Zucchini Drive :: Goodyear Television Playhouse

Vele handen maken zwaar werk licht, en veel producers geven aan een album de nodige diversiteit. Maar net zoals samenwerken het werk niet altijd vooruit helpt, zorgen verschillende producers op één plaat niet altijd voor een beter album. Diversiteit is mooi in de samenleving maar is dat daarom nog niet op een plaat.

Toen The World After 04/02 zichzelf omdoopte tot Zucchini Drive was het doel duidelijk: een grotere naambekendheid en meer succes. Tom De Geeter (Siaz) en Marcus Graap hadden in verschillende groepen al meermaals hun talent getoond maar zoals The Smiths al wisten: The World Won’t Listen. Een schare aan bekende en minder bekende producers werd aangetrokken om het duo eindelijk wereldfaam te bezorgen. Jammer genoeg was het album te wisselvallig om het niveau van het oudere werk te halen.

Op Goodyear Television Playhouse nemen Graap en De Geeter weer het heft in eigen handen en halen ze opnieuw het niveau van hun werk met Cavemen Speak, Stacs Of Stamina en Gunporn. Waar de nadruk bij het debuut veel meer op electrohop lag, grijpen de heren nu terug naar datgene waar ze het beste in zijn: hiphop, ditmaal diep geworteld in de jaren tachtig. Er is nog steeds een electro-invloed aanwezig maar die wordt nu gemengd met de avanthop van Cavemen Speak en de nostalgie van The World After 04/02.

Met “Mannequinlegs” worden de intenties meteen duidelijk: een donkere drum en slepende geluiden trekken de luisteraar mee de dieperik in, waar De Geeter en Graap hem opwachten. In die duistere dieptes heerst opnieuw een weemoedigheid die nostalgisch naar de jaren tachtig lonkt middels een kenmerkende pianoriedel en grotesk opgepompte drums die twee decennia geleden nog vernieuwend waren. Even lijkt het alsof TV On The Radio “A Brand New 39” overgenomen heeft maar al snel treden de twee MC’s op het voorplan.

Even dreigt het mis te lopen in “Choke”, dat zijn harmonium te nadrukkelijk laat weergalmen, maar Graap en De Geeter halen zonder al te veel kleerscheuren “Radical Days” dat met zijn “krakkemikkige” gitaar en dromerige keyboard ongegeneerd flirt met de jaren van onschuld die nu eenmaal verbonden zijn met de kinderjaren. In “Moms And Props” loert de grimmige volwassenheid echter opnieuw om de hoek. “Villeneuve” tracht die pijn te verzachten door niet alleen een veel jazzier en lichtvoetiger drumpatroon te programmeren, maar ook door een vrouwenstem te incorporeren.

Met “Over And Done” is het aan De Geeter en Graap om te bewijzen dat ze ook zangtalent hebben. Een “rockende” drum en gitaar dwingen de twee MC’s om hun karakteristieke rapstijl in te ruilen voor een zangerige vertelstem. Die gitaar keert samen met een goedkoop klinkende drumcomputer terug in het zwaar naar eigthies electrobubblegumrock knipogende “Handclap Handclap” dat ook zonder de nodige dosis ironie best te pruimen is.

Het melancholische “Crimson Targets” haalt een laatste keer de meeslepende piano en drum (met enkele knappe breaks!) van stal vooraleer “Bunny Love (Smack Addict)” het album in schoonheid schijnbaar afsluit. Aan het nummer is immers een verborgen track verbonden die naadloos aansluit bij de andere nummers.

In dit jaar vol sterke en vernieuwende hiphopreleases (Aesop Rock, El-P en Sage Francis) valt Goodyear Television Playhouse in vergelijking uiteraard een beetje licht uit. Maar De Geeter en Graap staan hun mannetje en blijven eenzelfde niveau halen, in welke constellatie dan ook. Het enige waar het duo zich voor moet behoeden, is dat het niet in de val van de herhaling trapt. Goodyear Television Playhouse is een uitstekende plaat maar voor wie de heren al even volgt, worden de patronen steeds duidelijker.

Zucchini Drive stelt op 28 september zijn album voor in De Kreun, samen met Bluebird en Mike Ladd

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 3 =