Bella Union, 2008
Vele multi-instrumentalisten zijn niet bepaald polyglotten en daar
is Peter Broderick geen uitzondering op. De uiterst veelzijdige
Amerikaan spreekt op z’n albums namelijk enkel de taal van de
melancholie, maar hij is zo goed van de tongriem gesneden dat hij
de verscheiden dialectiek van de weemoed schijnbaar moeiteloos naar
z’n hand zet. Op Float profileerde
Broderick zich namelijk nog als het jonge neefje van Max Richter, maar op
‘Home’ nestelt de getalenteerde jongeling zich in het warme hooi
van eigenzinnige singer-songwriters als Bon Iver en Sufjan Stevens. Of
Broderick nu met de strijkstok z’n viool aait of aan de snaren van
z’n akoestische gitaar plukt, maakt echter weinig uit. Het
resultaat is in beide gevallen bijwijlen van een bloedstollende
schoonheid.
Of Peter Broderick met deze plaat echt thuiskomt, is echter maar de
vraag. De piepjonge Amerikaan gaat namelijk al een tijdje op de
hort met het immer toerende Efterklang en ook op
muzikaal vlak lijkt Broderick aan een symbolische pelgrimstocht
zonder eindbestemming bezig. De metamorfose die de man op zo’n
korte tijd doormaakt, is zonder meer impressionant te noemen. De
muziek van Broderick is in de schemerzone tussen ‘Float’ en ‘Home’
immers verveld van neo-klassieke verstilling naar intimistische
singer-songwriterkunst. De manier waarop de multi-instrumentalist
razendsnel weet te muteren zonder bruusk over te komen, doet dan
ook vermoeden dat de man in de toekomst nog van muzikale schutkleur
zal veranderen.
Hoe dan ook, net als op ‘Float’ is zijn rol als violist bij
Efterklang ook op ‘Home’ koren op Brodericks creatieve molen. Zo
overspannen opener ‘Games’ en afsluiter ‘Games Again’ de plaat met
feeërieke stemmen van engelenscharen zoals die ook de platen van de
Deense sprookjesfanfare met donsveertjes besprenkelen. Daartussen
gaat Broderick aan het schuinsmarcheren met tijdloze,
hypnotiserende sprookjesfolk die de brug slaat tussen Nick Drake en
Bonnie ‘Prince’
Billy.
Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de cyclus van ‘Home’
wordt vervolmaakt door pingelend gitaargetokkel en meanderende
vocale melodieën. Stond op ‘Float’ nog de woordeloze schoonheid in
het uitstalraam, dan ontpopt Broderick zich nu als
troubadour/verhalenverteller. Zo zijn ‘And It’s Alright’, ‘With The
Notes In My Ears’ en ‘Below It’ bemoedigende schouderklopjes van
songs waarin de veelgelaagde stempartijen van Broderick tederzacht
de horizontale tango dansen met akoestische gitaarklanken. Toch
heeft de muziek van Broderick ook hier niet altijd woorden vandoen
om de achterliggende emoties te laten openbloeien. In ‘Esbern
Snares Gade 11,2tv’ en ‘There And Here’ worden dezelfde
gitaarklanken enkel door ruisende ambient als veertjes in de lucht
geblazen, maar het resultaat blijft evenzeer aan de ribben
kleven.
Zo’n instrumentaal interludium verstevigt de fundamenten van
‘Home’, want het enige kruisje in Brodericks huisje vormt z’n stem.
De Amerikaan beschikt namelijk niet over het soulvolle falset van
Bon Iver of het bezwerende parlando van Nick Drake. Door de
betovering van de vocale loops houdt hij de verveling lang buiten
de deur, maar in ‘Not At Home’ en ‘Maps’ vervalt Broderick toch in
een hees geprevel dat al te snel in het ijle oplost. Gelukkig is
het routeplan van deze songs gedetailleerd genoeg om ze niet
verloren te laten lopen tussen de andere parels op ‘Home’.
Peter Broderick komt dan wel nog maar net loeren, maar de man mag
nu al een ware muzikale matroesjka genoemd worden. In de
onvoorspelbare jongeling huizen verschillende artistieke persona’s
en ook ’s mans gedaante van singer-songwriter voelt allerminst
onnatuurlijk aan. ‘Home’ is namelijk geen vluchtige hotelkamer,
maar een warm onderkomen waar iedere melancholische ziel steeds
terecht kan. In een rechtvaardige wereld zouden alle wegen naar dit
plaatje leiden, maar neemt u vooral geen risico’s en trek zelf naar
de platenboer om ‘Home’ op de kop te tikken.
http//www.myspace.com/peterbroderick
