SSM :: Break Your Arm For Evolution

Twee jaar geleden pakte SSM heel verrassend uit met een in Detroitse roots gedrenkte popplaat. Met Break Your Arm For Evolution is de groep terug en niet van plan om minder risicovol te werk te gaan.

In de wereld van de popmuziek is er vaak een moeilijke tweede nodig om het publiek te laten inzien wat het debuut zo speciaal maakte. Dat is eveneens het geval voor SSM: de groep bracht met SSM een psychedelische popplaat waarvan het unieke karakter vooral aan zwaar doorwegende Detroitse roots te wijten was. Deze roots lijken op Break Your Arm For Evolution meteen minder prominent aanwezig, wanneer SSM de nieuwe plaat in "Déjà Vu" met een paar vervormde stemmen en een flauw melodietje aftrapt.

Het is uiteraard niet nodig om als popgroep in herhaling te vallen, maar als je met iets nieuws op de proppen wil komen, moet je natuurlijk wel met krachtiger ingrediënten kunnen uitpakken. Daarvoor is een liedje als "Déjà Vu" niet sterk genoeg: het nummer steekt weliswaar gewaagd in elkaar, maar wanneer het combo na een vlakke eerste helft toch maar met gitaarsolo’s besluit uit te pakken, krijg je de indruk dat de groep niet weet waar hij naartoe wil. Hetzelfde geldt voor "Johnny’s Holding For The First Time" dat het midden houdt tussen moderne britpop à la Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs enerzijds en groepen à la Arcade Fire en Clap Your Hands Say Yeah anderzijds. Het maakt duidelijk waar het schoentje tegenwoordig een beetje knelt: SSM probeert zo hard met moderne popmuziek mee te zijn dat de groep bijna vergeet waar hij zijn mosterd heeft gehaald.

Nummers als "Regenerate Your Face" en "Start Dancing" vertonen nochtans treffende overeenkomsten met het materiaal van het vorige album. "Regenerate Your Face" lijkt op het haarfijne "2012", dat tegelijkertijd met een vette groove en een overdreven emotionele stem kon uitpakken, terwijl "Start Dancing" met geluidjes uit videogames opvalt. Het echte gitaarwerk krijgt hier echter een kleinere rol. Naar de rock-’n-rollroots van de ex-bandleden van respectievelijk The Sights, Cyril Lords en Hentchmen is het bijgevolg harder zoeken.

Dat wil echter niet zeggen dat alle muzikanten op hun lauweren kunnen rusten. De rol van percussiewonder Dave Shettler komt — in tegenstelling tot zijn collega’s — immers meer in de verf te staan. En terecht, want hij kan met zijn bevreemdende drum perfect op het veelvoud van speciale effecten inspelen, wat in nummers als "Marian" en "Let’s Make A Baby" voor heel bijzondere resultaten zorgt. Deze moderne aanpak zorgt er paradoxaal genoeg echter voor dat Break Your Arm For Evolution zeker geen gemakkelijker plaat dan zijn voorganger is.

Dat SSM met afsluiter "Underground" toch nog even helemaal loos gaat, zorgt in de finale momenten voor een niet te bittere afdronk: het nummer pakt uit met een constant in snelheid opbouwende melodie waarvan je zelfs zou kunnen denken dat het van The Chemical Brothers is, terwijl uitbundige vocalen eveneens op een finale anticiperen. Het maakt van "Underground" veruit het meest psychedelische nummer van het plaatje.

Toch volstaat SSM’s finale niet om van Break Your Arm For Evolution de overtreffende trap van SSM te maken. Daarvoor verlaat SSM het vertrouwde pad net iets teveel, zonder er krachtige toeren voor in de plaats te kunnen stellen. Misschien dat daar met hun potentieel in de toekomst nog wel eens verandering in kan komen, maar inmiddels kan u met het debuut nog wel een paar jaar verder.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 9 =