Dave Gahan :: Hourglass

Rond de eeuwwisseling besloot Dave Gahan dat hij naast zijn métier
als zanger ook wel eens van songwriting wou proeven. Dit experiment
resulteerde in Paper Monsters en
beviel hem zozeer dat hij weigerde nog aan een nieuwe Depeche
Mode-plaat mee te werken als hij niet minstens voor de helft van
het materiaal een schrijverscredit kon verdienen. Helaas, het heeft
niet mogen zijn: op Playing The Angel
verschenen slechts drie tracks van zijn hand. Gahan moest inbinden,
maar bleef niet bij de pakken zitten en zette zich dan maar aan de
schrijftafel voor zijn tweede soloplaat. Waar Gahan zich op ‘Paper
Monsters’ zich vooral van zijn zachtere zijde toonde, borduurt
‘Hourglass’ radicaal verder op het elektronische facet van ‘s mans
werk.

Deze tactiek zorgde er alvast voor dat de lead single ‘Kingdom’, in
tegenstelling tot ‘Dirty Sticky Floors’, wél meteen met een knal
inslaat. De opbouw via ronkende beats, kordate drums en kelige
vocals wakkert de aandacht aan en tegen de tijd dat de hele boel in
het refrein opengetrokken wordt, heeft Dave je onherroepelijk bij
het nekvel. Opmerkelijk is dat deze track niet alleen op plaat
werkt, maar ook live ongetwijfeld een hoogtepunt zal vormen én
menige club in vuur en vlam zal zetten.
‘Kingdom’ is zeker niet enige track die zich meteen laat gelden:
ook het opzwepende anthem ‘Use You’ marcheert na één luisterbeurt
gegarandeerd dagenlang tussen de oren. ‘Endless’ gooit het over een
andere boeg: wat begint als een midtempo track, groeit via steeds
prominenter wordende beats stilaan uit tot een trippy feestje.
Diezelfde subtiliteit is ‘Deeper & Deeper’, dat met te
geprononceerde beats en een stemgebruik dat naar geaffecteerde
stoerdoenerij stinkt, spijtig genoeg niet gegund: de skip-toets
lonkt dan ook verleidelijk. Het is niet gemakkelijk om een tijdloze
elektronische song te schrijven, maar dit exemplaar klinkt al van
bij de release gedateerd.

‘Hourglass’ heeft ook een zachtere kant, die niet alleen een goed
gebalanceerd eindresultaat maar ook oerdegelijk rustig materiaal
oplevert. Ondanks de iets te lang aanslepende inleiding wordt
‘Insoluble’ alsnog een intrigerende song, die dankzij de lichte
variaties op het thema – de splitsing van de vocale sporen naar het
einde toe, bijvoorbeeld – kan blijven boeien. Van de meer ingetogen
songs spant opener ‘Saw Something’ echter de kroon: een prachtige
lovesong in een jasje van triphop die aan het einde magistraal
afgewerkt wordt met een extra gitaaraccent. ‘Miracles’ had van ons
dan weer in de vuilnisbak van de studio mogen belanden: niet alleen
is dit nummer muzikaal hoogst oninteressant en slaapverwekkend
monotoon, ook de lyrics worden gekweld door een hoge
clichématigheid (“I don’t believe in miracles and they happen
every day, I don’t believe in Jesus but I’m praying
anyway”
).

Met tien titels verdeeld over een vijtigtal minuten, wordt elke
track genoeg tijd gegund om zijn weg te zoeken. In de meeste
gevallen greep Gahan deze kans met beide handen aan om genoeg
detailwerk te verrichten, waardoor elk van zijn geesteskinderen
zich mooi kan ontplooien. Ondanks enkele misbakseltjes is
‘Hourglass’ daardoor toch een krachtiger, meer van zich afbijtende
plaat geworden dan ‘Paper Monsters’. De kritiek dat dit alles even
goed op een nieuw Depeche Mode-album had kunnen staan, gaat
natuurlijk ook ditmaal op, maar duidelijk is dan ook dat dit
solowerk voor Gahan eerder een creatieve uitlaatklep is dan een
poging om nieuwe paden te betreden. Zolang het materiaal van dit
kaliber blijft opleveren, zal hij daarover alvast van onzentwege
geen klachten ontvangen.

‘Hourglass’ kan hier beluisterd en gedownloaded worden.

http://www.davegahan.com
http://www.myspace.com/davegahanofficial

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + zestien =