The Fratellis :: Here We Stand

UNiversal, 2008

In 2006 veranderden The Fratellis – drie doorsnee Schotten met veel
muzikaal gevoel – de soundtrack der voetbalstadia en festivalweides
grondig. Er was niet veel voor nodig om hun springerige
debuutsingle ‘Chelsea Dagger’ een plekje te geven naast vaste
waarden als ‘Seven Nation Army’, ‘We Are The Champions’ en ‘God
Save The Queen’.
Een positief gevolg was dat hun debuutalbum Costello Music dan
ook allesbehalve onopgemerkt is gebleven. Anderzijds werden The
Fratellis ook geconfronteerd met de keerzijde van de medaille
aangaande het neerpennen van dergelijke anthems.
Je nummer wordt om te beginnen zo vaak gespeeld dat zo goed als
iedereen er buiten de stadia en festivalweides om nog maar weinig
positieve voeling mee heeft, en dan hebben we het nog niet over het
feit dat je het bij het gros van de ‘serieuze’ critici al helemaal
verkorven hebt. Niet dat The Fratellis daar veel om geven. Twee
jaar later hebben ze een tweede album uit, vergezeld door de
veelzeggende titel ‘Here We Stand’.

Dat stevige statement wordt – na een weinig verfijnd, maar
heimelijk toch grappig openingsstukje (“If you were a shit,
what kind of shit would you be?”
) – meteen kracht bijgezet
door ‘My Friend John’. Op het eerste gehoor wordt al duidelijk dat
The Fratellis het op dit album niet gaan riskeren om een nieuwe
‘Chelsea Dagger’ tot leven te brengen. Waar ze echter nog steeds
niet voor terugdeinzen, is het maken van catchy rock ‘n roll. Als
daar een vette knipoog naar de vorige vijf decennia van de Britpop
mee gepaard moet gaan, dan is dat maar zo. En het ís zo, hetgeen
een wandeling doorheen de elf songs op ‘Here We Stand’ gauw
uitwijst.

Na de stevige opener met Arctic Monkeys-feel,
duikt het drietal terug in de tijd met het met een charmant
honkytonkpianootje gezegende ‘A Heady Tale’. Het duurt nog geen
seconde eer je jezelf in een oude saloon waant waar de sfeer er
goed inzit en de drank rijkelijk vloeit. “Pour yourself a drink
or three/And maybe we’ll think clearer for a while”
zingt Jon
Fratelli op de verdacht veel op ‘Let Me Entertain You’ gelijkende
melodie. En wees gerust, ook vandaag de dag nog hebben The
Fratellis met deze song een pubklassieker te pakken.

‘Shameless’ is een traditioneel Fratellisnummer, waarin de Schotten
maar moeilijk kunnen verbergen dat hun hart nog steeds bij de
glamrock van bands als T-Rex en Slade ligt. Leuk, maar dé grote
meezinger op de plaat is ‘Look Out Sunshine!’, een Oasis-achtige
song die schreeuwt om de grote podia. Subtieler dan ‘Chelsea
Dagger’, maar desalniettemin een nummer dat gemaakt is voor de
festivals.

‘Stragglers Moon’ laat de meer volwassen kant van de band horen –
niet te vergeten: twee van de drie mannen zijn gemakkelijk tien
jaar ouder dan de leden van de meeste andere Britse indiebandjes –
en doet zelfs een beetje aan The Beatles denken met zijn sterke
melodie, niet al te gecompliceerde lyrics en een origineel slot.

Het is meer dan vreemd te noemen dat eerste single ‘Mistress Mable’
het niet beter gedaan heeft in de charts, want ook dat is een
nummer dat populaire en kwalitatieve muziek verenigt op een manier
die maar al te vaak zeer moeilijk te verwezenlijken blijkt.

Tussen al het gitaargeweld vinden we ook enkele rustigere nummers
op het album terug. Op de debuut-cd werden we aangenaam verrast
door het lieflijke ‘Whistle For The Choir’. Het equivalent van dat
nummer op ‘Here We Stand’ is het al even bekoorlijke ‘Babydoll’. Zo
wordt nog maar eens bewezen dat het vaak net de vrolijke, ietwat
ruige jongens zijn die bijwijlen verrassend innemend uit de hoek
kunnen komen.

‘Tell Me A Lie’ is met dank aan de vele tempowisselingen met
voorsprong het meest gevarieerde nummer op de cd, maar zeker niet
de leukste song van de elf op ‘Here We Stand’. Het wordt The
Fratellis vaak verweten te simpele nummers uit hun pen te schudden,
al is het mij alvast een raadsel waarom de jongens net aangevallen
worden op hun sterkste punt.
Geef mij immers maar liever liedjes als het swingende ‘Acid Jazz
Singer’, het uiterst retro en gezellig klinkende ‘Lupe Brown’ en de
naar een klassieke climax evoluerende afsluiter ‘Milk And
Money’.

‘Here We Stand’ is zeker geen kopie van ‘Costello Music’, maar wel
een album waarop The Fratellis – ondanks de vele invloeden –
helemaal zichzelf zijn gebleven. Net die authenticiteit leverde hen
een weinig originele, maar hoogst vermakelijke plaat op waar iedere
Britpopfan zonder al te veel pretenties van zal smullen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − vijf =