Stinky Lou And The Goon Mat With Lord Benardo :: 12 Roots N Boogie Blues Hits

Het Zwitserse rock-’n-rolllabel Voodoo Rhythm gaat vaak op zoek naar nieuwe bands tot ver voorbij de eigen landsgrenzen. Het label komt zelfs in België kijken en ontdekte het f**ked up bluescombo Stinky Lou And The Goon Mat in het Luikse.

In tegenstelling tot in eigen land is Stinky Lou And The Goon Mat geen onbekende meer in Europa’s bluesminnende onderwereldje. De groep toerde reeds een paar keer het continent rond en heeft momenteel opnieuw een hele resem Europese concerten op zijn agenda staan. En dat is niet eens verwonderlijk, aangezien er in Europa niet zoveel geloofwaardige blues gemaakt wordt, en eens een groep gekend is, kan deze natuurlijk gemakkelijk op loyaliteit in het wereldje rekenen.

Dat voorrecht viel Stinky Lou And The Goon Mat te beurt na zijn debuutplaat Fat Saussage For Dinner en dat is zeker niet helemaal onverdiend. Hun nieuwste plaat 12 Roots ’N Boogie Blues Hits toont immers dat de groep enerzijds heel veel respect heeft voor zijn grote voorbeelden — gaande van J.L. Hooker tot Bob Log — en anderzijds niet verlegen is om met modernere roots-’n-boogie uit te pakken. Hierdoor hoeven nieuwere namen als Jon Spencer Blues Explosion en The Black Keys als referentie niet eens belachelijk te klinken.

Met een openingsnummer als "Show Me Your Tits" lijkt het aanvankelijk alsof Stinky Lou And The Goon Mat zichzelf niet serieus neemt, maar niets is minder waar: de titel van het nummer staat in schril contrast met het doorleefde bluesniveau dat erin geëtaleerd wordt. In onze fantasie doemt er bijgevolg meteen een rokerig café op waarin een bezwete kerel zijn mondharmonica bespeelt, terwijl een andere zich op zijn cello uitleeft alsof het een stel blote borsten betreft, en er voor de rest alleen maar over foute vrouwen wordt gezongen.

Dat 12 Roots ’N Boogie Blues Hits een lofi-plaat is, maakt het weliswaar een beetje moeilijker voor een niet-ingewijd publiek om toe te happen. Toch valt er hier en daar een kant-en-klaar nummer te consumeren. "Lonely Man" bijvoorbeeld, dat met zijn teksten niet duidelijker op doel kan schieten en bijgevolg niet kan missen. Of wat dacht u van het bezwerende "Talking Man", dat blues en gospel in een vrij heldere productie met elkaar in harmonie brengt?

Nummers als "Supermarket" en "Promotion Boogie" verklaren waarom het combo onder f**ked up blues wordt geklasseerd: "Supermarket" stopt met plotse intervallen, gevolgd door een computerstemmetje en "Promotion Boogie" opent dan weer met spielerei. Een smet voor het plaatje? Niet echt. Daarvoor wegen de betere momenten net iets te zwaar door.

Dat een plaat niet slecht is, wil daarom uiteraard nog niet zeggen dat het een wereldplaat is. Maar is dat voor een eerlijke bluesgroep als Stinky Lou And The Goon Mat een vereiste? Niet wat ons betreft. Wat wij na 12 Roots ’N Boogie Blues Hits echter wel durven te hopen, is dat de groep op zijn minst door de organisatie van het Belgium Rhythm ’N Blues Festival opgemerkt mag worden. Ere wie ere toekomt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 3 =