Smalltown Supersound, 2008
Wie bij disco aan oogverblindende glitter, nichterige moves of
zelfs dode goudvissen in glazen plateauzolen denkt, slaat uiteraard
de nagel op de kop. Toch is het verguisde genre meer dan een
hersendodende vierkwartsbeat waarop in de seventies menig been lam
werd gedanst. Hans Peter Lindstrom maakt er dan ook zijn missie van
om het blazoen van de glimmende danspop op te poetsen tot de
proporties van een pas gewaxte discobol. En met succes: op z’n
nieuwe album neemt de baardige Noor ons mee op een interstellaire
zweeflucht door een bedwelmend universum van synths en beats. En
voor een keertje schuilt er onder het glanzende laagje vernis meer
dan gebakken lucht. All aboard!
Lindstrom: het klinkt als een merk van elektrische tandenborstels,
maar het is ondertussen een kwaliteitslabel van dromerige
elektronica met een gezonde voorliefde voor kitsch. Op de plaat met
z’n Noorse spitsbroeder Prins Thomas schiep Lindstrom al een
veelkleurige melkweg van kosmische disco met ‘I Feel Space’ als
felst fonkelende ster. De sound van dit nieuwe album is dan wel
gelijkaardig, maar de synthfetisjist ziet het nu nog grootser en
weidser. ‘Where You Go I Go Too’ is namelijk een ambitieuze
synthsymfonie in drie delen. En wie bij die omschrijving al
teruglopend maagzuur in de slokdarm voelt branden, kunnen we
onmiddellijk geruststellen. Ondanks het pompeuze concept haalt de
hypnotische opwinding het steeds van de pedante bombast.
In tegenstelling tot de korte, krokante synth-hapjes van Matmos,
vormt deze ouverture van Lindstrom dan ook muzikale sondevoeding
die je onmerkbaar maar onvermijdelijk oppept. De man neemt er
namelijk z’n tijd voor: het titelnummer duurt bijna een half uur.
Toch verveelt de track geen seconde want in dat tijdsbestek balt
Lindstrom vakkundig enkele decennia elektronische muziek
samen.
Ruisende ambient, droge minimalbeats, psychedelische klanktapijten
en melodieuze synths worden aan de kook gebracht en een
roesopwekkend brouwsel is het resultaat. Alsof Giorgio Moroder en
Boards of Canada samen in de studio zitten met uitzicht op zilte
stranden. Nostalgisch, maar hedendaags en flirtend met de kitsch
maar toch übercool: Lindstrom paart met dit huzarenstukje
tegenpolen aan elkaar als waren het kandidaten in ‘Blind
Date’.
De overige twee tracks zijn iets minder lang uitgesponnen, wat voor
een aangename variatie zorgt. En ook hier zouden zowel ‘Disco Stu’
uit ‘The Simpsons als de gemiddelde I Love Techno-ganger volledig
loos op kunnen gaan. In ‘Grand Ideas’ trekt de trein van ‘Theme
from S-Express’ zich op gang terwijl een ijzige synth kolen op het
vuur gooit. Na deze onweerstaanbare brok dansvloervoer omarmt
Lindstrom in ‘The Long Way Home’ opnieuw de psychedelica. De track
is een jacuzzi van borrelende beats en campy synths waarbij je
tussen de stoomwolken beelden van ‘Magnum, P.I.’ of ‘Miami Vice’
ziet opdoemen.
En zo laat Lindstrom je na een hypnotische trip door de tijd
opnieuw op de aarde landen. Zonder jetlag welteverstaan, want
daarvoor is ‘Where You Go I Go Too’ te uitgekiend en doordacht in
al z’n bedwelming. Zelfs wie enkel naar disco zou luisteren met een
pil vol cyaankali tussen de tanden geklemd, dient deze plaat een
kansje te geven. De manier waarop Lindstrom het genre hier
heruitvindt met enkele gesmaakte injecties van ambient, techno en
minimal, kan namelijk de grootste disco-atheïst bekeren. Put on
those dancing shoes!
