Nathaniel Mayer :: Why Don’t You Give It To Me?

Nu James Brown er niet meer is, is het in het land van de funk hoog tijd om de reserves uit de kast te halen. Nadat André Williams eind vorig jaar nog eens een plaat in het gezelschap van The Diplomats Of Solid Sound uitbracht, besloot Bomp Records op zijn beurt maar eens wat talent ter ere van Nathaniel Mayer uit te nodigen, wat resulteerde in Why Don’t You Give It To Me?

Het verhaal van Nathaniel Mayer begint in het jaar 1962, toen hij met "Village Of Love" in de USA een bescheiden hit scoorde. Met zijn volgende singles "Leave Me Alone" en "I Had A Dream" kon Mayer echter op minder bijval rekenen, waarop hij in 1966 met "I Want Love And Affection (Not The House Of Correction)" nog één keer — nu in de funkstijl van James Brown — een hit probeerde te scoren. Het resultaat klonk niet slecht, maar hij kreeg ruzie met het management van zijn label en het rampzalige gevolg was dat Mayer voor een paar decennia uit de wereld van de muziek zou verdwijnen.

Het zou uiteindelijk tot het begin van het nieuwe millennium duren voordat Mayer nog eens een teken van leven gaf. Dat gebeurde via een reeks comebackconcerten, met een eerste nieuwe studioplaat bij Fat Possum Records als logisch gevolg. Bij dat label liep Mayer vervolgens via een paar optredens een paar nieuwe grote namen als Troy Gregory (The Dirtbombs) en Dan Auberbach (The Black Keys) tegen het lijf en het duurde niet lang voordat hij een nieuwe schare muzikanten voor een eventuele volgende plaat rond zich had.

Dat u met Why Don’t You Give It To Me? een supergroep te horen krijgt, mag bijgevolg niet verbazen. Naast Dan Auberbach en Troy Gregory is er immers nog versterking van Matthew Smith van Outrageous Cherry en Dave Shettler van SSM, en dat is zeker voelbaar in het brede muzikale spectrum. Smiths funky gitaar in "White Dress" staat bijvoorbeeld erg haaks op Shettlers’ luchtige, bevreemdende drum in "I’m A Lonely Man", en zo krijgt u wel meer muzikaal uiteenlopende lekkernijen te horen. Dat het toch nog allemaal tot het genre van funk en rhythm & blues beperkt blijft, helpt inconsistentie te voorkomen.

De rode draad van het plaatje is uiteraard Nathaniel Mayer himself. Hij klinkt als een oude, droge grijsaard met een zee van tijd, wat Why Don’t You Give It To Me? een live-gevoel meegeeft. Het album klinkt immers zo relaxed dat je af en toe werkelijk de indruk krijgt dat Mayer maar een paar meter van je vandaan staat, met een sigaret in één hand en een whisky in zijn andere, prekend wat hem op dat moment toevallig voor de geest komt.

Dat zijn geest daarbij meer dan eens naar schaars geklede vrouwen afdwaalt, is een feit, maar in vergelijking met zijn tegenhanger André Williams blijft Mayer nog redelijk beschaafd. Hij heeft het bijvoorbeeld niet over pussy stank, maar liever over het aantal mooie vrouwen dat recht evenredig met zijn leeftijd toeneemt. Al moet het wel gezegd worden dat zijn "I’m A Lonely Man" minstens even vettig als James Browns’ "I’m A Greedy Man" klinkt.

Toch is Why Don’t You Give It To Me? een alles behalve braaf plaatje. Daarvoor klinkt de combinatie van Mayers doorleefde stem met het geweld van het occasionele clubje muzikanten te uniek. En daar heeft vooral de consument baat bij, want hij kan zich met Why Don’t You Give It To Me? in een klap een plaat en een monument in huis halen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =