Bon Iver :: Blood Bank

Plagen
zoals die in Egypte maken ze niet meer, meneer! Hoewel, de
onstuitbare hausse van Ultratop-singer-songwriters komt misschien
toch in de buurt van een gespikkelde huid door de
steekvliegenbeten, dode runderen en een karrenvracht sprinkhanen in
de onderbroek. Voor wie nog liever een hangbuikzwijn met aids neukt
dan nog een keer de frase ‘Ayoooo’ te moeten aanhoren, bieden
platen als ‘For Emma, Forever Ago‘ gelukkig verlichting. In
navolging van Nick Drake, Neil Young en Ryan Adams bewees dit
debuut van Bon Iver dat de formule ‘man + gitaar’ tot straffere
resultaten kan leiden dan herkauwde pop met een beperkte
houdbaarheid en tenenkrullende teksten. Omdat het artistieke ijzer
niet koud mag worden, schudt Justin Vernon nu ook nog ‘Blood Bank’
uit zijn geruite mouw, een kwartet songs dat zowel diens talent als
muzikaal lef in de ziel krast.

Een blokhut, een woud en een aan flarden gereten hart: meer had
Justin Vernon niet nodig om de bloedpompen van indieland een paar
tellen te laten overslaan. Naast het occasionele hert schoot de man
namelijk ook de hoofdvogel af met ‘For Emma, Forever Ago’, een
ijzingwekkende kroniek van liefde in ontbinding. Bon Iver’s
folksongs waren spartaans gearrangeerd en veelgelaagd tegelijk. De
laptop zorgde voor een basso continuo van stoorzendertjes en
gezegend met een naar de strot grijpend falset smeerde Vernon z’n
sound in met albinosoul. Het was een spontane, met een minimum aan
middelen gemaakte plaat, maar het voelde aan alsof ze jaren in
eikenhouten vaten was gerijpt om heerlijk lang aan het gehemelte te
blijven kleven.

Ondanks het succes van z’n debuut klampt Bon Iver zich gelukkig
niet krampachtig vast aan de formule van ‘For Emma, Forever Ago’.
Met ‘Blood Bank’ slaat hij voorzichtig een nieuw bospaadje in en
plant hij z’n voeten in krakend verse muzikale sneeuw. Luister maar
naar het titelnummer: vertrouwde, ijskoude melancholie waar je het
heerlijk warm van krijgt (een shot Jägermeister is er niks tegen),
maar de gedempte basdrum en knarsetandende elektrische gitaren
verraden een nieuwe richting. Enkel een verstarde, idote purist die
Vernon niet wil volgen, daarvoor is de song simpelweg te
bloedmooi.

Hetzelfde geldt voor ‘Beach Baby’, een intimistisch
country-miniatuurtje dat als een kersenpitkussentje de voeten
warmt. Opnieuw koorddanst Bon Iver tussen verleden en toekomst,
maar de zalvende lapsteel doet de balans toch licht naar het
laatste overhellen. ‘Babys’ doet er nog een schepje experiment
bovenop met een sacraal hamerende piano die het nummer op sleeptouw
neemt. Vernon krult er een paar heerlijke plakjes ijle zang rond,
maar kan niet verhinderen dat de song al in de lucht is opgelost
nog voor ze de luisteraar aan haar bedwelming kan
onderwerpen.

Waar de mantel der liefde voor laatstgenoemde song nog snel zal
worden bovengehaald, vrezen we dat ‘Woods’ rillend van de kou zal
achterblijven. Vernon’s voorliefde voor vocale overdubs is wijds en
zijds bekend en de man waagt zich aan een experimentele dissectie
van de stem. Hij laat z’n vocalen dan ook vertakken tot de
luisteraar tussen de bomen het bos niet meer kan zien. Velen zullen
erop spuwen, maar we vinden dit speelse zijstapje best te pruimen,
al was het maar om de manier waarop de vocale melodieën heerlijk
naar de nok van het woud zweven.

Ep’s durven al eens resulteren in overbodige spielereien en
premature halfslachtigheid, maar niet zo bij Justin Vernon. ‘Blood
Bank’ is dan wel een gewaagde worp van atypische Bon Iver-songs,
maar de man koppelt die vernieuwing aan emotionele diepgang en een
ambachtelijk vakmanschap. Aan de hielen van een eigenzinnige bard
als Bonnie ‘Prince’ Billy komt Bon Iver nog niet, maar hij werkt
eraan. ‘Blood Bank’ doet ons alvast het beste vermoeden voor ‘s
mans tweede album.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − vier =