Het zit Marc Bianci van Her Space Holiday niet mee: draaide zijn Home Is Where You Hang Yourself rond een moeilijk punt in zijn relatie, The Young Machines gaat over het punt achter die relatie. Toen klonk het nog "hallelujah for sleeping pills and amen for a good stiff drink" (kijk, wie zoiets schrijft, kan niet slecht zijn), nu is het "I’ve got a girl problem/I’ve got a drug problem/And I don’t want to solve them"
Vroeger was het Intelligent Dance Music, nu electronix: steeds lulliger worden de termen die recensenten die zichzelf veel te serieus nemen op dit soort muziek plakken. Maar muziek waar je op kan dansen is dansmuziek, en daar heeft intelligentie niets mee van doen. Artiesten die dit soort clicks ’n cuts en laptopspielerei met veel gevoel voor melodie in elkaar knutselen doen er gelukkig vaak minder ernstig over (al zijn er uitzonderingen) en zo ook Bianci. "Inside your point and clicking industry, you overlooked the heart in me", klinkt het verwijtend in het cd-boekje.
Marc Bianci mag dan wel met elektronische muziek begonnen zijn na van zijn paard te zijn geblazen door Bjork en Tricky en daarna Aphex Twin, Autechre en Boards Of Canada, het minimalisme van die laatsten zegt hem niets. Afkomstig uit Californië draagt hij de zonneschijn en decennia poptraditie in zich mee en The Young Machines is dan ook het dichtste wat we een laptop-bochelaar al bij popmuziek hoorden uitkomen. Denk aan Four Tet en Styrofoam die samen hun liefdesverdriet verdrinken en en passant een paar bittere songs schrijven.
De titelsong heeft overigens een xylofoon-riedeltje dat wel erg aan die Four Tet’s Rounds doet denken, en is zo de perfecte instrumentale opener. Het plaatst Her Space Holiday nog even stevig in het veld van de laptop-mannen, maar zet ook al de toon voor het meer songgerichte materiaal dat er aan komt, zoals "Something To Do With My Hands".
Over een haperende triphopbeat duikt daarin een kabbelende melodie op en een zwevende stem valt in: "You know it kills me to see such a pretty girl so tired/You’ve got your mother’s cheekbones and your father’s crooked smile": Bianci vertelt zijn verhalen vrij direct, maar bewaart toch een graad van poëzie. In dat opzicht verschilt hij niet veel van Death Cab For Cutie’s Benjamin Gibbard, die er een punt van maakt stevig gebouwde zinnen te zingen en niet gewoon wat losse woordenreeksen.
Op het bittere "Meet The Pressure" neigt die aanpak naar rap en maakt onze altijd op vergelijkingen ingestelde geest al eens een uitstapje richting Eminem’s "Cleaning Out My Closet", Hij richt zich tot een journalist die ooit schreef niet te begrijpen hoe een lelijke mens als Bianci een knappe vrouw als zijn toenmalig lief kon hebben en de geviseerde artiest riposteert nu nijdig: "Now that’s a question you should be saving for your wife/And while you’re on the subject ask her where she was last night/Because she didn’t go to her sister’s for a drink".
De strijkers die "My Girlfriend’s Boyfriend" inluiden zijn er enkel om je te bedriegen. Net als je denkt dat je Bianci’s kunstje wel wat begint te kennen, jaagt hij een roedel vervormde gitaren door het refrein. Mooi, evenals de manier waarop "Girl Problem" uitbarst net op het moment dat het afgelopen lijkt. "From South Carolina" krijgt daarna als afsluiter nog een episch tintje door een bosje strijkers.
Vergeet dus al die ellendige benamingen die hippe vogels in uw plaats verzinnen en geef u voor één keer over aan iets dat gewoon muziek is, zonder meer. De platenfirma noemt het simpelweg "dreampop" en voor één keer zijn we geneigd die mensen gelijk te geven. Meer woorden zijn niet nodig om te weten waar u aan toe bent. Ons advies: kopen, spelen en gevloerd worden. Veel luistergenot.
