Bonnie ‘Prince’ Billy :: Beware

Sluit
de gordijnen, spits de oren en open het hart: Will Oldham heeft in
z’n gedaante van Bonnie ‘Prince’ Billy namelijk alweer een nieuwe
plaat uit. De muziek van de bebaarde bard verdraagt nog steeds
evenveel zonlicht als mensen met huidtype 1, maar brandt meer dan
ooit gaten in naar troost hunkerende zielen. Hoewel de Amerikaanse
veelschrijver op z’n vorige plaat wat lichttherapie onderging,
blijft hij een raszuiver nachtdier wiens zintuigen pas echt op
scherp staan als gewone stervelingen geen hand meer voor hun ogen
zien. Dat bewijst Oldham eens te meer op ‘Beware’, een plaat vol
hartverscheurende country-nocturnes die geschetst zijn in donkere
pastelkleuren van schaamteloos verdriet, asgrauwe humor en rijke
arrangementen.

Will Oldham is een bron van creativiteit die maar blijft opwellen.
En hoewel niet elk gebotteld flesje melancholie even sprankelend en
zuiver was, blijft ‘s mans muzikale gemeander de moeite om op de
voet te volgen. Net als Nick Cave, die andere productieve
veelvraat, is de man overigens aan een stevige winning
streak
bezig. Geen middelmatige platen of overbodige
uitstapjes meer, maar de ene prachtplaat na de andere wordt de
laatste jaren schijnbaar achteloos uit de mouw geschud. ‘The
Letting Go
‘ en ‘Lie Down
In The Light
‘ behoorden zonder meer tot het beste werk van de
prince of darkness en ‘Beware!’ is het culminatiepunt van
die stijgende vormcurve.

Hoewel de hoes iets anders doet vermoeden is ‘Beware’ echter geen
terugkeer naar de sound van ‘s mans doorbraakplaat ‘I See A
Darkness’. Bonnie ‘Prince’ Billy grossiert niet meer in
rudimentaire folk noir, maar verdiept zich ten volle in raszuivere
country. De spartaanse instrumentatie moet plaats ruimen voor
weelderige arrangementen die toch strak rond de poep van de songs
zitten. Over de kale schedel van ‘I See A Darkness’ is nu een huid
van koortjes, strijkers en saxofonen gespannen en die zit de muziek
van Oldham als gegoten.

Wie bij bovenstaande omschrijving onwillekeurig denkt aan stetsons
en leren broeksriemen is er gelukkig echter aan voor de moeite.
Laat die line dancing-schoenen dus in de kast staan en
dompel u tot de kruin onder in de tijdloze vocale pracht van de
majestueuze opener ‘Beware Your Only Friend’, ‘I Won’t Ask Again’
en ‘Heart’s Arms’. Net als Neil Young en Howe Gelb schrikt Oldham
er duidelijk niet meer voor terug om het gezang van engelenscharen
in z’n songs te verweven.

Die troostende stemmen zijn geen toeval want een plaat lang speelt
Bonnie ‘Prince’ Billy een misleidend spel van clair-obscur. In het
fenomenaal mooi gearrangeerde ‘My Life’s Work’ fungeert hij nog als
een reddende martelaar: ‘I take this load on/It’s my life’s
work/To bring you into the light/From out of the dark
‘,
fluistert hij terwijl een saxofoon z’n woorden kracht bijzet.
Logisch ook, geen man die de diepste spelonken van de duisternis
beter kent dan Oldham. In ‘You Are Lost’ wordt echter rechtsomkeer
gemaakt: ‘Well, you are bound to be/Put down at any cost/And if
you listen to me/You are lost
‘, klinkt het verontrustend
gemeend. Hoofse of perverse liefde, constructie of destructie,…:
in het grillige universum van Oldham zijn emoties nog steeds op
drijfzand gebouwd. Een toepasselijker titel dan ‘Beware’ had de
troubadour dan ook niet kunnen kiezen.

De stemmingen van Oldham mogen dan wel meer fluctueren dan de
gemiddelde beurskoers, maar de torenhoge kwaliteit van de songs
staat een plaat lang buiten kijf. En om tot dat besef te komen,
hoeft u zeker niet het volledige oeuvre van Neil Young, Hank
Williams of Emmylou Harris in de kast hebben staan. ‘You Can’t Hurt
Me Now’ krijgt nog een geruit countryhemd van lapsteel en
bladgouden backings aangetrokken, maar Oldham ontroert ook met
naakte intimiteit die genregrenzen overschrijdt. In ‘There Is
Something I Have To Say’ bijvoorbeeld, een elegie die wordt
gezongen met de ogen diep in de kassen en het woord ‘afscheid’ in
de ziel gekerfd. Of ‘Death Final’, een macabere, sinistere
vertelling die wonderbaarlijk genoeg zuchtjes hoop uit het
stinkende hol van Magere Hein laat kringelen.

Blonk ‘Lie Down In The Light’ al uit in schaamteloze
openhartigheid, dan snijdt ‘Beware’ nog dieper. Oldham’s chirurgie
van de ziel is precies, maar creëert wonden die nooit volledig
dicht te naaien vallen. En welk genre past beter bij
(liefdes)verdriet, angst en fantoompijnen dan country? De danse
macabre
tussen tekst en muziek was bij Oldham dan ook nog maar
weinig zo sierlijk en harmonieus als op ‘Beware’. Bonnie ‘Prince’
Billy is en blijft de patroonheilige van de singer-songwriters en
het aureooltje van vakmanschap verlicht z’n karakterkop meer dan
ooit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + 15 =