Serpentcult :: Weight of Light

Rise Above, 2008

Ah, weer een vaderlandse metalplaat. Er komen er best veel uit de
laatste jaren. Meestal blijft de bekendheid ervan achter ten
opzichte van de kwaliteit die ze laten horen. Serpentcult zal wat
dat betreft niet veel te klagen hebben. Hun debuutlangspeler wordt
aan de wereld gepresenteerd via het Engelse label Rise Above. Het
runnen van dat bedrijfje is de dagjob van Lee Dorrian, zanger van
Cathedral en ooit nog Napalm Death. Als Lee zijn zegen geeft over
een release is, dat gewoonlijk het teken dat het een
kwaliteitsmetalproduct is. Als je dan nog weet dat de heer Dorrian
persoonlijk heeft gesmeekt of Serpentcult op zijn label wilde
releasen worden de verwachtingen erg hoog ingesteld. En de messen
geslepen, dat spreekt voor zich.

‘Weight of Light’ is dan wel een debuut, Serpentcult bestaat niet
uit nieuwkomers. Gitarist Frederic, drummer Cozy en bassist Steven
speelden al bij Thee Plague of Gentlemen en samen of apart ook nog
in heel wat andere bands. Nadat TPOG abrupt en definitief werd
opgeheven, besloten de drie om toch maar verder aan de weg te
timmeren. Het was zoeken naar een zanger en uiteindelijk kwamen ze
uit bij Michelle. Geen typfout, want Serpentcult heeft een
zangeres. Deze band speelt zware heavy en doom metal en combineert
dat dan met een krachtige variant van vrouwelijke zang. Michelle
klinkt niet als Sharon of Anneke of Tarja of Floor en nog minder
als Angela*. Ze heeft een eigen geluid dat vooral geïnspireerd
wordt door traditionele metal- en rockzangers. Denk aan Deep Purple
of zo maar ze durft toch af en toe wel een gruntje of een gilletje
ertussen gooien. Je zal er waarschijnlijk even aan moeten wennen,
maar in de loop van de verdere recensie zal ik je proberen te
overtuigen dat het de moeite waard is.

De plaat trapt af met het snelste nummer: ‘New World Order’. Het is
een groovy thrash nummer met catchy maar complexe riffs, jachtig
drumwerk en een grommende bas. Gitaar en bas zijn veel lager
gestemd dan bij standaard thrash en dat blijft zo gedurende de hele
cd. Ook een constante: Stevens viersnarige donderbus die steeds
mee de boventoon voert, terwijl de zes overige snaren in de band
ook al ontieglijk laag gestemd staan. De melodie in het nummer
wordt bijna volledig aangeleverd door Michelle’s zang en ze doet
dat voortreffelijk. Na deze powergroove granaat gaat het tempo wat
omlaag voor het veel doomier ‘Screams from the Deep’, dat meer
uitgesponnen is maar naar het einde toe toch bijna catchy wordt als
Michelle haar talent toont door tegelijkertijd dreigend en
verleidelijk te zingen: “Screams from the deep, the trauma is done”
klinkt het. Luisteraars die nu al met een trauma zitten gaan voor
hun therapie toch maar beter een ander cd’tje zoeken want
Serpentcult kent geen genade. Met de titeltrack krijgen we een nog
trager maar ook melodieuzer nummer. ‘Awaken the Kraken’ is een
slepende en dreigende instrumentale prelude op ‘Arkanum’ begint.
Dit nummer tergt je trommelvliezen eerst met veel feedback en
drones, totdat rond het vijfminutenpunt sloophamerriffs, die
gestaag door de geluidsmassa breken, de hel doen losbarsten.

In de tweede albumhelft nemen de heren en dame geen rustpauze.
‘Templar’ en ‘Red Dawn’ zijn zware en dreigende doomnummers, en
vooral dat tweede nummer is een beest met veel koppen. De zangeres
steelt weer de show door haar hele vocale arsenaal in te zetten om
de instrumentale woede weerwerk te bieden. Afsluiter ‘Serpentcult’
eindigt het album op een lichtere noot door langzaam te evolueren
naar een stevige stoner-jamsessie. Ik moet hierbij altijd denken
aan Acrimony, de Welshe paddoslikkers van wie recent alles opnieuw
werd uitgebracht. Verplichte kost is dat trouwens.
Serpentcult levert met dit album een uitzonderlijke (zwarte en
ongepolijste) diamant af. Qua genre hoef je niet echt de
discussiëren: doom metal, maar dan wel een atypisch doom album. Ik
hoor hier niets van het nihilisme en negativisme waar veel van
collega’s zich van bedienen. Het zijn dan wel geen wazige hippies
maar ze leveren een positieve en vooral gefocuste prestatie. Het is
eraan te horen dat ze de tijd van hun leven hadden tijdens de
opnameperiode in Birmingham.

De opnameleiders Greg Chandler (zanger van Esoteric) en Billy
Anderson (stoner sterproducer van o.a. Orange Goblin en Primordial)
leverden een strak en laag geluid af. De lp klinkt echter nooit
monotoon of “modderig” doordat de kristalheldere vocalen perfect in
de mix gedropt werden. Michelle is echt de kers op een taart die op
zich al uit exquise ingrediënten werd gekneed. Dit is een
vaderlandse metalband die niet onder de radar van de internationale
scene door zal gaan.

1. aan deze recensie is een wedstrijdje verbonden: link de
juist voornaam aan de juiste band. Kies uit: Nightwish, The
Gathering, Arch Enemy, Within Temptation, After Forever

http://www.myspace.com/serpentcult

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 14 =