The Welcome Wagon :: Welcome To The Welcome Wagon

Kerstmistijd is Sufjan Stevens-tijd. Wanneer andere mensen traditiegetrouw hun huis met een kerstboom en bijhorende slingers en ballen decoreren, komt deze Amerikaanse fantastische bard telkens met nieuw werk op de proppen.

In 2006 werden zijn eerste vijf albums vol kerstliederen gebundeld in de knappe Songs For Christmas-box. De daaropvolgende jaren hield Sufjan Stevens zich aan die traditie, zodat dit jaar al editie 8 het kerstlicht zag, die als ondertitel Astral Inter Planet Space Captain Christmas Infinity Voyage meekreeg.

In de reguliere platenwinkel zult u deze verzameling songs niet snel aantreffen, zodat het wereldwijde web alweer soelaas zal moeten brengen. Of Welcome To The Welcome Wagon natuurlijk. Stevens was namelijk verantwoordelijk voor de productie, opname, het leeuwendeel van de arrangementen en instrumentatie en de liner notes bij het fonkelende debuut van — u raadt het nooit — The Welcome Wagon.

The Welcome Wagon, dat is reverend Tomas Vito Aiuto en diens echtgenote Monique. Vito vult zijn dagen als hoofdpredikant van de zelfopgerichte Resurrection Presbyterian Church, in Brooklyn. Na de ite missa est slaat de dominee met zijn vrouw bovendien graag aan het zingen. Bij voorkeur melodische gospelhymnes. Ieder huisje heeft nu eenmaal zijn eigen kruisje.

Asthmatic Kitty Records, het eigenzinnige Amerikaanse label dat onder meer Castanets en My Brightest Diamond herbergt, kreeg The Welcome Wagon al in 2001 in het vizier en nam prompt een song ("There Is A Fountain Filled With Blood") op in één van zijn spraakmakende compilaties. Asthmatic Kitty-ambassadeur Sufjan Stevens nam hen vervolgens maar wat graag onder zijn vleugels, met Welcome To The Welcome Wagon tot gevolg.

Tot spijt van wie het benijdt is Stevens’ stempel op dit album erg nadrukkelijk te horen. Welcome To The Welcome Wagon staat bol van de rijke, glinsterende arrangementen met een warme instrumentatie die overduidelijk de Stevens-signatuur draagt (banjo, ukelele, piano, blazers, glockenspiel,…) en omweven wordt door overweldigende, bijna kinderlijke samenzang, met Stevens zelve vaak in een glansrol.

Dit album ademt bijgevolg dezelfde warme, sprookjesachtige sfeer uit als Stevens’ eigen albums. Zelfs de hoes en de weelderige songtitels (wat dacht je van "Unless The Lord The House Shall Build"? Of van "Deep Were His Wounds, And Red"?) zijn vintage Sufjan Stevens.

Toch is dit niet zomaar een verdekte Stevens-plaat. De songs zijn namelijk stuk voor stuk origineel Vito en Monique-materiaal, waarin hun christelijke inslag steevast doorklinkt. De katholieke verwijzingen ("But For You Who Fear My Name"), gospelsfeer, het ritmisch handgeklap en de etherische harmonieën zijn dan ook legio.

Ook de geselecteerde covers passen wonderwel in dit plaatje. Zowel "Sold! To The Nice Rich Man" als "But For You Who Fear My Name" (beiden Danielson Famile), een succulent "Jesus" (Velvet Underground) en "Half A Person" (The Smiths) werden in hetzelfde overdadige sfeerbad ondergedompeld. Enkel bij "Half A Person" voelt die behandeling wat onnatuurlijk aan.

Deze plaat vormt in feite een selectie uit een reeks repetities en occasionele home recordings die The Welcome Wagon de laatste acht jaar in de living, home studio of zelfs in hun kerk hield ("I screwed up twice" horen we de zoetgevooisde Monique helemaal op het einde zeggen). Niettemin klinkt het album verrassend coherent. Wij zijn dan ook erg benieuwd hoe het geestelijke koppel deze veelgelaagde liederen live zal presenteren.

Op een nieuwe volwaardige Sufjan Stevens-plaat is het nog even wachten, tot dan kunnen de fans zich laven aan zijn epigonen The Welcome Wagon. Straf debuut.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × drie =