Goeie titel, Here We Stand. Zo klinkt de muziek namelijk: zelfverzekerd, niet te moeilijk, benen metertje uit elkaar en spelen maar. Een opvolger maken voor de plaat die ons — het intussen tot voetbalhymne uitgegroeide/gedegradeerde (schrap wat volgens u niet past) — “Chelsea Dagger” schonk, was wellicht geen makkelijke opgave, maar Jon Fratelli is er cum laude in geslaagd.
De aftrap wordt gegeven met “My Friend John”: rollende drums, fijn riffje er overheen en gààn. Meer moet dat niet zijn en dus staat het na drie minuten al 1-0. Ook “A Heady Tale” is er pal op: schijnbaar moeiteloos spelen gitaar en drum elkaar de zomerse melodie door, waarna Jon Fratelli afwerkt met een lekker lang la-laaa-refrein. Heerlijk festivalvoer dus, net als “Shameless”, dat de hattrick compleet maakt.
Vernieuwend is het allemaal niet natuurlijk, maar daarvoor moeten we dan ook niet bij The Fratellis zijn. Wèl voor “Look Out Sunshine!”, dat meer uren zonneschijn bevat dan de eerste twee weken van juli samen. Het is een nummer dat met plezier doet terugdenken aan het onvolprezen ensemble “Jellyfish”, dat ons in 1990 het sublieme “Bellybutton” schonk. U weet niet waarover we het hebben? Loop naar de dichtstbijzijnde platenwinkel of surf NU naar iTunes en koop het blindelings!
Intussen laten The Fratellis heel even het tempo, maar niét het niveau, zakken: “Stragglers Moon” koppelt een mooie melodie aan een bezwerend refrein (“She can’t help it, the girl can’t help it”) en “Babydoll” is gewoon te vrolijk voor woorden. Helemaal goedgezind word je ervan.
”Tell Me A Lie” is hardrock, maar dan zonder de aandacht voor de achterliggende popsong te verliezen, “Acid Jazz Singer” lijkt al een paar decennia te bestaan, zonder ook maar één ogenblik gedateerd aan te doen en ook “Lupe Brown” klinkt als een cover die ze zelf geschreven hebben. Het vat The Fratellis mooi samen: originaliteit staat niet op het prioriteitenlijstje; als de song goed klinkt en lekker swingt, is het al meer dan goed. Ook voor ons, trouwens.
Afsluiten doen ze met “Milk and Money”, een pianoballad die halverwege openbarst in een euforisch slotakkoord. Nu ja, afsluiten: bij iTunes krijg je er nog “Jesus Stole My Baby” bovenop, een extra track die op ons exemplaar van de cd nergens vermeld staat. Vreemd genoeg duikt het nummer niet als laatste op, maar wel als zevende. Niet dat het stoort, ook deze song past helemaal in het plaatje.
”If you were a ship, what ship would you be?” Met deze ietwat ongewone vraag opent de tweede plaat van The Fratellis. Over onze eigen maritieme gedaante moeten we nog even nadenken, maar in hùn geval is het antwoord overduidelijk: een plezierboot.
