Maninkari :: Le Diable Avec Ses Chevaux

We kijken om terwijl het stinkende spoor van angstzweet
onmiddellijk oplost in de dampende aarde. Stemmen fluisteren hun
sinistere onheilsspreuken, percussieve klanken komen als insecten
uit de barstjes in de grond gekropen en violen en synths trekken
zachtjes aan de hendel van de hellepoort, terwijl het besef dat
vluchten zinloos is zich van ons meester maakt. Heeft Stephen King
een huiveringwekkende versie van Christopher Nolans Memento gemaakt en zijn
wij de protagonist of zijn de ridders van de Apocalyps dan
eindelijk gearriveerd? Terwijl dergelijke vragen sluimeren in de
schemerzone tussen slaap en bewustzijn, ontwaken we om te merken
dat de muziek gedoofd is. De laser van de cd-speler is gestopt met
het lezen van de verdorven, ijzingwekkende literatuur van ‘Le
Diable Avec Ses Chevaux’ van Maninkari en eventjes zijn we daar
blij om. Eventjes, enkel tot wanneer het narcotische effect van dit
dubbelalbum is weggeëbd en we helder kunnen terugblikken op de
verstikkende intensiteit en de duivelse sfeerschepping van dit
Franse duo dat elk haartje op het lichaam ten berge doet rijzen.
Olivier en Frédéric Charlot bewijzen namelijk dat muziek geen
donderdrums of bliksemschichten van gitaren behoeft om een
toongezette helletocht als Slayer op een
geluidsdrager te wurmen.

Nee, in tegenstelling tot de machine die King, Araya, Hanneman en
Lombardo vormen, bulldozert deze tandem de gehoorwegen niet plat
met orgastisch metalgeweld. De broertjes Charlot kiezen voor een
veel subtielere aanpak, maar dat maakt hun langgerekte, door piano,
percussie en strijkers gedomineerde klankenspinsels er niet minder
infernaal op. Met hun koets trekken de twee filmische Fransen langs
het verlaten kruispunt van contemporain klassiek en ambient en ze
vertalen daarbij het tragische levensgevoel van Francis Bacon naar
notenbalken. Tijdens ‘Construit Sur Une Echelle Poussiere’ voert de
wind van verdoemde vioolklanken nog waarschuwingen met zich mee,
want met ‘Vol De Nuit’ ben je het claustrofobische universum van de
Charlots definitief binnengetreden en is er geen terugweg meer
mogelijk. De lucht kleurt zwart en uilen vliegen boven het bos
terwijl het duivelsverbond van samples en bevreemdende percussie de
luisteraar tot een woelmuis degradeert die angstig z’n hol
opzoekt.

Als er dan toch gegraaid moet worden in de snoepbakken van de
referenties koppelt Maninkari de melancholie en de zorgvuldige
compositieconstructies van Arvo Pärt en Henryk Górecki aan de
bevroren pianostukken van Satie. Besprenkel het geheel met de
grootstedelijke dreiging die DJ Food op ‘Kaleidoscope’ wist te
evoceren en je zit heel dicht in de buurt van de verstikkende
nachtwandeling die Maninkari samen met de luisteraar onderneemt.
‘Participation Mystic’, een epische compositie die eerder al was
verschenen op de Psychoide/Participation
Mystic
ep, wordt hier in twee delen gekapt door de duistere
pianopoëzie van ‘Opening Piano’, maar het hypnotiserende effect is
er niet minder om. Dat Yann Tiersen ook al
eens pleegt te verdwalen in de muizenissen van zijn gedachten
bewees de man met zijn collaboratie met Shannon Wright, maar de
broertjes Charlot keren het licht nog meer de rug toe, waardoor de
luisteraar uitgenodigd wordt tot macabere dansen in een soort
Amélie Poulain from hell-verhaal. Zonder bruuske
koerswijzingen schuifelt ‘Participation Mystic’ richting
verdoemenis en de luisteraar kan enkel volgen als een mak
lammetje.

De enige echte achillespees van ‘Le Diable Avec Ses Chevaux’
schuilt in de lengte. Het dubbelalbum neemt in totaal meer dan
honderd minuten in beslag en is daardoor niet gespeend van
klakkeloze herhaling. ‘Ota’ trapt het tweede schijfje wel nog
enigszins verrassend af met stuwende drumpartijen die heerlijk
contrasteren met de chaotische zwerm van percussieve details die de
rest van het dubbelalbum domineren. ‘Une Impasse Dans La Lumière’
bewijst echter dat een duistere sfeerschepping niet volstaat om een
spanningsboog als een gebalde zenuw te creëren. Drums lijken wel in
slaap te vallen terwijl violen maar blijven huilen als een
meelijwekkende roedel wolven en de eerste geeuw is al snel een
feit. Gelukkig raakt ‘Passage De Mystère Et De L’ Autre’ niet
verdwaald op een wirwar van zijsporen en bereikt de compositie met
strakker, Bernard Herrmann-achtig vioolwerk wel haar doel zonder
kleerscheuren.

Op basis van hun ep waren de verwachtingen bij enola voor dit
dubbelalbum hooggespannen. Hoewel Maninkari moeiteloos tegemoetkomt
aan al het goede dat hun eerste worpje beloofde, is ‘Le Diable Avec
Ses Chevaux’ een al te copieus menu geworden, dat zichzelf een
dienst had bewezen door voor een paar gangen minder te opteren. Wie
echter over een sterke maag beschikt en al vroegtijdig klaarkomt
bij een huwelijk van duistere ambient en al even helse klassieke
muziek dat nergens gearrangeerd overkomt, zal likkebaardend
genieten van dit dubbelalbum.

http://www.myspace.com/maninkari

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 4 =