Iedereen die er ooit is geweest, of anderzijds ooit een film als
Lost in
Translation gezien heeft, zal vinden dat ik een open deur
intrap door te zeggen dat de Japanse maatschappij in zowat alles
verschilt van de onze. De flarden Japanse cultuur die tot in onze
contreien raken (denk maar aan de magisch-realistische romans van
Haruki Murakami of de tekenfilms van Hayao ‘Spirited Away‘ Miyazaki)
geven vaak blijk van een compleet andere aanpak en opbouw dan wat
wij, westerlingen, doorgaans gewend zijn. Ook in ‘onze branche’, de
alternatieve muziek, lijkt het land van de rijzende zon zich steeds
meer te tonen. Twintig jaar geleden werkte Ryuichi Sakamoto al
samen met Iggy Pop en Talking Head David Byrne, en tegenwoordig
geven bands als Mono en Guitar Wolf blijk van veel talent en dito
honger en vernieuwingsdrang. Aan dat rijtje kan je gerust Polysics
toevoegen. Dit viertal uit Tokyo bestaat al meer dan tien jaar, en
bracht ondertussen al zeven platen en een best of (‘POLYSICS OR
DIE!!!!’ getiteld) uit. Naar eigen zeggen maken ze ’technicolor
pogo punk’, en ook wij kennen geen beter woord voor de krankzinnige
geluiden waar wij onze buren in de dagen voor het Polysics-optreden
in de Brusselse VK* mee teisterden. Research, meneer!
Het viertal kwam op in hun karakteristieke overalls, met ‘anoniem
makende’ zonnebrillen zoals Studio Brussel die vorig jaar uitdeelde
op de festivals. Frontman Hiroyuki Hayashi sprong meteen het podium
op als de gitaarheld die wij enkel luchtgitaar spelend kunnen zijn,
en schreeuwde het concert op gang met de woorden ‘WE ARE
POLYSICS FROM TOKYO, JAPAAAAAN! ENJOY THE SHOOOOW!!!’. Tijdens
de rest van het optreden zou hij letterlijk elk woord in de
microfoon gillen. En een show krégen we, daar had je je
samoeraizwaard op kunnen verwedden.
Hayashi en co vlogen doorheen de set, en speelden een van de meest
energieke optredens die wij ooit hebben gezien. Elk nummer had wel
z’n eigen gimmick, zodat het concert nooit saai werd. Tijdens ‘I My
Me Mine’ haalde toetseniste Kayo er een blokfluit bij, even later
speelde ze een cheerleader (compleet met pomponnetjes). Dansbaar
was het in ieder geval, en Hayashi maakte er ook een erezaak van om
elk deel van de zaal hoogstpersoonlijk op te zwepen. Van de teksten
(afwisselend Engels, Japans en brabbeltaal) was geen woord te
verstaan, maar dat was het punt dan ook niet. Een avondje Polysics
gaat niet over een boodschap, het gaat over een band die
speelhalgebliep tot een kunstvorm heeft verheven en daar samen met
het publiek compleet lós op gaat.
Helaas hadden veel nummers ook niet veel meer om het lijf dan enkel
een gimmick. Onder het vele gebliep en de onweerstaanbare act
schuilden nummers die wat te gelijkaardig waren om lang te boeien.
Natuurlijk is dat gebrek aan diepgang net het sterke punt van
Polysics, maar zelfs met zo’n podiumprésence is de lol er zo na een
tijdje ook wel af.
Drie kwartier plus een korte bisronde: meer kregen we niet van de
dames en heren uit Tokio, Japaaaaan. Hayashi en kornuiten
waren dan ook volkomen uitgeput na zo’n energiek concert, en wij
hadden het ook wel zo’n beetje gezien. Een blijvende stempel op de
popmuziek zal Polysics niet drukken, maar net als Westerse bands
als Kaiser
Chiefs (voor wie de Japanners nog een tijd het voorprogramma
hebben verzorgd) en Dropkick Murphys zijn
ze goed voor op z’n minst 1 avondje complexloos amusement. Zij
verdienen er in ieder geval al een goed decennium hun sushi mee, en
zetten tegelijk de wereld rond zalen op hun kop. Wij zijn te zeer
gecharmeerd om hen dat te misgunnen.
