The Fratellis :: Costello Music

En wie wordt het volgende Snoepje van de Week? Als we de Britse
pers moeten geloven zijn dat The Fratellis (niet te verwarren met
The Fruitellas dus, woehaha). Voor ons mag het best. Meer
zelfs, de muziek van de Schotten is zo aanstekelijk en bevorderlijk
voor het humeur, dat het liedje van The Fratellis gerust een pak
langer mag duren dan die spreekwoordelijke week. Maar wat maakt nu
dat wij uitgerekend deze plaat smaken en niet die van de
duizend en één andere debuten die dit najaar verschijnen? Misschien
omdat deze band begrepen heeft dat de donkergrijze jaren ’80 niet
eindeloos kunnen uitgemolken worden, en wellicht daarom liever
teruggrijpt naar muziek met een grote funfactor uit de jaren ’60 en
’70.

The Fratellis komen uit Glasgow en zijn met zijn drieën: Jon
Fratelli zingt en speelt gitaar, Barry Fratelli is de bassist en
Mince Fratelli drumt. De jongens leerden elkaar een jaar of twee
geleden kennen via een advertentie in een platenwinkel; in
tegenstelling tot wat wel eens wordt beweerd zijn ze dus geen
familie en al zeker geen broers (Jon en Barry zijn op elf dagen na
precies even oud). Volgens de eerste bio’s die de wereld werden
ingestuurd zou de groepsnaam afkomstig zijn van een bende uit ‘The
Goonies’, een kinderfilm uit de jaren ’80, maar intussen kwamen
overijverige perslui niettemin te weten dat alvast de bassist wel
degelijk Fratelli zou heten. Maar misschien is zelfs dat niet waar,
want de band maakt er bij momenten wel een sport van de
buitenwereld op het verkeerde been te zetten en bij de neus te
nemen.

Dat de groep nu al met een debuutplaat voor de dag komt is – zelfs
in het MySpace-tijdperk – heel erg snel. Het zat de jongens dan ook
van bij het begin echt wel mee. Jon, Barry en Mince speelden
nauwelijks een half jaar samen toen ze voor het eerst in Londen
mochten optreden. Daar werden ze niet alleen opgewacht door een
heleboel fans, maar ook door een legertje gewichtige lieden uit de
bizz die stonden te zwaaien met een contract. ‘Creeping Up the
Backstairs’, de eerste e.p., verscheen enkele weken later en is
inmiddels, nu de Fratelli-hype stilaan haar hoogtepunt begint te
bereiken, een waar collector’s item geworden.
De band zelf bleef gelukkig verrassend koelbloedig bij de
belangstelling die hen plots te beurt viel. Een eerste, kleine stap
was gezet, maar het grote werk moest nog beginnen. Platenfirma
Universal zette echter de grote middelen in en trok een aardig
budget uit voor ‘Costello Music’: alras mocht het drietal zijn
koffers pakken en het vliegtuig nemen naar Los Angeles, om daar
onder de hoede van producer Tony Hoffer (Beck) te werken aan hun
eersteling.

Van bij de eerste kennismaking met de dertien songs op ‘Costello
Music’ kan je niet om het hoge pretgehalte heen. Want daar draait
het toch allemaal om in rock-‘n-roll, niet? Verwacht dan ook geen
uit het leven gegrepen ontboezemingen of Grote Thema’s in hun
teksten, maar stevig aangedikte, lollige lyrics die – niet zonder
enige zelfspot – worden bevolkt door ‘miserable cunts’,
wier voornaamste tijdverdrijf bestaat uit het najagen van
onbereikbare liefdes in hippe clubs en discotheken, en het (op hun
beurt) afwijzen van ‘dumb and twee girls’.
De catchy singles ‘Chelsea Dagger’ en ‘Henrietta’ effenden ook hier
het terrein voor de groep, met hun full-cd onder de arm kunnen de
jongens nu ook beginnen aan de verovering van het vasteland. De
negen nieuwe songs (plus ‘Creeping Up The Backstairs’ en ‘Got My
Nuts From A Hippy’ van de eerste e.p.) liggen allemaal in het
verlengde van en zijn minstens even goed als de reeds gekende
singles. Wat ons betreft mogen ‘Vince the Loveable Stoner’, ‘Baby
Fratelli’, ‘Doginabag’ of ‘I Knew You Cried Last Night’ binnen
afzienbare tijd dan ook de ether teisteren, tot onze oren totaal
verlebberd naast ons hoofd hangen.

Meer dan eens moesten we denken aan ‘The Best Little Secrets Are
Kept’ van Louis XIV, maar ‘Costello Music’ roept net zo goed
herinneringen op aan de glam-periode van Bowie. Bovendien is het in
tegenstelling tot bij de Amerikaanse T. Rex-klonen niet al glamrock
wat de klok slaat, want ook het vroege werk van de Beatles, de
Kinks en de Stones is The Fratellis duidelijk niet vreemd.
Over de houdbaarheid van dit plaatje willen we het vandaag niet
hebben. Wat vandaag telt is dat The Fratellis met ‘Costello Music’
een ferm tegengif hebben ontwikkeld tegen de gestaag groeiende
meute muzikanten die vooral zichzelf veel te serieus nemen. De fun
spat er van af, de hits zullen dra volgen.
Op 28 januari spelen The Fratellis zelfs voor u ten dans in de
ABBox. Wat houdt u tegen om dan in levende lijve kennis te maken
met deze sympathieke lads?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + vijftien =