Mai :: Still Need A Kiss

Nacopajaz, 2007

Tijdens de eerste indrukken scoort Mai bijster hoog. Hoeweel er bij
de vermelding van de naam van Johanna Westin zelf waarschijnlijk
meestal donderslagen in Keulen opgemerkt zullen worden, zetten
enkele van haar gasten op deze plaat (onder meer Bardi Johannsson
en Stéphane Alf Briat, die als mixer zijn kunstjes al voor
projecten als Air mocht bovenhalen)
de speekselproductie al vroegtijdig in werking. Een eerste,
vluchtige luisterbeurt voorspelt ook veel goeds: de introductie
‘Snowing Downtown’ vat aan met een poreuze vingerzetting die doet
denken Cat
Power
s ‘Wild Is The Wind’-interpretatie en is de uitgelezen
sfeerschepper voor een plaat die zich bijna volledig in een rustig
weemoedig landschap afspeelt. Een landschap waarover de zachte stem
van Westin als poedersneeuw gevallen is. De nummers schetsen
duidelijk een gevoelsgeladen atmosfeer: de truc met de elektrische
gitaar geeft de feeërieke compositie van ‘Travelling Light’
bijvoorbeeld een abject kantje dat de genoegdoende eenzaamheid uit
de lyrics perfect uitstraalt.

In eerste instantie blijft ‘Still Need A Kiss’ voornamelijk als
totaalbeeld hangen. Enkel de Johannsson-composities springen op het
eerste gehoor boven de rest uit door een meer uptempo ritme. In
deze nummers horen we duidelijk de invloed van het Franse
muzieklandschap waarin Westin nu al enkele jaren vertoeft. ‘Like In
A Film’, een hoogtepunt van de plaat, is gezongen met dat typische
pruilmondje dat we nog kennen van Vanessa Paradis’ Engelstalige
album en zou zelfs sensueel klinken moest het de symptomen van
chlamydia opsommen. “Feel my pain like in a film”, zucht
Mai met een Lolita-stemmetje: we kunnen niet anders dan te smelten
voor deze toch lichtjes teasend klinkende noot. ‘Silly’, de tweede
samenwerking met Bardi, behaalt spijtig genoeg niet hetzelfde
niveau. De strofen van deze meer poppy song spelen leentjebuur bij
Charlotte Gainsbourgs 5:55-geluid, maar de
song mist het spel van maturiteit en naïviteit dat ons op die plaat
zo intrigeerde. De vrolijke refreinen doen ons eerder denken aan
een braaf tienermeisje dat haar eerste liefje toeroept en dat is
niet meteen de frivoliteit waar we op zoek naar waren.

Wanneer we de rest van de nummers apart onder de loep nemen, wordt
er spijtig genoeg toch een domper op onze euforie geplaatst. Hier
en daar horen we nog een topsong, zoals de Lynchiaanse duisternis
van ‘You Should Have Come’, een liefdesverklaring die
tegelijkertijd verdacht sterk als een elegie klinkt, of de
laagjescompositie ‘Inside’, een van de duetten met Dorian Dumont
(misschien beter bekend als lid van The Teenagers). Toch komt een
aanzienlijk deel van de tracks maar magertjes uit de
isolatieprocedure. ‘En Fait’ doet ons denken aan Caroline (aka de
Oosterse Björk), maar wordt
gekweld door een uiterst nasale toon die in de hoge noten maar
moeilijk te appreciëren valt. ‘You’re Lovely But I’m Gone’ is dan
weer te eentonig gezongen, waardoor het te langgerekt aanvoelt.
Datzelfde schort ook aan ‘Will You Find Me’ (alweer met Dumont),
een zagerig melodietje waarbij een aMute-achtige postrocksequentie
de simpliciteit moet proberen te doorbreken.

Al bij al is ‘Still Need A Kiss’ dus niet het juweeltje geworden
dat we aanvankelijk in handen dachten te hebben. Als geluidsbehang
doet het nog steeds goed dienst, maar op de dissectietafel blijken
enkele tracks toch niet doorbloed genoeg om gescheiden van de
moederkoek te overleven.

www.myspace.com/ilovemai

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + vijftien =