Uzi & Ari :: Headworms

Twee jaar na het wondermooie It’s Freezing Out maakt Uzi & Ari — dat klopt, genoemd naar de tweeling uit The Royal Tenenbaums — opnieuw indruk met het sfeervol sombere Headworms.

Waar de band rond Ben Shepard op zijn vorige plaat nog muziek serveerde die zich als een warm deken over de luisteraar drapeerde, vergt Headworms wat meer inspanning. De eerste helft van de plaat is dermate donker dat je er bij momenten ongemakkelijk van wordt. Shepard trekt in die nummers, meer dan ooit tevoren, de kaart die ook Thom Yorke uitspeelt op zijn solodebuut. In die mate zelfs dat opener "Missoula" zonder problemen je maag in de knoop legt en je met een compleet unheimlich gevoel achterlaat. Gejaagde ritmes en gebroken beats vermengen zich met dreigende blazers en treurige strijkers tot een resultaat dat de adem afsnijdt.

Op dat elan gaat Uzi & Ari het eerste deel van deze langspeler verder, en dat brengt, om het zacht uit te drukken, gemengde gevoelens boven. "Patron Saints" is bijvoorbeeld een pracht van een nummer, maar tegelijk is het een van die zeldzame muzikale creaties die er in slagen de luisteraar helemaal van zijn stuk te brengen. Gelukkig kent "Patron Saints" op de valreep nog een zinderend einde, of het nummer zou afgeklokt hebben op zes uitermate donkere minuten.

Ook de titelsong en "Wolf Eggs" grijpen de argeloze fan bij zijn nekvel om niet los te laten tot "Comforts" komt langsdrijven. Die song, een zeer luchtig niemendalletje, vormt bijna ongemerkt het kantelpunt van Headworms. Plots lijkt de zon door de wolken te breken en ruimen het grijs en de donkerte plaats voor een zacht kleurenpalet.

"Magpie’s Monologue" bevestigt die indruk en neemt de druk helemaal van de ketel. Plots is de nachtmerrie getransformeerd in een zachte, bijna zeemzoete droom die visueel wel heel accuraat wordt weergegeven in de eveneens door Shepard vormgegeven hoes die rond het album zit. Hoewel onmiskenbaar dezelfde ingrediënten aanwezig zijn, lijkt het bijna alsof je een andere plaat, ja zelfs een andere artiest aan het werk hoort. "Thumbsucker", bijvoorbeeld, klinkt als puur goud dat volop schitterend uit de luidsprekers gedwarreld komt. En dan is er nog "Ghost On The Windowsill", zonder twijfel de mooiste song uit het pakket, eentje die zich opwerkt als een onverwachte ochtendlijke zonnestraal die door een dakvenster valt.

Hoewel Headworms bij momenten wel erg hoorbaar leentjebuur speelt bij artiesten als Thom Yorke, Khale en Sigur Rós, krijg je door de ingenieuze opbouw van de plaat nooit het gevoel dat je naar een doorslagje aan het luisteren bent. Misschien wel een lepe manier van werken van Ben Shepard, maar ze is zonder twijfel geslaagd te noemen. Temeer omdat je op het eerste zicht geneigd bent te stellen dat je vooral het tweede deel van de plaat zou willen omarmen, maar dan blijkt eens te meer dat de kracht van Headworms net zit in die wisselwerking tussen somber en vreugdevol. Die muzikale yin yang-situatie is bij momenten zeer fascinerend, maar mist toch de overtuigingskracht van zijn inspiratiebronnen om een écht overdonderende plaat op te leveren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − vijf =