Duffy :: Rockferry

Wie van u weet nog niet dat deze jonge Welshe samen met Adele tot de zogenaamde New Amys wordt gerekend? Welaan dan, laten we zulke (beperkende) referenties dus maar in de kast en laat ons vooral beklemtonen waarom we zo verslingerd zijn aan dit meisje met "a bag of songs and a heavy heart".

Rockferry is als een karaokebar waar pakweg The Ronettes, Dusty Springfield, Marvin Gaye, de Walker Brothers en noem maar op, loos gaan op elkaars materiaal, terwijl barman Phil Spector het geluid heeft afgesteld. Alleen al bij de intro van zowat elk nummer struikelen namen van artiesten en songs over elkaar in je hoofd, maar het klinkt zo fantastisch dat je je er geen nanoseconde aan stoort, laat staan door wordt afgeleid.

Duffy heeft een stem die het ene moment stukken uit de muren schuurt, om vervolgens diezelfde muur met een prachtig likje verf in zo’n perfect juiste kleur te schilderen dat je je ogen er niet meer van kunt afhouden. Ze ziet er dan nog eens geweldig uit en vooral: ze heeft een team schrijvers achter zich verzameld die verdomd weten welke mosterd het beste smaakt. Vooral Bernard Butler (ex-Suede) moet zich kapot geamuseerd hebben op deze plaat, die ondergedompeld is in de jaren zestig, en is ondertussen zowat haar voogd geworden. De arrangementen zijn nooit minder dan hemels en de tien songs zijn van een adembenemende kwaliteit. Alles klopt, en al ruikt het wat naar beredeneerdheid, dit is zo goed gedaan dat het zo niet klinkt. En foert al de rest.

Zodra titelsong en voormalige single "Rockferry" inzet, weet je waar je aan toe bent. Een prachtige zanglijn voert een sierlijk ballet uit op een straffe melodie die de strijkers, samen met Duffy’s stem steeds harder uithalend, de daarbij mooist denkbare decoratie geeft. Je neemt even afscheid van dit tijdperk en je weet nu al dat je aan het einde niet meer "back to the future" wilt: het soulvolle "Warwick Avenue" en "Serious" nemen je verder mee voor een autorit in een Cadillac cabrio uit de jaren zestig op een snikhete zomerdag. Tijdens "Warwick Avenue" wordt er en passant verleidelijk naar "My Girl" van Smokey Robinson geknipoogd. Wij wuiven en glimlachen van op de achterbank als een tienjarig jongetje naar zijn eerste vleesgeworden verliefdheid. Helaas zal de autorit nog geen veertig minuten duren.

Voor de omschrijving van "Stepping Stone" verwijzen we gezwind naar het synoniemenwoordenboek onder het lemma "onweerstaanbaar". Aanvankelijk verwacht je een duplicaat van "Walk On By" van Dionne Warwick, maar het nummer gaat zijn eigen weg, en mondt uit in een slimme prachtsong die we na meer luisterbeurten dan gewoonlijk nog bijlange niet beu zijn. Zelden melancholie zo sexy weten klinken. "Hanging on Too Long" draagt aanvankelijk de vette handtekening van "Heard It Through The Grapevine" van Gaye, maar kan er gelukkig ook zelf een zetten eens de song vertrokken is.

"Mercy" is met voorsprong de meest catchy en deugddoende single van het eerste trimester van 2008 en klinkt (aanvankelijk) alsof B.E. King zich even is komen moeien zodat zelfs ons lijf met de soepelheid van gewapend beton elastische trekken begint te vertonen. En het retro-orgelpunt "Distant Dreamer" zou in handen van Roy Orbison vier decennia geleden zijn uitgegroeid tot een alle tijd relativerende klassieker, maar verdient die status nu alleszins niet minder: nu lijkt Petula Clark mee te zwemmen in een stroom waar spoelende nostalgie en borrelende, dromerige weemoed samenvloeien. We verdrinken er elke keer weer in.

Her en der duikt de vraag op hoeveel er van talentenjachtwinnares Amy Ann Duffy, die eerder Evanescence-achtige zijwegen instrompelde, in Rockferry zit. Eerlijk? Het kan ons nu even niet schelen. Tuurlijk klinkt ze nog niet doorleefd genoeg. Acht jaar geleden werkte ze nog in een viswinkel in een gehucht waar je een uur met de fiets moest rijden om een verdwaalde plaat te vinden. Ze heeft in ieder geval de stem, het talent én ze is de juiste mensen tegengekomen die het als vroedvrouwen uit haar halen. En ze heeft met Rockferry een ontzettend verslavende plaat op zak die ervoor zorgt dat ons zitje achterin die Cadillac voor lange tijd de kans nog niet krijgt om koud te worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 4 =