Nederland – en in mindere mate België – maakte kennis met Otto
Wichers ofte Lucky Fonz III toen deze jonge Amsterdammer in 2006 de
Grote Prijs van Nederland voor Songwriters binnenreef. Een jaar
eerder had hij in eigen beheer al een debuutalbum uitgebracht, dat
vooral na zijn overwinning de aandacht trok en duchtig bewierookt
werd. Het was echter meteen vooral uitkijken naar een opvolger voor
het titelloze debuut. Zou Fonz de belofte kunnen waarmaken? De fans
mogen opgelucht ademhalen: ‘Life is Short’ laat daar geen twijfel
over bestaan.
‘Draw me a River’ roept meteen weer dezelfde vergelijkingen op die
me ook te binnen schoten toen ik Lucky Fonz een tijdje terug aan
het werk zag als voorprogramma voor onze
Zweedse vriend Jens Lekman. Qua
songs schurkt de Nederlander dicht aan bij het werk van Vlaamse
trots The Bony King of Nowhere. Maar daar waar diens zanger Bram
Vanparys vocaal bijzonder sterk uit de hoek komt, is de stem van
Fonz eerder beperkt. Dat kan voor sommigen een serieuze hinderpaal
zijn, maar voor wie houdt van een eerlijk, breekbaar en verhalend
stemgeluid (denk Bonnie ‘Prince’ Billy
of Bright
Eyes) zal dit als zoete koek naar binnen gaan.
Een andere gelijkenis met alle voorgaande referenties is het
songschrijvertalent waarover Lucky Fonz zonder twijfel beschikt.
Nergens pakt hij uit met ingewikkelde melodieën, maar
desalniettemin staan er heel wat prachtsongs op ‘Life is Short’. Je
moet al flink op zoek gaan om een plaat te vinden die een even
mooie waslijst aan topnummers kan tentoonspreiden. Naast de
openingssong is ook bijvoorbeeld ‘Once I was a Lady’ het perfecte
visitekaartje voor Fonz. Een melancholische song die op je afkomt
als een charmant folkloristisch verhaal met hier en daar een
humoristische noot. Simpel maar uiterst doeltreffend. Absolute
kippenvelmomenten zijn echter ‘Seven Years of Observation’ en ‘The
Island’, nummers waarmee Wichers zich kan meten met de
allergrootsten in het genre. Minder indrukwekkend, maar nog steeds
uitstekend zijn ‘Christmas Lights in a Cave’, ‘In Search of the
Miraculous’ en de bijzondere afsluiter ‘All the Clocks’.
Positief is ook het feit dat Lucky Fonz de plaat nergens laat
verdrinken in een zee van weemoed. Hoe mooi ze ook zijn, het is
goed dat de talrijke melancholieke songs hier en daar afgewisseld
worden met een vrolijkere melodie. De opgewekte meefluiter ‘All my
Days’ doet het steevast prima tijdens optredens, maar is ook meer
dan welkom op deze cd. En het Beatlesque ‘Around the Backdoor’ doet
tijdig relativeren.
Niet alleen de melodieën van Lucky Fonz III blijven bij, zijn
teksten laten eveneens een diepe indruk na. Vooral in ‘Seven Years
of Observation’ springt Otto Wichers wonderlijk met zijn woorden
om. “In the holiest of places you’ll find the loneliest of
man/And after seven years of observation you find that you are one
of them”. Een verwoording uit de duizend. Maar ook elders op
de cd bruist het van de poëtische hoogstandjes. Zo nu en dan een
kleine banaliteit à la ‘Around the backdoor/Honey I called your
name/Oh baby baby baby/Honey I called your name’ wordt
ruimschoots gecompenseerd door stukjes om je vingers bij af te
likken:”When you said your heart beat somewhere else outside
of you, outside of yourself/You took the stones out of my street to
lay your head down upon my beach’ en ‘We’ll drown out the
noise by the sound of our whispering’ zijn maar enkele
voorbeelden.
Ik denk dat ik inmiddels mijn punt wel al gemaakt heb. Lucky Fonz
III weet met zijn tweede plaat probleemloos te bevestigen en mag
zich nu al bij de grootste singer-songwriters van zijn generatie
rekenen.
http://www.luckyfonziii.com/
http://www.myspace.com/luckyfonziii
