Glorior Belli :: Manifesting The Raging Beast

Toen het Britse Venom het album Black Metal uitbracht in 1982, had de heavy metalgroep nooit kunnen bevroeden dat nog geen vijf jaar later één van de meest extreme en meedogenloze muziekgenres zichzelf die naam zou toe-eigenen. Maar het genre was een bastaardkind van vele vaders.

Tot de metalgroepen die het genre mee vorm zouden geven en later onder de grote noemer "eerste golf" zouden worden gegroepeerd, behoren naast Venom immers ook het Duitse Sodom (met hun Obsessed By Cruelty / Sign Of Evil) en het Zwitserse Hellhammer, dat zich na de opnames van de eerste lp omdoopte tot Celtic Frost. In het hoge Noorden droegen ook Mercyful Fate en Bathory hun steentje bij tot het genre dat eind jaren tachtig door het Noorse (The True) Mayhem onsterfelijk zou worden gemaakt met de release van de e.p. Death Crush (1987), het eerste black metalalbum.

Het verhaal van de opkomst en gedeeltelijke neergang van het genre in de eerste helft van de jaren negentig (de zogenaamde tweede golf) is al tot in den treure verteld. Na de moord op Euronymous (gitarist bij Mayhem, en officieuze leider van de Noorse black metalbeweging) door Count Grishnack (Burzum) fragmenteerde de scene halfweg de jaren negentig verder in allerlei subgenres waarbij verschillende groepen begonnen te flirten met nazisme en / of paganisme. Een aantal bands bleven trouw aan het initiële hondsbrutale en rauwe geluid van weleer terwijl nog anderen de stap naar het "grote succes" zetten (Cradle Of Filth, Dimmu Borgir, Immortal).

Mede dankzij de avant garde / dronemetalgroep Sunn O))) ontstond de laatste jaren een hernieuwde interesse in het genre en sprak men al snel van een derde golf. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Sunn O))) binnen het eigen label een sublabel opgericht heeft waarop oude klassiekers (Abruptum) en jonge wolven de kans krijgen materiaal uit te brengen. Het Franse Glorior Belli laat op zijn tweede plaat Manifesting The Raging Beast duidelijk merken heel goed geluisterd te hebben naar de black metalepigonen uit de eerste hoogbloei van het genre.

In tegenstelling tot veel van zijn collega’s krijst Infestuus bijvoorbeeld veel minder schril. Daarnaast valt ook een duidelijke death metalinvloed niet te ontkennen, in het bijzonder wanneer de groep een versnelling hoger schakelt, zoals in "Deadly Sparks" dat roffelende drums en melodieuzere gitaarlijnen koppelt aan een pikzwarte duisternis. De groep verkiest zijn metal duidelijk rauw en ontvlucht waar mogelijk de niet ter zake doende atmosferische stukken en al te ijl klinkende gitaarklank die vooral in Noorse / Scandinavische landen opgang maakte.

In "Said Lucifer In Twilight" bijvoorbeeld hakken de gitaren er genadeloos op in terwijl de drum als een pletwals over het slagveld raast. Een "rustig" intermezzo is niet meer dan een hergroepering vooraleer een tweede charge van start gaat. Ook "Severed From The Self", "Altered Verses" en "Manifesting The Raging Beast" willen snelheidsrecords breken en nemen een nummer lang nauwelijks gas terug. In de "rustige" nummers ("Serpentine Admonition", "From Darkness There Springs Light", "Sinister Resonance") bewijst de groep gelukkig dat hij ook op halve snelheid weet te imponeren en krijgt de luisteraar enkele stevige lappen lillende metal op het bord gesmeten.

Manifesting The Raging Beast hoeft echter niet te worden gekocht omdat het een vernieuwend album is. Glorior Belli recycleert tenslotte wat zoveel black metalbands de laatste twintig jaar met wisselend succes al hebben geprobeerd. Maar voor wie zich in een genre wil verdiepen dat ondanks alle interne twisten en halfslachtige, groteske verhalen nog steeds gesloten is voor veel buitenstaanders, kan Glorior Belli zeker en vast een handige opstap zijn naar obscuurder maar niet noodzakelijk beter werk. Want ook twintig jaar na het eerste echte black metalalbum blijft dit toch vooral iets voor vreemde vogels.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + vijftien =