Uzi and Ari

uziari1.jpgUzi and Ari, en na
die bewuste zaterdag kunnen we enkel hopen dat het niet de laatste
zal zijn.

Het viertal uit Salt Lake City is al iets langer actief dan de
naambekendheid doet vermoeden. Na een zeer beperkte release van hun
eerste album, probeerden Ben Shepard en de zijnen het allemaal wat
grootser aan te pakken. Eind vorig jaar werden ze vanuit ons eigen
continent opgepikt door Own Records, en zo is de cirkel helemaal
rond. Wat u vooral moet weten: bijna niemand had enig idee wie Uzi
and Ari eigenlijk mocht voorstellen, en de spanning hing dan ook in
de lucht.

Onmiddellijk bij het opkomen merkten de bandleden op hoe stil het
in die lantaarntoren was. We kunnen ons maar al te goed voorstellen
dat de verschillen tussen een club in Tijuana en het Brugse
concertgebouw niet minnetjes zijn. Ondanks deze schijnbaar
bevreemdende ervaring ramden ze er vanaf het begin stevig op los.
Er werd in de setlist voor een mooie afwisseling gezorgd tussen het
hardere werk uit het eerste album en het overwegend zachtere (en
ook meer elektronische) werk uit hun meest recente cd ‘It is
Freezing Out’. Hoewel hun eerdere materiaal totnogtoe nooit bij ons
geraakt is, sprong het er wel onmiddellijk uit. Het publiek werd
zelfs getrakteerd op een instrumentale jam met gierende gitaren
(denk: Godspeed You! Black Emperor) en plotse ritmeveranderingen
(een beetje zoals Stars het met hun ‘Set Yourself on Fire’
deed).

uziari2.jpgOok het
nieuwe materiaal werd smaakvol ten tonele gebracht. Over het
algemeen konden we besluiten dat er een scherper kantje aan gegeven
werd, met het al eerder vermelde gitaarwerk dat misschien wel de
Texaanse roots van Shepard verraadt, al is dit pure speculatie van
onze kant. Nummers als ‘Don’t Black Out’ en ‘Influenza’ maakten
alvast veel indruk. Bij dit laatste ging Shepard zelfs even achter
het drumstel zitten, al werd al snel duidelijk dat hij niet voor
het instrument geboren was.

Ook tweede vocaliste Catherine Wursham kende haar gloriemoment bij
het prachtige ‘Estella,’ hetgeen een slaapliedje moest voorstellen.
Ondertussen werd er duchtig met materiaal geprutst en bleek er iets
fout te lopen met Shepards gitaar. Het publiek bleef er
onbeweeglijk bij zitten, wat het ongemak op het podium er niet
minder op maakte.
Laten we wel wezen: dit was geen vernieuwend of choquerend
optreden, maar wel een zeer sterke opvoering van een onbekende en
kleine band, met capabele muzikanten en twee fabuleuze zangers.
Hopelijk wordt dit niet hun laatste wapenfeit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 7 =