Satyricon :: The Age of Nero

Satan, the kings are heading home
Satyricon – Mental Mercury

Hoewel ik al lange tijd een fan ben van Satyricon, ben ik geen fan
van hun voorlaatste album ´Now, Diabolical´. Daar zijn twee redenen
voor. Om te beginnen bevat het album daarvoor, ´Volcano´, vier van
de beste blackmetalsongs aller tijden. Als u nog nooit de
verschroeiende retro-track ´Possessed´, het riff-festijn ´Repined
Bastard Nation´ of de epische tracks ´Mental Mercury´ en ´Black
Lava´ gehoord hebt, dan mist u een donkere muziekervaring zonder
weerga. Maar ´Now, Diabolical´ volgde niet alleen na een
klasse-album, het was op zich ook een vrij middelmatige plaat. Op
de titeltrack en ´A New Enemy´ na, viel er weinig spannends te
beleven. De teleurstelling werd nog vergroot doordat Satyricon in
herhaling begon te vallen. Tracks als ´KING´ en ´To The Mountains´
leken immers verdacht sterk op de songs ´Fuel For Hatred´ en ´Black
Lava´ van het vorige album. Ten slotte vond Satyr het nodig om de
blackmetal van ´Now, Diabolical´ af en toe te ondersteunen met een
serie koperblazers die de vaart uit het geheel haalde. Begrijp me
niet verkeerd, Satyr had nog altijd de beste strot in de business –
de perfecte mix van scream en grunt, als u het ons vraagt – en
Frost nog altijd de beste polsen en drumvellen, op Hellhammer na.
Bovendien viel het niet te ontkennen dat de subtiele, uitgepuurde
riffs van Satyricons nieuwe en eenvoudigere blackmetal rock af en
toe duivels efficiënt konden zijn. Maar de magie leek niettemin een
beetje uitgewerkt. Die teleurstelling leek zich te zullen herhalen
met de nieuwe plaat van Satyricon. De ep ´My Skin Is Cold´ die
vooraf uitgebracht werd – en daarna in een
kloot-je-eigen-fans-manoeuvre doodleuk bij de speciale versie van
de nieuwe cd geplakt werd, maar kom – leek immers de bovenstaande
diagnose te bevestigen. De titeltrack was een slappe rocksong die
niet veel potten zou breken, terwijl de twee bonustracks uit de
´Volcano´-sessies wél het goede pad volgden. Daarnaast kon ook de
internet-teaser ´Black Crow On A Tombstone´ niet meteen bekoren,
onder andere omdat het schaamteloos een oude riff leek te
herhalen.

Maar die vrees, beste lezer, bleek uiteindelijk ongegrond. Samen
met het schitterende ´Vertebrae´ van Enslaved is ´The Age Of Nero´
waarschijnlijk een van de beste cd’s van 2008. Daar zijn
verschillende redenen voor. Om te beginnen zullen de meeste
recensenten erop wijzen dat ´The Age Of Nero´ eigenlijk het
logische vervolg is op ´Now, Diabolical´. Dat klopt ergens, want
songs als ´Commando´, ´The Wolfpack´ en ´Last Man Standing´ passen
perfect in de uitgepuurde, groovy aanpak van het nieuwe Satyricon.
´The Wolfpack´ gebruikt zelfs opnieuw het soort rituele
gitaarintermezzo dat we nog kennen van ´The Rite Of Our Cross´. Het
enige verschil is dat deze songs gewoon beter zijn. In
tegenstelling tot de vaak inwisselbare songs van ´Now, Diabolical´
hebben deze tracks een eigen identiteit en wekken de vele
tempowisselingen onweerstaanbare headbang-neigingen op. Uw
nekwervels wezen gewaarschuwd.

Een track als ´Commando´, bijvoorbeeld, is niets minder dan
uitgepuurde metalperfectie. Ik heb ook mijn eerste indruk over
´Black Crow On A Tombstone´ moeten aanpassen; het is eigenlijk een
duivels geslaagde single waar Frost bovendien met succes zijn
imponerende drumvermogen kan etaleren. En zelfs ´My Skin Is Cold´
valt uiteindelijk wel te smaken, al heeft dat ook te maken met de
lichte wijzigingen die deze track heeft ondergaan in de overgang
van ep naar cd. ´The Age Of Nero´ doet alles wat ´Now, Diabolical´
doet, met andere woorden, maar beter. Bovendien doet de nieuwe
plaat heel wat meer. Zo bevat de cd drie langere meesterwerken.
´Die By My Hand´ is een eerste epische track die bovendien dat oude
Satyricon-element, het mannenkoor, met succes herintroduceert. Het
lijkt zelfs even alsof we terug naar het imposante ´Night Of Divine
Power´ aan het luisteren zijn. ´The Sign Of The Trident´ kan dan
weer mee met het beste werk op ´Volcano´. In zekere zin lijkt het
wel een combinatie te zijn van ´Repined Bastard Nation´ – stevige
hakriff in het begin – en ´Mental Mercury´ – slepende riff op het
einde. Volgens Satyr gaat het hier om een flagship song en
dat is geen slechte beschrijving, want deze track verenigt
inderdaad de beste elementen van Satyricon. Maar net zoals op
´Volcano´ heeft de band het beste tot het laatste bewaard. ´Den
Siste´ is wat mij betreft voorlopig dé track van het jaar 2008. De
reden daarvoor is simpel. Elk aspect van deze song roept dezelfde
heroïsche maar depressieve sfeer op die typerend is voor de beste
blackmetalsongs. Met een riff die als zwarte lava onherroepelijk
uit je luidsprekers lijkt te schuiven, creëert Satyr de perfecte
atmosfeer om zijn Noors gesis over het einde der dagen te
begeleiden. Wat daarbij vooral opvalt, is dat het beste stuk van de
belangrijkste riff even simpel als briljant is. Luister maar naar
de subtiele melodie die na een halve minuut de riff komt
binnengeslopen. Daarnaast kwijt Frost zich ook op deze song perfect
van zijn taak. Verrassend genoeg keren zelfs de blazers uit ´Now,
Diabolical´ terug in deze song en passen ze dit keer perfect in de
quasi-Emperor-achtige sfeer. Een angstaanjagend goede song
dus.

Wat het plaatje compleet maakt, is dat zowel Satyr als Frost hier
hun beste werk tot nu toe afleveren. Zo zorgt Satyrs scream voor
verschillende memorable momenten, denk maar aan het opzwepende
begin van ´Commando´ of het refrein van ´Black Crow On A
Tombstone´. Daarenboven laten de complexere songs Frost toe om
zowel extreem snel als extreem gevarieerd uit de hoek te komen met
zijn drumkit. Ten slotte heeft de hulp van Joe Baresi – net zoals
bij Enslaved, trouwens – voor een loepzuiver maar toch gitzwart
gitaargeluid gezorgd. Wat ook vermeld mag worden, is dat deze songs
in quasi-perfect artwork zijn verpakt. In tegenstelling tot ´Now,
Diabolical´ evenaart de fotografie hier het weergaloze niveau van
´Nemesis Divina´ – die adelaar! – en ´Volcano´ – die foto´s in de
mist! Satyr heeft het terecht opgemerkt in een interview; elke foto
van het boekje roept inderdaad perfect de sfeer op van de song in
kwestie. Al moet ik dus een half puntje aftrekken voor het mindere
´My Skin Is Cold´ en de irritante
speciale-versie-met-de-ep-die-de-fan-al-lang-heeft, deze cd
bevestigt dat Satyr en Frost de teruggekeerde koningen zijn
waarover ze al zongen op ´Mental Mercury´. Satyricon is simpelweg
de beste blackmetalband ter wereld. Dat moest opnieuw bewezen
worden, wat mij betreft, maar die test is bij deze met glans
geslaagd. De strijd voor de top drie van 2008 is dan ook
begonnen.

http://myspace.com/satyricon

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − 11 =