Er ligt een bedrieglijke eenvoud in "Women" als groepsnaam, vooral wanneer je met vier mannen te maken hebt en in de band alvast geen enkele vrouw te bespeuren valt. Het klinkt goedkoop en voor de hand liggend, maar wie heeft er al aan gedacht zijn band zo te noemen, behalve dan de Gentse surfgroep The Women en een obscure Amerikaanse band begin jaren negentig?
Wat opgeld doet voor de bandnaam, kan net zo goed toegepast worden op de muziek. De rammelende psychedelische rock met zware Liars- en Panda Bear-invloeden past uitstekend in de huidige tijdssfeer, waarbinnen psychedelica opnieuw opgang maakt en niemand nog langer vies is van een vleugje postpunk of garagerock. Het is een uitgekiende mix maar net als bij de groepsnaam lijkt de berekening ver weg te zijn.
De psychedelische rammelrock van "Lawncare" bijvoorbeeld overleeft een nauwkeurige analyse niet maar smeekt daar ook niet om: net als de minidrone "Woodbine", waarin meer dan drie minuten lang nauwelijks iets gebeurt, behoort het nummer beluisterd te worden binnen het geheel van de plaat. Het is een opmerking die net zo goed geldt voor "Sag Harbor Bridge" of "Flashlights". Zelfs wanneer de groep "echte" songs brengt, komen ze vooral tot hun recht binnen het geheel, niet in het minst omdat de invloeden per song maar al te duidelijk zijn.
De aanstekelijke single "Black Rice" had net zo goed veertig jaar geleden geschreven kunnen zijn door enkele hippies met te veel tijd, te veel lsd en een minimum aan instrumenten en muzikale ideeën. De eenvoud van het nummer wordt enkel overschaduwd door zijn haast simplistische genialiteit, waarvoor men onvermijdelijk als een blok valt. Originaliteit staat duidelijk niet hoog aangeschreven bij Women: zo recycleert "Upstairs" schaamteloos de hele opzet van "Black Rice" — zonder dat het stoort, overigens.
Ironisch genoeg zijn het dan ook net de twee kortste nummers "Camera" en "Group Transport Hall" (tweemaal nauwelijks een minuut) die de meeste (originele) ideeën bevatten. Een enkele keer neigt de groep zelfs naar postpunk, zoals in het springerige "Shaking Hands" dat in het voetspoor van Liars volgt, zonder het intellectualisme van die band te kopiëren. In "January 8th" valt die toets nog harder op, al klinkt Women ruwer en minder afgewerkt dan Liars, alsof het nummer in kwestie nooit voorbij het demostadium geraakt is.
Women nam Women over een periode van vier maanden op in de kelder van Chad Vangaalen en gebruikte vooral oude apparatuur. De goedkope manier van opnemen (of zo klinkt het althans) wil net als de muziek zelf niet krampachtig oud of vintage klinken maar bereikt net daardoor dat doel. Women klinkt als een garageband die psychedelische rock wil spelen zonder een idee te hebben hoe het moet. De plaat klinkt soms (te) rommelig maar tezelfdertijd wordt het met zoveel gusto gespeeld dat het moeilijk valt om er niet oprecht van te genieten.
Women speelt op 19 februari 2009 in De Kreun.
