slaapkamers, garages en kelders van duizenden kids ergens tussen L.A. en New York. Gooi daar begin jaren ‘90 de scheve moeilijkdoenerij van Slint bij en je krijgt de creatieve bodemlaag waar slowcore, mathrock, emo indierock en uiteindelijk postrock wortel schoten. En daarbij gaat Numéro veel verder dan de gekende namen zoals Hüsker Dü en (her)introduceert het hoofdfiguren die je nog niet kende terwijl het tegelijk ook verbanden legt tussen bands en genres: tussen hard- en slowcore, tussen cassettecultuur en Bandcamp, tussen boosheid en tranen.
Van snel en luid naar rustig maar ongedurig
Codeine was daarbij hun eerste schot in de roos. In 2012 werden deze medegrondleggers van slowcore –een pak harder dan bijvoorbeeld Low — gevraagd voor de ATP van Mogwai. Het trio stond nog steviger in de posthardcore, haalde de mosterd ook bij The Fall en Bitch Magnet, en hield het na twee albums alweer voor gezien. Vanaf die eerder toevallige livereünie volgde een gestage stroom van heruitgaves: een compilatie, een liveplaat en uiteindelijk het destijds nooit uitgebrachte full-album Dessau in 2022. De band begon ook terug te toeren. Zeggen dat het stormlopen was voor de reünieshow van deze pioniers in de Botanique in 2023 was veel gezegd, maar wie er was zag een mooi stukje muziekgeschiedenis dat bovendien met voorprogramma Deathcrash meteen aan het heden werd vastgeknoopt.
Daarna kwam Numero nog met heruitgaves van Karate en American Analog Set, bands die een rechtstreekse lijn trokken tussen de energie van begin jaren ’90 en wat wij in België kennen als Duyster-muziek. Karate is nog meer dan Codeine één van de vlaggenschepen van Numero Group en een typisch geval van het aanvoelen van de tijdsgeest verbinden met een neus voor commercie. De interesse in en knipogen naar de jaren ’90 van
hedendaagse jonge artiesten als Siem Reap, die hun voorprogramma deed, valt mooi samen met een label die de nostalgie aanzwengelt met mooi vormgegeven compilaties, heruitgaves en dikke boxsets. De deluxe vinyl is voor de originele fans die in tegenstelling tot hun studententijd nu wél geld hebben, de bandcamp-versie voor jonge hipsters die deze sadcore herontdekken via muziekscrobbles op Reddit en in alternatieve facebookgroepen.
Tussen hard- en slowcore
Nog zo’n cruciale 90’s-band voor het label was Unwound, ook alweer uit elkaar sinds 2002. Het trio leek vooral een stempel te gaan drukken op postrock met hun laatste, ambitieuze dubbelalbum Leaves Turn Inside You met daarop het Slint- en Mogwai-waardige “Below the Salt”. Numero haalde de héle catalogus van de band vanonder het stof. Geweldige platen als The Future of What en Repetition uit het midden van de nineties worden sinds een dikke tien jaar door media als Pitchfork herontdekt als belangrijke mijlpalen in de noiserock. Aan de andere kant van het muziekspectrum kregen bands als Rex en Bedhead, maatjes van de betreurde Steve Albini, hun rechtmatige plek terug. Hun slowcore was toch elektrischer en harder dan wat pakweg Red House Painters op dat moment aan het verkennen was. Hun rust ademde nog meer ongedurigheid uit.
Numero Group plaatst tegenover die ietwat vergeten hard- en slowcorehelden bovendien graag de luide energie van tieners die op hun BMX naar de plaatselijke gratis Fugazishow fietsten en daar de bliksem voelden inslaan. Groepen als Native Nod (met het geweldige “High Tide In Alaska”) en Universal Order Of Armageddon (het zal de leeftijd geweest zijn) kwamen van om die hoek en bleven niet lang en zelfs die ene weirdovriend met een bureau vol cassettes met obscure hardcore zal ze misschien niet kennen. Maar Numero Group brengt boven wat die bands deden op keldershows, demotapes en 7”-singles en laat hun muziek nog eenmaal schitteren. Er zit nu eenmaal heel veel schoonheid in die jeugdige onschuld.
Dat is het mooiste werk dat een label als dit kan verzetten: bands die vroeger misschien nog wel eens naar Jeugdhuis Sojo of het Lintfabriek kwamen om voor een handjevol bekeerlingen te spelen, krijgen nu opeens een ereplek in de muziekgeschiedenis. Ze zullen nooit de status van pakweg Nirvana of Dinosaur Jr. bereiken, maar ze zijn in ieder geval al wat minder vergeten. En ook over de bekendere namen ontfermt Numero Group zich trouwens met liefde. Begin november kwam een mooie box uit met opnames van alternatieve legendes Hüsker Dü uit 1985 alweer. Die was online in een wip en een knip uitverkocht en de resterende exemplaren zullen ongetwijfeld vlotjes over de toonbank gaan, in Brussel en elders.
Tiktokhypes en shoegazewolken
Maar Numero doet meer dan enkel vergeten groepen voor eventjes terug opvissen. Ze voelen aan wat er leeft op YouTube, Reddit, Bandcamp en TikTok en baseren daar al dan niet toevallig slimme heruitgavekeuzes op. Zo visten ze Duster terug op. Het verhaal van die lofi-band is ronduit bizar: nooit echt groot geweest, werd hun dromerige album Stratosphere uit ‘98 een sleeper hit op YouTube onder jonge alternatievelingen en vervolgens een megahit op TikTok en Spotify tijdens covid. 
Plots stroomden miljoenen luisteraars toe, vooral jongeren op zoek naar muzikale vertaling van hun moderne angsten die ze blijkbaar vonden bij dit trio van een paar decennia terug. Het trieste, op een viersporenrecorder opgenomen niemendalletje “Inside Out” heeft meer dan 370 miljoen (!) luisteraars op Spotify. Dat is minder dan de hits van Nirvana of Pearl Jam maar wel zes keer meer dan “Feel The Pain” van Dinosaur Jr. en vier keer meer dan “Teenage Riot” van Sonic Youth. Het beste bewijs dat lyrics vol teenage angst en puberongemak over een meisje niet durven aanspreken (“Will I able to speak/ After a stiff drink?/ Would it break my panic?/ Would the sweat stop pouring out?”) universeel blijven, of je ze via De Afrekening of Youtube leert kennen.
Numero bracht al in 2019 de originele platen van Duster en een een kloeke boxset uit. De band kwam ook opnieuw bij elkaar. Ze speelde hun eerste optreden in bijna twee decennia in 2018 in Brooklyn in het voorprogramma van Alex G, niet toevallig een indieartiest die ook via Bandcamp en Youtube groot geworden is. Numero geeft sindsdien ook de nieuwe platen van het trio uit.
Al even willekeurig is de Tiktokhit die de Canadese Julie Doiron recent scoorde met ¨Augstus 10¨ vanop het bijna dertig jaar oude album Broken Girl. Dat mooie, opnieuw très lofi nummer haalde eind 2024 plots de alternatieve hitlijsten en heeft momenteel meer dan 150 miljoen luisterbeurten op Spotify. Numero Group bracht Broken Girl prompt opnieuw uit.
Tegelijk is het ook niet zo verwonderlijk dat Duster en Julie Doiron het zo goed doen op het internet. Dat geldt voor wel meer bands en genres die teren op tienerleed, al dan niet met wat analoge ruis opgenomen. Numero Group heeft dat door. Het label sprong met succes op de demo EP met de enige drie songs van de obscure West-Amerikaanse shoegazeband Ozean wiens warme gitaargolven uit 1993 je zo doen meedrijven richting Souvlakiland. Bloweyelashwish van de iets bekendere collega-dromers van Loveliescrushing kreeg dan weer de deluxebehandeling van het label.
Ook van een portie (midwest) emo, weer populair online sinds American Football een meme werd, is Numero Group niet vies. Ze (her)lanceerde zo Everyone Asked About You – proef die bandnaam, je zit zo weer op een huisfeestje op je zeventien. Het label haalde er dan wel nog geen TikTokhit mee, Ozean staat nu plots wel mee op de kaart als shoegazegrondlegger en Everyone Asked About You zit toch ook aan 314 000 maandelijkse luisteraars.
Will you find me?
Recent begint Numero Group zich op de vroege jaren 2000 te richten, als het ware om een strik te knopen rond het alternatieve verhaal dat het label wil vertellen. Langzaam kruipen de beginjaren van Duyster én van deze website in de catalogus van het label. Het waren de jaren dat posthardcore even op adem moest komen en gitaarmuziek kantelde richting schoonheid en weemoed. Het moest niet meer allemaal zo militant, het hart kon al eens op de tong gelegd worden. Zo viert Ida dit jaar de 25ste verjaardag alweer van Will You Find Me, met daarop prachtsongs als “Maybelle”, “The Radiator” en duysterclassic “Turn Me On”, met een vijf(!)delige box op Numero. Het schone, met dezelfde melancholie overgoten No One Waved Goodbye van Tacoma Radar werd recent uit de schaduw gehaald waar het verlegen naar de massa stond te staren.
Verder mag Her Space Holiday, dat nog toerde met Bright Eyes en Pinback, de indietronica komen vertegenwoordigen. Zelfs The Album Leaf leverde wat demomateriaal aan het label. Ook de instrumentale muziek van Tristeza – emotionele postrock – en The Mercury Program – mathrock waar de hoeken van Spiderland al lang van afgevijld waren – werden opgevist.
En zo bouwt Numero Group langzaam een spanningsboog op die geleidelijk heel de Amerikaanse underground van Gen X begint te omvatten. Van de razernij in het busje van Hüsker Dü over het puberleed van Amerikaanse tieners en twintigers in de jaren ’90 tot de weemoed van nillies indierock en postrock. De catalogus van het label is een snoepwinkel voor alternatieveling van zestien tot zestig. Met bands die je raken, met een vuist of een traan; die je het gevoel geven dat er nog mafkezen zoals jij zijn; die schreeuwen of fluisteren: onze muziek zou wel eens jouw leven kunnen worden.
Numero Group slaat op 18 en 19 november zijn tenten op in een pop-up in Brussel, in de Rue des Chartreux 17. De boxset ‘1985: The Miracle Year’ van Hüsker Dü is nu verkrijgbaar.
In de volledige catalogus van Numero duiken? Dat kan via onze handige Spotifylijst hieronder!